0
Dokter Do

Ode aan de patiënt

mei 25, 2019

‘Eigenlijk is het best bijzonder hoeveel je mee mag kijken als coassistent of arts in opleiding bij patiënten. Dat patiënten het zomaar goedkeuren, alsof het de normaalste zaak van de wereld is,’ zeg ik tegen Jason. ‘Ja, inderdaad. Misschien moet je daar een keer een blog over schrijven. Patiënten lezen jouw stukken,’ antwoordt hij grinnikend. Ik knijp mijn ogen tot spleetjes: ‘Dat is helemaal niet zo’n gek idee.’ Dus hierbij een ode aan de patiënt.

Het valt je pas op hoe ongewoon het is als je zelf patiënt bent en de arts vraagt of je het goed vindt dat de coassistent mee kijkt. Ik bekijk de coassistent van top tot teen. Bedenkelijk vraag ik mij af of hij mij bekend voorkomt. Ik geloof van niet en ergens hoop ik dat hij mij ook niet herkend. ‘Tuurlijk mag hij meekijken,’ zeg ik ietwat vertwijfeld. Het is niet zo lang geleden dat ik in zijn schoenen stond. Als je er bij stil staat, is het helemaal niet zo ‘normaal’ of ‘gewoon.’ Je betreedt iemands persoonlijke ruimte. Niemand gaat voor de lol naar de dokter, laten we het zo stellen. Lieve patiënten, bedankt dat we jullie ‘interessante casussen’ mogen noemen. Dat we ongegeneerd mee mogen kijken bij een van jullie mooiste, verdrietigste, pijnlijkste en onvergetelijke momenten.

De patiënt die de coassistent een schouderklopje geeft en aanmoedigend toespreekt met ‘jij wordt een goeie.’ Bedankt, dat je ons vertrouwen geeft in het worden van goede dokters. De vrolijke patiënt, die ons na een lange dag of week over de streep haalt door iets geniaals te zeggen. Ons doet realiseren dat, ondanks dat iemand ernstig ziek is, er altijd een reden is om te lachen. Het leven is mooi, bedankt voor de reminder.

De patiënt die de specialist toestemt dat je mee mag kijken, of zelfs het gesprek en onderzoek mag uitvoeren, want: ‘Jij moet het ook allemaal leren.’ Bedankt. We weten dat het niet vanzelfsprekend is. Dat je onzeker en angstig bent of zelfs verrekte van de pijn en mijn gekluns toch voor lief nam.

Bedankt voor de patiënt die me ‘meissie’ noemde en mij herinnerde aan het feit dat ik jong ben. Soms vergeet ik dat in een vak dat zoveel verantwoordelijkheid vraagt, in de studie maar later ook in je baan en vervolgopleidingen. De patiënt die huilt bij je en zich verontschuldigt omdat hij je ‘opzadelt’ met zijn problemen. Bedankt voor je kwetsbaarheid en dat je ons het gevoel geeft dat er geen robot schuilt achter die witte jas, maar een mens van vlees en bloed die geraakt kan worden door jouw frustraties, wanhoop en verdriet.

De patiënt die geen Nederlands spreekt, en ons doet realiseren hoeveel we kunnen door alleen te kijken naar de patiënt. Echt geneeskunst praktiseren, zonder ruis van woorden. Bedankt dat je ons doet realiseren hoe mooi dit vak is. De patiënt die je vraagt wat je later wil worden, want nog graag bij je terugkomt. De patiënt waarbij we de juiste diagnose hebben gemist en ons deed realiseren hoe bescheiden ons kennis is. Bedankt, je motiveert om extra in de boeken te duiken en alles te willen weten.

De kleine kwaaltjes patiënt, de ernstig zieke patiënt, de verbitterde patiënt, de ongeduldige patiënt, de droevige patiënt, de pasgeboren patiënt, de patiënt in zijn levenseinde, de patiënten die je grenzen opzoeken, de patiënt die twijfelt, de dokter of verpleegkundige als patiënt en als laatst mijn favoriet: de dankbare patiënt, die ondanks dat we niets meer kunnen doen of weinig hebben kunnen betekenen toch de pogingen waardeert en bevestigt met: ‘Jullie hebben je best gedaan.’ Bedankt dat je daarin gelooft.

Ook leuk om te lezen

Geen reacties

Laat een reactie achter