0
All Posts By

dokterdo

Mij een zorg

Aflevering 1: #Autisme

maart 4, 2019

‘Hij is gewoon een autist,’ zei de blonde dame bits. Ze stak haar eetstokken in de sushi, alsof het stukje zalm nog leefde en even afgemaakt moest worden. Haar vriendin, die jaloersmakende krullen had, zat met een volle mond en haar hand ervoor begripvol te knikken. Ze snapte wat haar vriendin bedoelde die haar ex omschreef als autist. Nog frappanter, zelfs ik die een tafel ernaast zat en onbeschoft hun gesprek aan het afluisteren was, begreep precies wat deze sushi-martelaar bedoelde. Ze bedoelde dat hij een ongevoelige kwal was.

Continue Reading

Dokter Do

SEH op stelten

februari 26, 2019

‘Waar zijn wij?’ vroeg ik. We stonden in een kamer vol met bedden die bijna tegen elkaar aan stonden. Matrassen en kussens in allemaal verschillende kleuren en maten, alsof iedereen zijn eigen matras en kussen vanuit huis had meegenomen. Privacy, kon je hier snel vergeten. De zaalarts liep met papieren dossier langs elk bed en probeerde snel wat diagnoses te stellen, terwijl iedereen mee kon luisteren. Kinderen renden door de kamer heen, huppelend langs onze benen, trekkend aan onze witte jassen. Medicatie lag op bijzettafeltjes, zo voor het oprapen en niet te vergeten erg verleidelijk voor kinderen die het snel aanzien als snoepgoed. Infuuspalen stonden er losjes en scheef bij. ‘Wat is dit joh?’ vroeg ik weer. Mijn ogen keken vol bewondering naar het schouwspel.

Continue Reading

Dokter Do

Tranen

februari 24, 2019

Ze barste opeens in tranen uit. Ik begreep het niet. Het was toch goed nieuws wat we vertelden? Had ik het verkeerd overgebracht, denkt ze nu door mij dat ze doodgaat? Haar man sloeg zijn arm over haar schouder heen en de gynaecoloog die heel het gesprek roerloos naast mij zat, schoof nu het doosje tissues naar voren. Ze trok er een doekje uit en snoof haar neus ermee. ‘Neem mij niet kwalijk,’ zei ze snikkend. ‘Het is gewoon zo een opluchting.’ Mijn blik gleed van haar naar haar man; hij slikte moeizaam de brok in zijn keel weg. Zij slaakte een diepe zucht. ‘Het is begrijpelijk, u hoeft zich niet te verontschuldigen,’ klonk er uit de gynaecoloog. Het waren geen tranen van verdriet, maar van geluk. Die heb ik niet zo heel vaak gezien tijdens mijn coschappen. Ze had mij goed begrepen toen ik haar vertelde dat het uitstrijkje negatief was. Oftewel, niet kwaadaardig. Met andere woorden, heel goed dus.

Continue Reading

Dokter Do

Post partum

februari 23, 2019

Hey, jouw gezicht komt mij bekend voor,’ klinkt hij zenuwachtig. Hij, is de echtgenoot van de zwangere vrouw die op de operatietafel ligt voor een keizersnede. ‘Van de poli toch?’ vult hij verder aan. Ik knik. Hij wrijft gespannen in zijn handen en groet de andere operatieassistenten. De gynaecoloog geeft mij het etiketje aan van zijn operatiejasje; ‘Help je mij even?’ Ik laat hem een rondje draaien en trek daarna het etiketje los, waarna hij zijn jasje dichtknoopt. ‘Kom je steriel staan?’ vraagt hij. ‘Uiteraard.’

Als we eenmaal steriel aan tafel staan, de operatielampen fel in ons gezicht branden en de gynaecoloog voorzichtig aankondigt dat hij de incisie gaat plaatsen, zie ik de echtgenoot een paar stappen achteruit nemen. Patiënte zelf is rustig en laat alles op zich af komen. Een van de operatieassistenten ontfermt zich over de man en vraagt: ‘Gaat het meneer?’ Hij ziet lijkbleek en zijn pupillen zijn groter geworden. De gynaecoloog werpt een blik naar de man toe. ‘Gaat u anders even zitten,’ stelt de gynaecoloog voor. De operatieassistente die naast mij staat grinnikt stilletjes. ‘Goed idee,’ zegt hij koortsachtig en gaat vervolgens in het hoekje van de operatiekamer zitten. Met zijn hoofd tussen zijn knieën.

Continue Reading

Dokter Do

Gapende wonden

februari 22, 2019

Ze voelt zich eenzaam en gek genoeg is het ook aan haar te merken. Of misschien is het deze kille kamer. Tussen ons in zit niets; geen tafel, geen bank, geen kruk. Enkel een lege ruimte die haar, maar ook mij, een ongemakkelijk gevoel geeft waar we beide geen houding aan weten te geven. Ze friemelt aan een oude wond op haar vinger. Haar steile haren vallen over haar jonge gezicht en bedekken de helft ervan.

‘Mag ik je wond zien?’ vraag ik rustig. Ik bedoel niet de wond op haar vinger, maar ergens op haar arm die ze zichzelf had aangedaan. Het was onduidelijk met wat voor voorwerp ze zich gesneden heeft volgens de verpleegkundigen. Haar kamer was gestript; alle scherpe objecten waren verwijderd. Een raadsel dus. Het blijft stil. Ik observeer haar in stilte en wil niet te veel woorden kwijt. Haar kennende zou ze elk moment op kunnen staan en de kamer uit stormen. Dat wil ik voorkomen. De vertrouwensband moest langzaam groeien en die ruimte wilde ik haar geven. Tijdens mijn coschap op de kindergeneeskunde werd mij geleerd dat je aan kinderen beter geen vragen kunt stellen, maar aankondigend vertellen wat je ging doen. Dat kon ik bij haar niet maken, al was ze praktisch gezien nog kind. Enkel veertien jaar oud.

Continue Reading