0
Zuster Esmée

# Vallende sterren

juli 12, 2019

De eerste cliënt die overleed in mijn bijzijn, overleed in mijn armen. Een dame met een
enorme medische voorgeschiedenis, een kleine sociale kring en twee grote honden die in
huis rondhuppelden. Ik kan me nog goed voor de geest halen hoe ik de paniek in mij voelde
opwellen, probeerde kalm en goed doordacht te handelen terwijl mijn hoofd een complete
chaos was.De eerste nacht was hels, beter gezegd, de eerste week was hels. Het enige wat ik voor mij
zag waren de lijkvlekken op haar armen en de angst in haar ogen. Het geluid van haar
onsamenhangende woorden en haar laatste adem hoorde ik als geluiden die continue op
repeat werden gezet. Ik voelde mij een hoopje ellende en wist niet wat ik met mezelf aan
moest. Concentreren tijdens het werk kostte mij veel moeite en casussen waarbij ik sterk in
mijn schoenen moest staan, nekten mij. Er moest maar iets gebeuren en ik begon te huilen.

Ik vroeg mezelf af of het overlijden van cliënten ooit zal ‘wennen’, of ik er mee om zou
kunnen gaan. Zal ik het weten te verwerken?. Nu, twee jaar later, heb ik antwoorden op deze vragen. In die twee jaar heb ik vele cliënten in het laatste stadium van hun leven verpleegd, heb ik families bijgestaan in het proces naar afscheid nemen toe, heb ik cliënten zien vechten, cliënten vrede zien sluiten met hun situatie en cliënten zien overlijden. Met de jaren heb ik paniek kunnen omzetten in rust, onwetendheid kunnen omzetten in klinisch redeneren en adequaat handelen en heb ik vooral voor inzichten in situaties kunnen zorgen. Ik heb geleerd dat in de laatste levensfase flink gelachen kan worden, dat het niet alleen leed en verdriet is. Dat het een fase kan zijn die familie bijeenbrengt en verbindt.

In die jaren heb ik gemerkt dat mijn blik op overlijden is veranderd. Ik zie het nu als een waardevol moment waarbij ik een zeer belangrijke functie heb als zorgprofessional. Soms door gesprekken, soms door daadwerkelijk handelen en soms alleen door een hand vast te houden en stil te zijn.

Dus ja, met de tijd ‘went’ het, kan ik er beter mee omgaan en het beter verwerken.
Overlijden is deel van het leven. Ooit ga ik, ooit ga jij, ooit gaat een dierbare van jou. En laten
we wel zijn, wat op deze wereld is er mooier dan bij het zien geboren worden van leven en
het zien gaan van leven aanwezig te mogen zijn. Soms staan we er niet genoeg bij stil wat
onze impact kan zijn in deze situaties. Hoe meer je je daar bewust van wordt, hoe meer je je
ervan bewust wordt dat je het niet als pijnlijk, lastig, emotioneel zwaar moment zou moeten
zien, maar juist als prachtig, bijzonder en waardevol moment waar JIJ deel van uitmaakt.

Het is precies die bewustwording geweest die ervoor heeft gezorgd dat ik palliatieve zorg nu
hoog op mijn lijstje heb staan van zorg die ik graag uitvoer.

Ook leuk om te lezen

Geen reacties

Laat een reactie achter