0
Dokter Do

#GEEF_ME_TIJD

augustus 6, 2020

‘Adem in,’ zeg ik en tegelijkertijd plaats ik mijn stethoscoop op haar borstkas. Ik hoor hoe haar longen zich vullen met zuurstof. Hoe haar hart op de achtergrond op het ritme van het leven klopt. We ademen gemiddeld zo’n twaalf tot zestien keer per minuut. Dat is 720 tot 960 keer per uur, zo’n 17 tot 20 duizend keer per dag. Hoe vaak staan we daarbij stil?

Ik verplaats mijn stethoscoop een longveld verder, iets dichter bij haar hart en ik hoor hoe haar kleppen openen en sluiten. Zo’n honderdduizend keer per dag, om ruim zesduizend liter bloed te pompen. Met zoveel kracht dat h`et bloed door heel je lichaam heen kan, maar ook weer terug. Het is echt een wonder dat het hart het zo lang volhoudt, met alle klappen die we van buitenaf tolereren en ons hart ermee pijnigen. Hoe vaak staan we daarbij stil?

‘Kom maar weer rechtop zitten,’ zeg ik. Ik rol mijn stethoscoop weer in elkaar, steek het in mijn jaszak en help haar rustig overeind te komen. ‘Hoe voel je je? Niet duizelig?’ Ze schudt haar hoofd en dan laat ik haar van het onderzoeksbankje afglijden tot ik zeker weet dat haar voeten stevig op de grond staan. Ze trekt haar T-shirt weer aan en neemt weer plaats in haar rolstoel.  Ze is even oud als ik. Paar centimeter langer, haar huid is wit en ze heeft prachtige blonde krullen. Had, inmiddels is het flink aan het uitvallen en begint haar bos krullen steeds dunner en brozer te worden. Net als mijn bos krullen, alleen is het bij mij genetisch bepaald. Haar haaruitval werd door iets anders veroorzaakt.

Ondanks ons verschillende etnische achtergronden, ons levensstijl, de mensen van wie we wel of niet houden en in welk God we geloven, verschil ik niet zoveel van haar. We zijn allebei vrouw. We hebben namelijk allebei borsten. Die van mij zijn gezond, die van haar: uitgezaaid borstcarcinoom. In lekentaal: kutkanker. Ze gaat dood.

Net als mij heeft ze een kinderwens. Haar verdriet is voelbaar. Ze heeft een paar jaar geleden toen deze ellende begon haar eicellen bevroren, maar de kans dat ze ooit moeder wordt is nihil. Ik hoor mijn moeder in gedachten zeggen: ‘De tijd tikt Do, wanneer ga je nou serieus opzoek naar een levenspartner.’ Opeens dringen haar woorden mij als nooit eerder binnen.

Aan het eind van de dag, als ik eindelijk thuis ben en mezelf op mijn bed neer kan ploffen valt mijn oog op de klok die aan mijn muur hangt. Het staat al twee jaar stil, voor mijn gevoel net als mijn eigen leven. Ik staar naar de stilstaande wijzers die gericht zijn op de 8 en de 9. Mezelf afvragend of er tijd en ruimte is voor mij tussen die twee wijzers. Of het weer mag.

Twee jaar geleden om stipt 08:42 stond mijn leven stil. Is het dan vandaag de dag dat ik er nieuwe batterijen in ga stoppen? Moeizaam til ik mezelf weer omhoog uit bed en pak een stoel om de klok van de wand te kunnen halen. Ik blaas de stof ervan af, klim weer van de stoel naar beneden en loop richting mijn prullenbak. Ik pleur het stokoude ding erin, als symboliek voor alle weggegooide tijd. Ik heb geen klok nodig die mij de tijd aanwijst en confronteert met hoe vastgenageld ik stilsta. Dit keer gun ik mezelf tijd, omdat het haar niet meer is gegund. Ik adem uit.

dokterdo · GEEF ME TIJD

Ook leuk om te lezen

This category can only be viewed by members.

Geen reacties

Laat een reactie achter