0
Dokter Do

# De verpleegkundige in spe

juni 18, 2019

Verlegen staart ze naar de grond als we even kort oogcontact hebben. Haar verlegenheid herken ik van toen ik net begon aan mijn coschappen. Ze is verpleegkundige in spe en is vandaag gestart met haar stage. Ze loopt de ochtendvisite met ons mee. Haar lichaamshouding verraadt hoe spannend ze het vindt. Ze staat ongemakkelijk met haar handen op haar rug naast de verpleegkundige die haar half negeert en zich verschuilt achter zijn COW (computer op wielen). Ik sta tegenover hen met mijn COW, twee arts-assistenten en de neuroloog staan naast mij. Het is een drukke boel op de gang. Niet echt een ideale plek om de visite te doen, maar het kon even niet anders.

Ik observeer hoe ze alle hectiek op zich neemt en haar focus probeert vast te houden bij wat de verpleegkundige en ik aan het bespreken zijn over patiënt X op kamer 5. Een ander verpleegkundige komt tussendoor en vraagt haar collega wat. Ik ga ongestoord door met de visite, verhef een beetje mijn stem omdat ik lichtelijk gefrustreerd raak waardoor ze haar collega benadrukt dat ze er later wel op terugkomt als we klaar zijn. Haar vraag kan gelukkig wachten, patiënt X op kamer vijf echter niet. Die wilt heel graag met ontslag en hoe eerder we de visite afronden, hoe sneller hij naar huis kan.

‘Heeft meneer X ontlasting gehad?’ vraag ik. Weer hetzelfde riedeltje. ‘Ja, mictie was ook niet afwijkend.’ ‘Hoe is de bloeddruk en de temperatuur? Is de thuiszorg geregeld?’ Ik zie haar aandachtig naar het scherm van de COW kijken waar het ijverige getik van haar collega eindeloos lijkt door te gaan. Aan haar oogbewegingen merk ik dat ze probeert te volgen wat hij allemaal doet als hij van het ene scherm naar het andere springt. Ik krijg het gevoel dat ze het allemaal niet zo goed kan volgen. Het werkt soms zo hectisch op een afdeling. Er wordt van alles van je verwacht als stagiaire. Vaak is er geen tijd om iemand bij de hand te pakken, alles rustig uit te leggen, ruimte te maken voor vragen en noem maar op. Ik voel met haar mee en vraag me af hoe vol haar hoofd nu aan zou voelen. Eigenlijk wil ik het helemaal niet weten. Waarschijnlijk heeft ze vanmorgen al tig mensen de hand geschud, de mijne trouwens niet wat ik een beetje jammer vond. Ergens ook jammer dat ik het jammer vond.

‘Kun je het allemaal volgen?’ vraag ik haar. De verpleegkundige kijkt haar ook aan. De neuroloog en arts-assistent ook. Ik krijg het idee dat ze nu pas haar aanwezigheid opmerken en probeer mijn lach in te houden. Ze knikt verlegen. ‘Als je vragen hebt, stel ze gerust.’ Ze glimlacht timide en zegt: ‘Zal ik doen.’ Ik hoop dat ze het doet, en niet net als ik haar vragen opspaart en later gaat googelen of opzoeken in boeken. ‘Fijn, want ik vind het superleuk om dingen uit te leggen,’ zeg ik gemeend. Ik knik naar de verpleegkundige die zelfverzekerd voor ons uit begint te lopen en ons kamer vijf naar binnen verwelkomt alsof het zijn huis is. Ooit zal ze ook zo zelfverzekerd en bekwaam zijn. Het is gewoon een kwestie van tijd, zelfontwikkeling en van je vak houden. Note to self.

Ook leuk om te lezen

Geen reacties

Laat een reactie achter