0
Coassistente Sultan

#DR FACEBOOK

augustus 14, 2019

Als coassistent heb je ook een publieke functie, al zijn we ons daar niet altijd bewust van. Je zit daar in je witte jas, tegenover een patiënt die meestal geen idee heeft wat het verschil is tussen co-assistent en zaal-assistent en physician-assistant, en de dingen die uit je mond floepen moeten dus enigszins ergens op slaan. Wanneer je in je witte jas zit, representeer je niet alleen het ziekenhuis, maar ook het vak.
Een onderdeel van deze ‘publieke functie’, is in mijn ogen, het delen van kennis. Patiënten komen niet alleen met klachten maar ook met vragen, die je tot zover je kan en weet probeert te beantwoorden. Echter komen patiënten ook vaak met verhalen. Soms bizarre.

Tijdens mijn coschap neurologie krijg ik een oudere dame op de poli. Ze is er met haar echtgenoot, en ze heeft last van tintelingen in de tenen. Vrij normaal, bij een ouder persoon met diabetes. Het antwoord is voor de hand liggend, zou je denken. “Het komt allemaal door die gekke elektriciteitsmasten”, zegt ze. “Ik las het in een tijdschrift. Het heeft echt invloed op je.”

Ik knipper even, denkend dat het een grapje is. “Masten?”
“Ja, er zit er een vlakbij ons huis. Mijn man was ook al ziek hier, kijk maar in zijn dossier.”
“Welnee”, zegt haar man, “dat heeft er toch niks mee te maken, dat kwam door mijn…”
“Ja, nou, het stond toch echt op Facebook hoor. Dat gaan ze toch niet zomaar opschrijven?”
Oh nee. Ze meent het.

“Mevrouw, dat is niet mogelijk”. Ik probeer wanhopig alles wat ik nog van mijn eindexamenstof natuurkunde herinner op te halen in mijn uitleg waarom het allemaal niet mogelijk is. “Daarbij, u heeft diabetes”, voeg ik toe.
Daarna zegt ze er niets meer over, maar het kwaad is al geschied: ze heeft het gelezen, het staat zwart op wit, en deze jonge twintiger die hier staat te stotteren gaat haar niet overtuigen van het tegendeel.
Het is zo belangrijk, dingen uit kunnen leggen. Want informatie verspreidt heel snel, verkeerde informatie ook. Er zijn niet altijd artsen naast ons die het kunnen overnemen, we zien de patiënt in ons eentje, en ook de arts weet lang niet altijd hoe er omgegaan moet worden met deze publieke functie: het corrigeren van misinformatie. Als dat überhaupt mogelijk is.

Want hoeveel PhD’s en diploma’s je ook hebt, facebook klinkt in al haar hysterie toch wat overtuigender, en verspreidt ook nog eens sneller. Zonder witte jas.

—————————————————————————————————————
Dit blogje is geschreven door Sultan Yesilay. Sultan is coassistente en neemt ons mee in haar groei tot dokter.

Ook leuk om te lezen

Geen reacties

Laat een reactie achter