0
Dokter Do

# René Favaloro

juli 13, 2019

‘Meneer, als we klaar zijn met de operatie moet u wel echt stoppen met roken,’ zei de anesthesist. De patiënt lag op de operatietafel en knikte nonchalant. Operatieassistente Anne en ik keken elkaar aan ik zag aan haar mimiek dat ze haar lach probeerde in te houden. ‘Mijn vader rookte ook en die is 92 jaar oud geworden,’ zei de patiënt. ‘Ja, maar u bent 52 jaar en hebt nu al een bypassoperatie nodig. Ik meen het, u moet echt stoppen met roken anders ligt u hier volgend jaar weer.’ De anesthesist ging verder met zijn goed bedoelde preek, maar de patiënt leek er niets van aan te trekken. ‘Genoeg gepraat,’ zei de thoraxchirurg toen hij de operatiekamer binnenkwam. Het leek even alsof alle spotlights op hem werden gericht en een halleluja muziekje afgespeeld werd. Grandioos binnenkomst. ‘Dag meneer X, hoe gaat het met u? Bent u klaar voor de operatie. Ik ga u weer helemaal beter maken,’ zei hij en gaf de liggende patiënt een hand. De patiënt antwoordde vluchtig: ‘Aan de slag dan maar.’  ‘Slaap lekker,’ zei de anesthesist en liet de patiënt rustig in slaap vallen.

‘Ha, Do. Leuk dat je er ook weer bij bent. Anne, haal ook eens een jas voor haar. Do, je gaat mij assisteren. Piet, jij gaat de vene eruit halen,’ begon de thoraxchirurg. Jeetje wat komt die man zelfverzekerd over. ‘Of wil je liever Piet assisteren,’ zei hij sarcastisch en staarde naar mijn gespannen houding. Operatieassistent Piet stond eigenlijk al bijna klaar om hem te assisteren, maar Piet keek mij liefelijk aan en knikte. Zijn manier om te zeggen dat hij het niet erg vindt en mij deze leerzame ervaring gunt.

‘Wat? Mag ik aan tafel?’ zei ik koortsachtig. Hij stond er om bekend liever geen coassistenten aan tafel te hebben. ‘Ja, dat mag jij. Maar oh wee als de patiënt door jou doodgaat,’ lachte de chirurg. Mijn ogen werden groter. Operatieassistente Anne die met een steriele jas naar mij toe kwam lopen, lachte en zei: ‘Hij maakt een grapje joh.’ ‘Uhuh,’ knikte ik nerveus.

Nadat de patiënt helemaal steriel was afgedekt en wij ook steriel aan tafel stonden, legde de thoraxchirurg me uit wat Piet allemaal aan het doen was. Piet had twee sneden gemaakt, net boven en onder de ader die hij eruit wilde halen. Deze kon de patiënt blijkbaar missen en kon de chirurg gebruiken om, aan de hand van lichaamseigen weefsel, een omleiding te maken in een verstopte kransslagader. Oftewel een bypass, zodat de hartspier weer voorzien kan worden van genoeg zuurstof.

In de tussentijd zaagde de thoraxchirurg het borstbeen open, legde het hart vrij en uiteindelijk werd de hart-longmachine gekoppeld. Hij legde mij uit dat hij het hart stil moet leggen, zodat hij zorgvuldig de bypass kon hechten. Ik moest het hart iets omhoogtillen, zodat hij er goed bij kon. Hij had een speciaal brilletje op, om het allemaal goed te kunnen zien. Ik slikte voorzichtig de brok in mijn keel weg. Het zag er allemaal prachtig uit.  En opeens kwam het besef, dat dit glanzend bol en roze weefsel een mensenhart is. Het voelde behoorlijk slijmerig aan en ergens vond ik het ook best stinken, maar ik kon mijn ogen niet van haar afhouden. Ze was hypnotiserend mooi.

Ik merkte dat de thoraxchirurg genoot van mijn zenuwachtigheid. Misschien deed ik hem ergens aan herinneren of vond hij het gewoon grappig om coassistenten te plagen. ‘Ik hoef jou geloof ik niet meer te vragen wat je lievelingsorgaan is?’ zei hij grimassend.


Ter nagedachtenis van thoraxchirurg René Favaloro, die in 1967 de eerste bypassoperatie uitvoerde, schreef ik over mijn ervaring met een bypassoperatie (in medische termen CABG).

Ook leuk om te lezen

Geen reacties

Laat een reactie achter