0
Browsing Category

Coassistente Sultan

Coassistente Sultan

#Moed

oktober 16, 2019

Mijn eerste stage viel helaas tegen, op één vriendelijke patiënte na. Een oude dame, net een nieuwe heup gekregen; ze zag er zo klein en fragiel uit dat het ziekenhuisbed er ruim uit zag. De wond was goed aan het helen, maar ze durfde nog niet op haar benen te staan, ondanks de aanmoediging van de fysiotherapeut.
Terwijl ik haar hielp met omkleden, raakten we in gesprek. Ze was bang om weer te vallen, vertelde ze. Ze wou graag aan tafel eten, maar vond het doodeng om er heen te gaan. Verder lezen

Coassistente Sultan

#Groentje

oktober 2, 2019

Dit gaat bot klinken, maar sommige stageplaatsen zijn helaas simpelweg waardeloos.
Om het extra zuur te maken, was mijn allereerste stageplaats op de studie geneeskunde er zo één. Achttien jaar oud en pas twee maanden student, oftewel een compleet groentje, begon ik aan mijn zorgstage op de chirurgie afdeling in een perifeer ziekenhuis; ik moest twee weken meelopen met de verpleegkundigen. Ik was heel nerveus; nog nooit ‘echt’ in het ziekenhuis geweest, niet als patiënt maar ook amper als bezoeker. Ineens in het wit gekleed voor patiënten moeten staan is dan natuurlijk erg spannend. Verder lezen

Coassistente Sultan

#Schuld

september 18, 2019

“Het zou mijn schuld zijn”, zegt de arts-assistent waarmee ik een avonddienst meeloop zachtjes tegen me. “Ik gaf haar die extra dosis.” Van zijn vrolijke zelf is nog weinig terug te zien. Hij ziet er verschrikt uit. En moe, want hij is al ruim 13 uur aan het werk. Verder lezen

Coassistente Sultan

#Ik heet geen Co

augustus 28, 2019

“Wat is het doel van een coschap?” vroeg mijn coach mij vandaag. Ik vond het een grappige vraag, want het antwoord is niet zo simpel. “Nou ja, leren”, antwoordde ik, een incompleet antwoord.
“Waarom stress je dan zo veel?” Verder lezen

Coassistente Sultan

#DR FACEBOOK

augustus 14, 2019

Als coassistent heb je ook een publieke functie, al zijn we ons daar niet altijd bewust van. Je zit daar in je witte jas, tegenover een patiënt die meestal geen idee heeft wat het verschil is tussen co-assistent en zaal-assistent en physician-assistant, en de dingen die uit je mond floepen moeten dus enigszins ergens op slaan. Wanneer je in je witte jas zit, representeer je niet alleen het ziekenhuis, maar ook het vak.
Een onderdeel van deze ‘publieke functie’, is in mijn ogen, het delen van kennis. Patiënten komen niet alleen met klachten maar ook met vragen, die je tot zover je kan en weet probeert te beantwoorden. Echter komen patiënten ook vaak met verhalen. Soms bizarre. Verder lezen

Coassistente Sultan

# ‘Meneer, ik ga nu een ambulance bellen.’

juli 17, 2019

Mijn eerste huisartscoschap was in een klein boerendorpje in the middle of nowhere. De huisarts heeft echt een soort ‘ouderrol’ in dit dorp; hij is de dokter, de bemiddelaar, de familietherapeut, en voor sommige ouderen een van de weinige mensen waar ze contact mee hebben. Hij kent al zijn patiënten bij naam én verhaal; dit is ongekend in de grote stad, waar mijn huisarts amper weet hoe ik heet. Ook is een groot deel van de populatie oud, dus huisbezoeken zijn een standaard onderdeel van de werkdag. Verder lezen

Coassistente Sultan

# Een keizer is geboren

juni 26, 2019

Een keizersnede is misschien wel de meest bizarre ingreep die ik tot nu toe heb gezien tijdens mijn coschappen. Nietsvermoedend begon ik die dag aan mijn coschap kinderchirurgie, klaar om mee te kijken bij een tonsillectomie en wat andere kleinere verrichtingen die op die dag op de planning stonden. Ondertussen was ik alweer gewend aan het OK-complex, de pyjama-achtige outfits en de gangen die wel iets weg hebben van een Star Trek ruimteschip, dus de zoveelste keer een ‘port-a-cath’ verwijdering meekijken stelde niet veel meer voor. Je wil weleens wat anders.
Ik besloot op de OK-lijst te spieken om te kijken of er nog andere, avontuurlijkere dingen gepland stonden, en dat was zo: een keizersnede. Verder lezen

Coassistente Sultan

#Crisisdienst

juni 19, 2019

Tijdens mijn coschap psychiatrie loop ik een avond mee met de crisisdienst; dit is voor mensen die dringend hulp nodig hebben (en dus niet in de wachtlijst van 3 maanden kunnen staan).
Helaas voor mij, maar gelukkig voor de samenleving, was de dienst die avond erg rustig. Terwijl ik uit verveling een spelletje zat te spelen en een ellendige magnetronmaaltijd naar binnen aan het werken, liep de receptioniste plots langs.
“Hé Sultan, er komt zo een patiënt! Het is een meisje van 11, en ze heeft doodsgedachten.” Verder lezen

Coassistente Sultan

Hoop

april 24, 2019

“Denk je dat ik ooit weer kan lopen?” De arts-assistent neurologie neemt me mee naar de kamer van een jonge vrouw op de afdeling, die recent een zwaar – bijna fataal – ongeluk heeft gehad. Ze ligt in bed, honderden kaartjes op de muur geplakt en tientallen buisjes en lijnen uit verschillende plekken van haar lichaam, verbonden aan apparaatjes. Haar moeder zit naast haar, hand in die van haar dochter. Deze vraag is waarschijnlijk ook door haar hoofd heen gegaan, maar zij durfde het niet te vragen.
De stem van de jonge vrouw trilt bij de vraag; ze ziet de aarzeling in de blik van de arts-assistent.
Die seconde aan aarzeling kan al alle hoop van iemand afpakken, besef ik me.
Verder lezen

Coassistente Sultan

(Taal)barrière.

april 10, 2019

Van jongs af aan ging ik regelmatig met mijn moeder mee als zij naar de dokter moest. Als een etnisch Turks meisje dat in Nederland is geboren en getogen, was ik door mijn beheersing van beide talen de ideale tolk. Jezelf verstaanbaar maken in Nederlands is één ding, overbrengen aan de dokter wat je klachten precies zijn is niet zo makkelijk in een taal die je pas later in je leven hebt geleerd. Verder lezen