0
Coassistente Sultan

Hoop

april 24, 2019

“Denk je dat ik ooit weer kan lopen?” De arts-assistent neurologie neemt me mee naar de kamer van een jonge vrouw op de afdeling, die recent een zwaar – bijna fataal – ongeluk heeft gehad. Ze ligt in bed, honderden kaartjes op de muur geplakt en tientallen buisjes en lijnen uit verschillende plekken van haar lichaam, verbonden aan apparaatjes. Haar moeder zit naast haar, hand in die van haar dochter. Deze vraag is waarschijnlijk ook door haar hoofd heen gegaan, maar zij durfde het niet te vragen.
De stem van de jonge vrouw trilt bij de vraag; ze ziet de aarzeling in de blik van de arts-assistent.
Die seconde aan aarzeling kan al alle hoop van iemand afpakken, besef ik me.

Hoop komt bij de neurologie afdelingen voor in allerlei soorten en maten, elk confronterend op een andere manier. Patiënten die hopen dat ze niet levenslang rolstoelafhankelijk zullen zijn, mensen die hopen dat de taalstoornis van hun partner wat herstelt zodat ze ooit weer kunnen praten, opaatjes die hopen dat hun vrouw ontwaakt uit coma zodat ze afscheid kunnen nemen…Allen hebben hoop, en allen kijken naar de dokter ter bevestiging dat alles weer goed komt.

“Je kunt nog veel bewegen en voelen. Ik kan je nooit iets garanderen, maar de prognose ziet er wel goed uit,” vertelt de arts-assistent aan de jonge vrouw. Ze probeert het niet te laten merken, maar haar dag kan niet meer stuk. Ondanks alle narigheid is dit toch iets om weer aan vast te kunnen grijpen; een stukje hoop.

Zoals artsen hoop kunnen geven, moeten ze het soms ook afpakken. Slecht-nieuwsgesprekken zijn een regelmatig onderdeel van het werk van de neuroloog(-in-spé). Minstens een keer per week haal ik met de arts-assistent familieleden op om ze naar de familiekamer te brengen. Aan hen is al de angst te zien; angst om teleurgesteld te worden, om hun dierbare kwijt te raken, en om belangrijke knopen door te moeten hakken. Ze lopen soms zo langzaam naar de kamer, alsof ze tijd proberen te rekken, maar de kamer is niet zo ver en dokters lopen heel erg snel.

Niet iedereen is bereid de hoop snel op te geven. De kleinste reacties zijn al tekenen van leven. Dat een dokter zegt dat de geliefde komt te overlijden, dat zal wel, maar die dokter kent haar niet goed genoeg. Ze is sterk, ze heeft al veel doorstaan, ze keek vanochtend nog om toen ze werd aangesproken. Dokters spreken in scans en percentages en risico’s, in medicijnen en anatomische begrippen, maar familie spreekt in liefde en gevoel en hoop.
Er is niets zo erg om te zien als hoop uiteindelijk, tegen de wil in, ingeleverd moet worden. Patiënten komen te overlijden, en families verdwijnen weer om plaats te maken voor anderen. Het zijn de mensen die het wel maken, die wél weer kunnen lopen en over een paar maanden op de poli verschijnen, die het het allemaal waard maken. Als dokter is dat het enige waar je soms op kunt hopen.


Dit was een gastblog van Sultan. Sultan is ook te volgen op Instagram: @endomorphins.

Ook leuk om te lezen

Geen reacties

Laat een reactie achter