0
Browsing Category

Coassistente Sultan

Coassistente Sultan

# ‘Meneer, ik ga nu een ambulance bellen.’

juli 17, 2019

Mijn eerste huisartscoschap was in een klein boerendorpje in the middle of nowhere. De huisarts heeft echt een soort ‘ouderrol’ in dit dorp; hij is de dokter, de bemiddelaar, de familietherapeut, en voor sommige ouderen een van de weinige mensen waar ze contact mee hebben. Hij kent al zijn patiënten bij naam én verhaal; dit is ongekend in de grote stad, waar mijn huisarts amper weet hoe ik heet. Ook is een groot deel van de populatie oud, dus huisbezoeken zijn een standaard onderdeel van de werkdag. Verder lezen

Coassistente Sultan

# Een keizer is geboren

juni 26, 2019

Een keizersnede is misschien wel de meest bizarre ingreep die ik tot nu toe heb gezien tijdens mijn coschappen. Nietsvermoedend begon ik die dag aan mijn coschap kinderchirurgie, klaar om mee te kijken bij een tonsillectomie en wat andere kleinere verrichtingen die op die dag op de planning stonden. Ondertussen was ik alweer gewend aan het OK-complex, de pyjama-achtige outfits en de gangen die wel iets weg hebben van een Star Trek ruimteschip, dus de zoveelste keer een ‘port-a-cath’ verwijdering meekijken stelde niet veel meer voor. Je wil weleens wat anders.
Ik besloot op de OK-lijst te spieken om te kijken of er nog andere, avontuurlijkere dingen gepland stonden, en dat was zo: een keizersnede. Verder lezen

Coassistente Sultan

#Crisisdienst

juni 19, 2019

Tijdens mijn coschap psychiatrie loop ik een avond mee met de crisisdienst; dit is voor mensen die dringend hulp nodig hebben (en dus niet in de wachtlijst van 3 maanden kunnen staan).
Helaas voor mij, maar gelukkig voor de samenleving, was de dienst die avond erg rustig. Terwijl ik uit verveling een spelletje zat te spelen en een ellendige magnetronmaaltijd naar binnen aan het werken, liep de receptioniste plots langs.
“Hé Sultan, er komt zo een patiënt! Het is een meisje van 11, en ze heeft doodsgedachten.” Verder lezen

Coassistente Sultan

Hoop

april 24, 2019

“Denk je dat ik ooit weer kan lopen?” De arts-assistent neurologie neemt me mee naar de kamer van een jonge vrouw op de afdeling, die recent een zwaar – bijna fataal – ongeluk heeft gehad. Ze ligt in bed, honderden kaartjes op de muur geplakt en tientallen buisjes en lijnen uit verschillende plekken van haar lichaam, verbonden aan apparaatjes. Haar moeder zit naast haar, hand in die van haar dochter. Deze vraag is waarschijnlijk ook door haar hoofd heen gegaan, maar zij durfde het niet te vragen.
De stem van de jonge vrouw trilt bij de vraag; ze ziet de aarzeling in de blik van de arts-assistent.
Die seconde aan aarzeling kan al alle hoop van iemand afpakken, besef ik me.
Verder lezen

Coassistente Sultan

(Taal)barrière.

april 10, 2019

Van jongs af aan ging ik regelmatig met mijn moeder mee als zij naar de dokter moest. Als een etnisch Turks meisje dat in Nederland is geboren en getogen, was ik door mijn beheersing van beide talen de ideale tolk. Jezelf verstaanbaar maken in Nederlands is één ding, overbrengen aan de dokter wat je klachten precies zijn is niet zo makkelijk in een taal die je pas later in je leven hebt geleerd. Verder lezen