0
All Posts By

dokterdo

Dokter Do

# Alles is Liefde

augustus 16, 2019

Ik sta in de deuropening van haar kamer op de spoed eisende hulp. Ze kijkt mij lieflijk aan. Haar dochter zit naast haar bed op een kruk. Ze merkt dat haar moeder nu naar iemand aan het glimlachen is en kijkt mijn kant op. ‘Ah, je bent weer terug,’ zegt de dochter. Ik tel in gedachte tot drie, haal diep adem en stap de kamer in. Verder lezen

Coassistente Sultan

#DR FACEBOOK

augustus 14, 2019

Als coassistent heb je ook een publieke functie, al zijn we ons daar niet altijd bewust van. Je zit daar in je witte jas, tegenover een patiënt die meestal geen idee heeft wat het verschil is tussen co-assistent en zaal-assistent en physician-assistant, en de dingen die uit je mond floepen moeten dus enigszins ergens op slaan. Wanneer je in je witte jas zit, representeer je niet alleen het ziekenhuis, maar ook het vak.
Een onderdeel van deze ‘publieke functie’, is in mijn ogen, het delen van kennis. Patiënten komen niet alleen met klachten maar ook met vragen, die je tot zover je kan en weet probeert te beantwoorden. Echter komen patiënten ook vaak met verhalen. Soms bizarre. Verder lezen

Zuster Esmée

# Speciaal hout

juli 29, 2019

Stel jezelf voor als vierjarig meisje of jongetje en dat je ernstig ziek bent. Van ziekenhuis naar ziekenhuis gaat en altijd in contact staat met ‘die enge witte jassen’. Stel je voor dat jij die ‘enge witte jas’ bent en voor dit kleine ukkie moet zorgen. Zou je het kunnen?

Van de week zat ik door mijn fotoalbums heen te bladeren en zag vele foto’s waarop ik een enorme glimlach op mijn gezicht heb en aan het genieten ben. Heerlijk onbezorgd zie ik eruit. Het geluk dat ik in een gezin mocht opgroeien die vele dingen kon bieden, geen oorlog heb gekend en geen ziekte heb gekend. Geen familieleden die vroeg overleden, geen pesterijen, geen discriminatie.

Met de kennis die ik nu heb weet ik dat dat niet voor ieder kind geldt. Niet ieder kind groeit op in een liefdevol gezin die de middelen heeft om voor het kind te zorgen en niet ieder kind groeit gezond op. Als wijkverpleegkundige heb ik één keer voor een vijfjarig jongetje gezorgd. Het was een kindje die opgroeide in een gezin waar beide ouders ziek waren; een moeder die meerdere malen in de week moest dialyseren in het ziekenhuis, een vader met dwerggroei die leed aan ernstige hartproblematiek en alsof dat nog niet genoeg ellende was, waren er ook maatschappelijke en financiële problemen. Het jongetje heeft in die vijf jaar meer ziekenhuizen en artsen gezien dan de gemiddelde persoon in zijn leven ziet. Hij leed, net als zijn vader, aan dwerggroei waarbij hij vergroeiingen had. Hij was geopereerd aan zijn beentjes waarbij helaas infecties waren ontstaan onder het gips dat rond zijn beide beentjes zat.

Als wijkverpleging kwamen wij meerder malen per dag om deze wonden te verzorgen en om het kleine jochie lekker op te frissen. Althans, lekker, dat was maar de vraag. Hij vond het verschrikkelijk, brulde het uit wanneer ik nog maar een vinger uitstak en gooide woorden naar mijn hoofd die ik zelf op die leeftijd zeker niet wist te roepen. Ergens wel begrijpelijk als je kijkt naar wat hij al had doorgemaakt, maar lastig voor mij. Dankbaar wel, dat ik voor dit jongetje heb mogen zorgen en heb mogen zorgen dat hij het medisch gezien goed maakte. Aan de andere kant vond ik het heel erg om voor hem te moeten zorgen. Het is zo’n andere patiëntencategorie waar ik geen ervaring mee had, dat ik niet goed wist hoe het beste om te gaan met dit mannetje én met de vragen, opmerkingen en de emoties van zijn ouders. De zorg voor zo’n kindje strekt zich namelijk veel verder uit dan alleen het jochie. De emoties, het verdriet en soms ook het tekort aan ziekte-inzicht, oogkleppen ophebben om de situatie maar niet te hoeven zien, spelen ook allemaal mee.

Het gekke is, toen ik aan de opleiding tot verpleegkundige begon, was mijn droom om kinderverpleegkundige te worden. Halverwege de opleiding wist ik dat ik het niet aan zou kunnen en na deze ervaring weet ik het zeker. Je moet een verpleegkundige zijn die uit speciaal hout is gesneden om met deze patiëntencategorie om te kunnen gaan. Niet alleen de patiëntencategorie, maar ook de ouders, grootouders, pleegouders en voogden. Meer dan ooit heb ik na deze ervaring bewondering voor de kinderartsen, kinderverpleegkundigen, pedagogisch werkers en ieder ander die met deze zieke kindjes werkt.
—————————————–
Esmée is de allerleukste wijkverpleegkundige die ik ken en blogt zo af en toe voor ‘Dokter Do.’ Ze is ook te volgen op Instagram: zusteresmee

Coassistente Sultan

# ‘Meneer, ik ga nu een ambulance bellen.’

juli 17, 2019

Mijn eerste huisartscoschap was in een klein boerendorpje in the middle of nowhere. De huisarts heeft echt een soort ‘ouderrol’ in dit dorp; hij is de dokter, de bemiddelaar, de familietherapeut, en voor sommige ouderen een van de weinige mensen waar ze contact mee hebben. Hij kent al zijn patiënten bij naam én verhaal; dit is ongekend in de grote stad, waar mijn huisarts amper weet hoe ik heet. Ook is een groot deel van de populatie oud, dus huisbezoeken zijn een standaard onderdeel van de werkdag. Verder lezen

Dokter Do

# René Favaloro

juli 13, 2019

‘Meneer, als we klaar zijn met de operatie moet u wel echt stoppen met roken,’ zei de anesthesist. De patiënt lag op de operatietafel en knikte nonchalant. Operatieassistente Anne en ik keken elkaar aan ik zag aan haar mimiek dat ze haar lach probeerde in te houden. ‘Mijn vader rookte ook en die is 92 jaar oud geworden,’ zei de patiënt. ‘Ja, maar u bent 52 jaar en hebt nu al een bypassoperatie nodig. Ik meen het, u moet echt stoppen met roken anders ligt u hier volgend jaar weer.’ De anesthesist ging verder met zijn goed bedoelde preek, maar de patiënt leek er niets van aan te trekken. ‘Genoeg gepraat,’ zei de thoraxchirurg toen hij de operatiekamer binnenkwam. Het leek even alsof alle spotlights op hem werden gericht en een halleluja muziekje afgespeeld werd. Verder lezen

Zuster Esmée

# Vallende sterren

juli 12, 2019

De eerste cliënt die overleed in mijn bijzijn, overleed in mijn armen. Een dame met een
enorme medische voorgeschiedenis, een kleine sociale kring en twee grote honden die in
huis rondhuppelden. Ik kan me nog goed voor de geest halen hoe ik de paniek in mij voelde
opwellen, probeerde kalm en goed doordacht te handelen terwijl mijn hoofd een complete
chaos was. Verder lezen

Coassistente Siham

# ‘Dochter, spreekt u berbers?’

juli 11, 2019

‘Meneer K.’ roep ik door de wachtkamer. Een oude man met een gebedsmutsje op zijn hoofd en een wandelstok in zijn hand, schrikt op als hij mij zijn naam hoort uitspreken. Dit zal wel één van die bijzondere keren zijn dat zijn 12-letterige achternaam meteen goed wordt uitgesproken, bedenk ik. Ik zie hem zoeken naar de plek waar die stem vandaan komt en uiteindelijk treft hij mij bij de deur. ‘Hallo meneer K, ik ben Siham, de coassistent. Kom verder.’ Het standaard riedeltje. Hij kijkt me wat vragend aan, maar zegt vervolgens zachtjes ‘salamoe alaikoum’ (vrede zij met u). Verder lezen

Dokter Do

# Scherven

juli 10, 2019

Ze haalde haar schouders naar niemand in het bijzonder op en zei: ‘O, oké.’ Haar dochters en zoon zaten er verslagen bij, om maar niet te spreken over haar echtgenoot die met trillende lippen langs ons heen staarde. Het nieuws was bij de familie hard aangekomen, maar mevrouw zelf leek beheerst. Ik had een ander reactie verwacht. Later legde de neuroloog mij uit dat mensen slecht nieuws verschillend verwerken. De een raakt geëmotioneerd en de ander valt stil. Het besef komt dan later of ze willen sterk blijven voor hun familie en beseffen alles maar al te goed. Ik vroeg mij af hoe het bij haar zat. Verder lezen

Dokter Do

# SEH is geen hotel

juli 2, 2019

‘Zag je dat Henk? Ze lopen ons elke keer zomaar voorbij,’ zegt ze nors tegen haar echtgenoot. Ik krijg gauw in de gaten dat ze het over mij heeft en kijk haar vriendelijk aan. ‘Kan ik u helpen mevrouw?’ ‘Ja, we wachten hier al een eeuwigheid. Mijn moeder, die heeft hulp nodig. We zijn niets voor niets op de spoedeisende hulp. Het heeft SPOED.’ Verder lezen

Coassistente Sultan

# Een keizer is geboren

juni 26, 2019

Een keizersnede is misschien wel de meest bizarre ingreep die ik tot nu toe heb gezien tijdens mijn coschappen. Nietsvermoedend begon ik die dag aan mijn coschap kinderchirurgie, klaar om mee te kijken bij een tonsillectomie en wat andere kleinere verrichtingen die op die dag op de planning stonden. Ondertussen was ik alweer gewend aan het OK-complex, de pyjama-achtige outfits en de gangen die wel iets weg hebben van een Star Trek ruimteschip, dus de zoveelste keer een ‘port-a-cath’ verwijdering meekijken stelde niet veel meer voor. Je wil weleens wat anders.
Ik besloot op de OK-lijst te spieken om te kijken of er nog andere, avontuurlijkere dingen gepland stonden, en dat was zo: een keizersnede. Verder lezen