0
All Posts By

dokterdo

Coassistente Sultan

#Moed

oktober 16, 2019

Mijn eerste stage viel helaas tegen, op één vriendelijke patiënte na. Een oude dame, net een nieuwe heup gekregen; ze zag er zo klein en fragiel uit dat het ziekenhuisbed er ruim uit zag. De wond was goed aan het helen, maar ze durfde nog niet op haar benen te staan, ondanks de aanmoediging van de fysiotherapeut.
Terwijl ik haar hielp met omkleden, raakten we in gesprek. Ze was bang om weer te vallen, vertelde ze. Ze wou graag aan tafel eten, maar vond het doodeng om er heen te gaan. Verder lezen

Zuster Merel

#Alive and kicking

oktober 14, 2019

Het is nacht en ik ben aan het werk. Het is relatief rustig op de hartbewaking. We zijn met drieën en draaien de nachtdienst. Je weet nooit wat je te wachten staat. De arts-assistent is er ook (in opleiding tot cardioloog). Die zit ijverig wat brieven weg te werken van patiënten die zijn ontslagen, wanneer de ambulance telefoon plots afgaat. Mijn college neemt op. Verder lezen

Coassistente Siham

#Ik ga op reis en ik neem mee…

oktober 9, 2019

Aan de start van het coschappentraject krijgt ieder van ons niet alleen een witte jas aangereikt, maar ook een lege rugzak. Nu pakt elke coassistent die rugzak anders in. Sommigen slagen erin veel mee te nemen en toch licht te pakken. Alhoewel dan soms achteraf op de plek van bestemming blijkt dat er toch wel wat meer had mogen worden ingepakt. Anderen zijn rasechte verzamelaars die elk moment zodanig koesteren dat ze alles het liefst inpakken. Soms pakken ze daardoor te zwaar in en overschrijden zo het gewichtslimiet, waardoor de voortgang van de reis (tijdelijk) wordt onderbroken. Hoe licht of zwaar we ook inpakken, uiteindelijk staan we allen voor het puzzelstuk hoe we die rugzak het beste kunnen dragen. Verder lezen

Zuster Esmée

#Mensen mens

oktober 7, 2019

Ik bel aan bij een van mijn cliënten; een tachtig jarige heer met somatische problemen. Een schatje, echt zo’n opaatje die je zou willen meenemen naar huis. Zo’n klein oud mannetje, met een wandelstok, een bril op zijn toet en een glimlach. Hij is de rust zelve. Verder lezen

Doktersassistente Gerjanne

#Positief feedback

oktober 4, 2019

Het is vrijdagmiddag en gek genoeg heb ik het best rustig. Soms gaat de telefoon en wil een patiënt iets overleggen, maar verder kan ik mij richten op andere werkzaamheden waar ik anders niet aan toe kom. Bij mij is het dus wel rustig, maar de huisarts heeft een vol spreekuur en kan mijn overlegjes pas laat beantwoorden. Het is bijna half vijf en opeens gaat de telefoon: ‘Ja hallo met meneer Bakker, ik maak mij een beetje zorgen om mijn vrouw. Gisteren in het ziekenhuis is een behandeling mislukt en nu heeft ze koorts én woensdag staat er ook nog een operatie voor haar gepland, zou je nog met de huisarts kunnen overleggen wat we moeten doen?’ Verder lezen

Coassistente Sultan

#Groentje

oktober 2, 2019

Dit gaat bot klinken, maar sommige stageplaatsen zijn helaas simpelweg waardeloos.
Om het extra zuur te maken, was mijn allereerste stageplaats op de studie geneeskunde er zo één. Achttien jaar oud en pas twee maanden student, oftewel een compleet groentje, begon ik aan mijn zorgstage op de chirurgie afdeling in een perifeer ziekenhuis; ik moest twee weken meelopen met de verpleegkundigen. Ik was heel nerveus; nog nooit ‘echt’ in het ziekenhuis geweest, niet als patiënt maar ook amper als bezoeker. Ineens in het wit gekleed voor patiënten moeten staan is dan natuurlijk erg spannend. Verder lezen

Zuster Merel

#Hartfalen

september 30, 2019

Mijn dag begint zoals alle andere dagen. Ik log in op mijn computer van de hartbewaking. Snel scan ik de namen en huiverig kijk ik of er vannacht bekende patiënten van mij zijn opgenomen. Meneer X ligt weer opgenomen. Hij was toch net ontslagen? Ik klik zijn klinische dossier open om te lezen wat er aan de hand is. ‘Verdenking decompensatio cordis’, lees ik, oftewel hartfalen. Wel een laag NT-proBNP dit keer, dat is een waarde in het bloed wat verhoogd kan zijn als er sprake is van hartfalen. Op zijn X-thorax is er duidelijk overvulling te zien. Verder lezen

Dokterassistente Eveline

#Kindermishandeling

september 27, 2019

Het is maandagochtend, nog voor 8 uur. Ik ben bezig de huisartsenpostberichten van het afgelopen weekend te verwerken. Ik heb al een stuk of 15 berichten verwerkt als ik bij het bericht van Sarah kom. Sarah is vijf jaar en is van de trap gevallen. Ze is ongelukkig op haar arm terecht gekomen. Op de huisartsenpost bleek al snel dat haar arm waarschijnlijk gebroken is, en Sarah is doorverwezen naar de spoedeisende hulp in het naastliggende ziekenhuis. Ik kijk direct of er al verslag is van de SEH, maar dat is er helaas nog niet. Verder lezen

Coassistente Siham

#De imperfecte coassistent is perfect

september 25, 2019

‘Kan ik je nog ergens mee helpen.’ Het is 05:00 uur ’s ochtend, de laatste dienst van mijn nachtdienstweek. De arts-assistent heeft zijn benen op het bureau gezet en scrolt gapend op zijn telefoon. Het is ontzettend rustig op de afdeling. Behoudens eventuele spoedoperaties staat er de komende laatste uurtjes van de dienst niks meer op de planning. Verstoord kijkt de arts-assistent op, zijn ogen zijn rood en puilen uit van slaapgebrek. Hij blaast zijn lokken uit zijn gezicht weg: ‘Eh nee,’ zegt hij zachtjes mompelend. Verder lezen