0

Who runs this blog?

about2

Hoi, mijn naam is Doa. Mijn trouwe lezers noemen mij voor de grap Doyoncé, door mijn obsessie voor Beyoncé maar ook deels omdat ze mij een duizendpoot vinden. Ik ben beter bekend als ‘Dokter Do’ van mijn blog over de coschappen (stages in het ziekenhuis), maar mijn vrienden en familieleden noemen mij gewoon Do.

De blogs waren bedoeld voor familie en vrienden om ze op de hoogte te houden, maar het groeide per ongeluk uit tot een populaire blog. Ik heb deze blogs inmiddels gebundeld in een boekje, die je in mijn webwinkel kunt aanschaffen.

Ik begon met schrijven omdat ik, veel vaker dan mij lief is, de ongevraagde ‘advies’ kreeg: ‘Je kan het toch niet.’Ik denk dat ik niet alleen voor mezelf spreek als ik zeg dat ik liever een platte hand in mijn gezicht had gekregen dan zo’n opmerking.

Vroeger wilde ik namelijk schrijfster worden, maar ik sprak niet zo heel goed Nederlands en maakte veel grammatica- en spellingsfouten (af en toe nog).
Wat ik namelijk vaak vergeet te vertellen is dat ik een (voormalig) vluchteling ben. Inmiddels een heuse gelukszoeker hoor! Ik was een jaar of zeven toen we naar Nederland vluchtten en ik heb daarom nog steeds moeite met lidwoorden. Ik wilde ook heel graag naar het VWO, zodat ik erna kon gaan studeren. Mede door mijn taalachterstand kreeg ik echter MAVO advies.

Ik deed mijn best om de taal goed te beheersen door kei veel boeken te lezen. Ik hield sowieso van boeken en minder van mensen. Het werkte. Ik sprak de taal steeds beter, mijn cijfers waren netjes en ik had twee lieve ouders die erin geloofden dat ik ook de HAVO of zelfs het VWO aan zou kunnen. Ze hadden gelijk. Ik ben na de 2e klas MAVO naar het VWO doorgestroomd.

Hoewel ik vroeger als klein meisje vastberaden was een van de meest legendarische schrijfsters van Nederland te worden, is het leven anders verlopen dan ik voor mezelf had uitgestippeld. Je kent het wel, plannen dat je op je 25e een huisje, boompje en vijf beestjes hebt. Afgestudeerd en een vaste baan. Inmiddels ben ik erachter gekomen dat het leven niet te plannen is. Door de ups en downs heb ik langzaam geleerd tevreden en dankbaar te zijn met de kleine dingen en te accepteren dat het leven soms al hardnekkig bepaald heeft of je naar links of rechts gaat. Meegaan met de flow, zal de minste weerstand opleveren.

Ik weet trouwens niet wanneer ik precies dokter wildeworden, die droom kwam later pas opspelen en heb toen weinig tot niets geschreven, omdat tentamens maken voor geneeskunde al mijn tijd vroeg. Zo veel, dat ik er soms behoorlijk ongelukkig van werd. Vooral als ik zo’n tentamen niet had gehaald.

Na veel wikken en wegen, heb ik na mijn bachelor geneeskunde besloten een opleiding aan de schrijversacademie te doen. Dat was leuk en mijn liefde voor het schrijven groeide terug. Zo werd ‘Dokter Do’geboren en kon ik mijn twee grootste passies met elkaar combineren: schrijven en de geneeskunst.

Het leek mij leuk om mensen een kijkje te geven achter de schermen van een heel bijzonder vak en mijn groei als toekomstig dokter bij te houden. Het is hilarisch om mijn eigen gedachten terug te lezen. Ik verbaas me er soms over dat al die duizenden mensen die mij lezen, mij nog serieus kunnen nemen. Toch vind ik zelfspot belangrijk! Je kunt niet groeien, als je niet kritisch naar jezelf bent en kunt lachen om je eigen fouten. De herkenning die mensen erin vinden, ben ik het meest dankbaar voor. Ik ben dus toch niet zo raar als dat ik zelf dacht.

Wat mij het meest toe heeft gezet om verder te gaan met de blog was de negatieve aandacht rondom ‘niet-westerse Nederlanders’ in de media. Rondom dokters, de zorg en rondom zoveel andere dingen. Ik wilde van de muggen waar we olifanten van hebben gemaakt een topic maken en die grote olifant die nu in de kamer staat eens van dichtbij bekijken. Niet meer erom heen draaien en doen alsof het er niet is, maar het bespreekbaar maken. Daar zal ik mij altijd voor in blijven zetten.

Als laatst, wil ik je het allerliefst gewoon inspireren, aan het lachen en huilen zetten en je de boodschap meegeven dat niets onmogelijk is. Uiteraard niet zonder opofferingen, maar je mag naar mijn mening niets voor onmogelijk aannemen, tot je het zelf geprobeerd hebt.Uitzonderingen bestaan niet! Dus geef je olifant een dikke knuffel en geniet van het leven.