0
Coassistente Sultan

# Een keizer is geboren

juni 26, 2019

Een keizersnede is misschien wel de meest bizarre ingreep die ik tot nu toe heb gezien tijdens mijn coschappen. Nietsvermoedend begon ik die dag aan mijn coschap kinderchirurgie, klaar om mee te kijken bij een tonsillectomie en wat andere kleinere verrichtingen die op die dag op de planning stonden. Ondertussen was ik alweer gewend aan het OK-complex, de pyjama-achtige outfits en de gangen die wel iets weg hebben van een Star Trek ruimteschip, dus de zoveelste keer een ‘port-a-cath’ verwijdering meekijken stelde niet veel meer voor. Je wil weleens wat anders.
Ik besloot op de OK-lijst te spieken om te kijken of er nog andere, avontuurlijkere dingen gepland stonden, en dat was zo: een keizersnede. Dit bleek populair te zijn onder de co’s, maar gelukkig was ik als een van de eersten aanwezig en mocht ik van iedereen meekijken.

Wat een keizersnede anders maakt dan andere ingrepen is dat de patiënt nu bij bewustzijn is. Het is heel vreemd om met iemand te praten terwijl intussen een chirurg haar abdominale spieren open zit te snijden, en dat was ook te merken aan de partner van mevrouw. Het zweet stond hem op het voorhoofd en hij hield nerveus de hand van zijn vriendin vast. Die vriendin was best kalm; de keizersnede was gepland (omdat de baby dwars lag) dus zij had zich er al mentaal op voorbereid. Aan de andere kant van het doek (die spannen we zodat de patiënte niet hoeft te zien hoe haar buik open ligt) was de gynaecoloog al dieper door de buikwand heen, bijna bij de baarmoeder.
“Pas op hoor”, zei ze nonchalant, en een tel later spoot er een straal vruchtwater mijn kant op die ik gelukkig miste. Ik wist niet wat me overkwam; deze arts stak opeens haar hand in iemands buik, graaide even, en trok kort daarna een levende naakte natte baby eruit. Het was een ongelooflijk bijzonder moment; het allereerste moment op aarde voor deze jongen. Mijn emoties gingen van “holy %#!* wat gebeurt er nu voor goors” naar “dit is het mooiste ooit” in een tijdspan van 2 seconden.

De baby, bedekt met een vettig wittig laagje wat blijkbaar de huid beschermt (Nivea, anyone?) werd even later op de borstkas van de kersverse moeder gelegd, en begon al snel op zijn duimpje te zuigen. Eerste keren ademen, eerste keer zijn ouders ontmoeten, eerste keer licht, eerste keer aangeraakt worden; het voelde als een eer om bij al deze eerstes van hem te mogen zijn. En ook een beetje indringend. Voor de gynaecoloog was het ondertussen de gewoonste zaak van de wereld; ze ging rustig verder met alles weer dichthechten, en de verpleegkundigen gingen de kleine man wegen en meten en wikkelen in een doek; voor het eerst weg van mama. Voor hem was dit een moment dat hij niet zal herinneren, maar mijn eerste keer keizersnee OK, die zal ik nooit meer vergeten.

Ook leuk om te lezen

Geen reacties

Laat een reactie achter