0
Browsing Tag

coassistent

Coassistente Sultan

#Perspectief

november 6, 2019

Ik heb gedurende mijn bachelor heel erg uitgekeken naar het coschap psychiatrie. Het voelde als een tak van de geneeskunde waarin ik het beste tot uiting zou komen; deels door eigen ervaring met het vak, maar deels ook door wat ik in mijn omgeving had gezien. Ik vond – en vind – dat dingen beter, sneller, en vooral menselijker benaderd kunnen worden binnen de psychiatrie; met minder pillen, meer therapie en vooral meer empathie. Ik stelde mezelf in de toekomst voor, als een psychiater met een eigen praktijk, die de tijd kon nemen voor haar patiënten en de medeleven toonde dat ik in de patiëntenrol graag had willen krijgen. Verder lezen

Dokterassistente Eveline

#De Coassistent

oktober 27, 2019

Een tikkie slungelig en een iets groter tikkie onzeker komt hij binnenlopen: onze nieuwe coassistent. Arjan heet hij.
Zes keer per jaar komt er bij ons een coassistent die vijf weken blijft om kennis te maken met de huisartsengeneeskunde. Ik werk in een gezondheidscentrum waar veel disciplines werken, en met al deze disciplines kan hij of zij een dagdeel meelopen, maar vooral kijken ze eerst mee met de huisarts en gaan dan aan de slag met een eigen spreekuur. Verder lezen

Coassistente Sultan

#Moed

oktober 16, 2019

Mijn eerste stage viel helaas tegen, op één vriendelijke patiënte na. Een oude dame, net een nieuwe heup gekregen; ze zag er zo klein en fragiel uit dat het ziekenhuisbed er ruim uit zag. De wond was goed aan het helen, maar ze durfde nog niet op haar benen te staan, ondanks de aanmoediging van de fysiotherapeut.
Terwijl ik haar hielp met omkleden, raakten we in gesprek. Ze was bang om weer te vallen, vertelde ze. Ze wou graag aan tafel eten, maar vond het doodeng om er heen te gaan. Verder lezen

Coassistente Siham

#De imperfecte coassistent is perfect

september 25, 2019

‘Kan ik je nog ergens mee helpen.’ Het is 05:00 uur ’s ochtend, de laatste dienst van mijn nachtdienstweek. De arts-assistent heeft zijn benen op het bureau gezet en scrolt gapend op zijn telefoon. Het is ontzettend rustig op de afdeling. Behoudens eventuele spoedoperaties staat er de komende laatste uurtjes van de dienst niks meer op de planning. Verstoord kijkt de arts-assistent op, zijn ogen zijn rood en puilen uit van slaapgebrek. Hij blaast zijn lokken uit zijn gezicht weg: ‘Eh nee,’ zegt hij zachtjes mompelend. Verder lezen

Coassistente Sultan

#Schuld

september 18, 2019

“Het zou mijn schuld zijn”, zegt de arts-assistent waarmee ik een avonddienst meeloop zachtjes tegen me. “Ik gaf haar die extra dosis.” Van zijn vrolijke zelf is nog weinig terug te zien. Hij ziet er verschrikt uit. En moe, want hij is al ruim 13 uur aan het werk. Verder lezen

Coassistente Sultan

#Ik heet geen Co

augustus 28, 2019

“Wat is het doel van een coschap?” vroeg mijn coach mij vandaag. Ik vond het een grappige vraag, want het antwoord is niet zo simpel. “Nou ja, leren”, antwoordde ik, een incompleet antwoord.
“Waarom stress je dan zo veel?” Verder lezen

Dokter Do

# Alles is Liefde

augustus 16, 2019

Ik sta in de deuropening van haar kamer op de spoed eisende hulp. Ze kijkt mij lieflijk aan. Haar dochter zit naast haar bed op een kruk. Ze merkt dat haar moeder nu naar iemand aan het glimlachen is en kijkt mijn kant op. ‘Ah, je bent weer terug,’ zegt de dochter. Ik tel in gedachte tot drie, haal diep adem en stap de kamer in. Verder lezen

Coassistente Sultan

#Crisisdienst

juni 19, 2019

Tijdens mijn coschap psychiatrie loop ik een avond mee met de crisisdienst; dit is voor mensen die dringend hulp nodig hebben (en dus niet in de wachtlijst van 3 maanden kunnen staan).
Helaas voor mij, maar gelukkig voor de samenleving, was de dienst die avond erg rustig. Terwijl ik uit verveling een spelletje zat te spelen en een ellendige magnetronmaaltijd naar binnen aan het werken, liep de receptioniste plots langs.
“Hé Sultan, er komt zo een patiënt! Het is een meisje van 11, en ze heeft doodsgedachten.” Verder lezen

Dokter Do

# De verpleegkundige in spe

juni 18, 2019

Verlegen staart ze naar de grond als we even kort oogcontact hebben. Haar verlegenheid herken ik van toen ik net begon aan mijn coschappen. Ze is verpleegkundige in spe en is vandaag gestart met haar stage. Ze loopt de ochtendvisite met ons mee. Haar lichaamshouding verraadt hoe spannend ze het vindt. Verder lezen

Dokter Do

Ode aan de patiënt

mei 25, 2019

‘Eigenlijk is het best bijzonder hoeveel je mee mag kijken als coassistent of arts in opleiding bij patiënten. Dat patiënten het zomaar goedkeuren, alsof het de normaalste zaak van de wereld is,’ zeg ik tegen Jason. ‘Ja, inderdaad. Misschien moet je daar een keer een blog over schrijven. Patiënten lezen jouw stukken,’ antwoordt hij grinnikend. Ik knijp mijn ogen tot spleetjes: ‘Dat is helemaal niet zo’n gek idee.’ Dus hierbij een ode aan de patiënt.
Verder lezen