0
Browsing Category

Zuster Esmée

Zuster Esmée

#De Kotsbak

november 11, 2019

Op de basisschool waar ik als kind zat, heb ik het altijd naar mijn zin gehad. Ik heb de liefste juffen en meesters gehad die ik mij had kunnen wensen. Allen deden zij hun werk met een lach, met doorzettingsvermogen en vooral met een enorme lading aan liefde. Dat is precies de reden dat ik al mijn juffen en meesters tot op de dag van vandaag herinner. Zo ook de juffrouw die, tijdens mijn stage, geopereerd moet worden en bij mij op de afdeling komt te liggen. Een operatie aan de schouder staat voor haar op het programma. Een niet al te zware operatie waarbij het grootste deel van de mensen diezelfde dag nog naar huis toe gaat. Slechts een klein percentage komt beroerd uit de narcose of ervaart andere complicaties. Ik ga dus uit van het positieve en verwelkom ‘juffrouw Lisa’ met een lach. Verder lezen

Zuster Esmée

# Ik ga op reis en ik neem mee..

oktober 22, 2019

Vakantie. Spanje. Zon. Zee. Strand. Alles wat mijn hart maar wenst. Heerlijk ontspannen onder het Spaanse zonnetje aan de prachtig helderblauwe zee. Wat wil een mens nog meer?

Niet alleen ik als ‘millennial’ wil hiervan genieten, maar duidelijk mag zijn dat de 65-plusser hier net zo hard van geniet. Een echtpaar in het bijzonder valt mij op. Verder lezen

Zuster Esmée

#Mensen mens

oktober 7, 2019

Ik bel aan bij een van mijn cliënten; een tachtig jarige heer met somatische problemen. Een schatje, echt zo’n opaatje die je zou willen meenemen naar huis. Zo’n klein oud mannetje, met een wandelstok, een bril op zijn toet en een glimlach. Hij is de rust zelve. Verder lezen

Zuster Esmée

# Lieve Lies

september 23, 2019

Ze ligt in bed, in foetushouding. Ze heeft Alzheimer dementie in een vergevorderd stadium. Ze is veel afgevallen, haar gezondheidstoestand is achteruitgegaan evenals haar cognitie. Verder lezen

Zuster Esmée

# Speciaal hout

juli 29, 2019

Stel jezelf voor als vierjarig meisje of jongetje en dat je ernstig ziek bent. Van ziekenhuis naar ziekenhuis gaat en altijd in contact staat met ‘die enge witte jassen’. Stel je voor dat jij die ‘enge witte jas’ bent en voor dit kleine ukkie moet zorgen. Zou je het kunnen?

Van de week zat ik door mijn fotoalbums heen te bladeren en zag vele foto’s waarop ik een enorme glimlach op mijn gezicht heb en aan het genieten ben. Heerlijk onbezorgd zie ik eruit. Het geluk dat ik in een gezin mocht opgroeien die vele dingen kon bieden, geen oorlog heb gekend en geen ziekte heb gekend. Geen familieleden die vroeg overleden, geen pesterijen, geen discriminatie.

Met de kennis die ik nu heb weet ik dat dat niet voor ieder kind geldt. Niet ieder kind groeit op in een liefdevol gezin die de middelen heeft om voor het kind te zorgen en niet ieder kind groeit gezond op. Als wijkverpleegkundige heb ik één keer voor een vijfjarig jongetje gezorgd. Het was een kindje die opgroeide in een gezin waar beide ouders ziek waren; een moeder die meerdere malen in de week moest dialyseren in het ziekenhuis, een vader met dwerggroei die leed aan ernstige hartproblematiek en alsof dat nog niet genoeg ellende was, waren er ook maatschappelijke en financiële problemen. Het jongetje heeft in die vijf jaar meer ziekenhuizen en artsen gezien dan de gemiddelde persoon in zijn leven ziet. Hij leed, net als zijn vader, aan dwerggroei waarbij hij vergroeiingen had. Hij was geopereerd aan zijn beentjes waarbij helaas infecties waren ontstaan onder het gips dat rond zijn beide beentjes zat.

Als wijkverpleging kwamen wij meerder malen per dag om deze wonden te verzorgen en om het kleine jochie lekker op te frissen. Althans, lekker, dat was maar de vraag. Hij vond het verschrikkelijk, brulde het uit wanneer ik nog maar een vinger uitstak en gooide woorden naar mijn hoofd die ik zelf op die leeftijd zeker niet wist te roepen. Ergens wel begrijpelijk als je kijkt naar wat hij al had doorgemaakt, maar lastig voor mij. Dankbaar wel, dat ik voor dit jongetje heb mogen zorgen en heb mogen zorgen dat hij het medisch gezien goed maakte. Aan de andere kant vond ik het heel erg om voor hem te moeten zorgen. Het is zo’n andere patiëntencategorie waar ik geen ervaring mee had, dat ik niet goed wist hoe het beste om te gaan met dit mannetje én met de vragen, opmerkingen en de emoties van zijn ouders. De zorg voor zo’n kindje strekt zich namelijk veel verder uit dan alleen het jochie. De emoties, het verdriet en soms ook het tekort aan ziekte-inzicht, oogkleppen ophebben om de situatie maar niet te hoeven zien, spelen ook allemaal mee.

Het gekke is, toen ik aan de opleiding tot verpleegkundige begon, was mijn droom om kinderverpleegkundige te worden. Halverwege de opleiding wist ik dat ik het niet aan zou kunnen en na deze ervaring weet ik het zeker. Je moet een verpleegkundige zijn die uit speciaal hout is gesneden om met deze patiëntencategorie om te kunnen gaan. Niet alleen de patiëntencategorie, maar ook de ouders, grootouders, pleegouders en voogden. Meer dan ooit heb ik na deze ervaring bewondering voor de kinderartsen, kinderverpleegkundigen, pedagogisch werkers en ieder ander die met deze zieke kindjes werkt.
—————————————–
Esmée is de allerleukste wijkverpleegkundige die ik ken en blogt zo af en toe voor ‘Dokter Do.’ Ze is ook te volgen op Instagram: zusteresmee

Zuster Esmée

# Vallende sterren

juli 12, 2019

De eerste cliënt die overleed in mijn bijzijn, overleed in mijn armen. Een dame met een
enorme medische voorgeschiedenis, een kleine sociale kring en twee grote honden die in
huis rondhuppelden. Ik kan me nog goed voor de geest halen hoe ik de paniek in mij voelde
opwellen, probeerde kalm en goed doordacht te handelen terwijl mijn hoofd een complete
chaos was. Verder lezen

Zuster Esmée

Zuster Esmée

mei 26, 2019

Heb je wel eens een vrij uurtje in een week? Een vraag die mij erg bekend voorkomt. Mijn leven bestaat grotendeels uit studeren, werken en sporten, een combinatie waar ik gelukkig van word en waarbij ik het idee krijg dat ik het beste uit mezelf haal.

Mijn naam is Esmée Verschoor, geboren in het prachtige Zeeuwse dorpje Breskens en sinds kort woonachtig in Breda. Vanaf mijn jeugd was ik al ‘into’ de zorg, alleen wel op een andere manier dan nu. Vroeger liep ik met mijn zusterskoffertje rond en prikte in de billen van mijn knuffels. Dierenarts, dat wilde ik worden, op de middelbare school veranderde dit in apothekersassistente. De cijfers lieten HAVO toe en wederom veranderde mijn keuze, dit keer werd het fysiotherapeute.
Verder lezen