0
De frontlinie

#Aflevering 5

mei 15, 2020

“Nog niet voorbij.

‘Ja,’ roep ik volmondig als mij gevraagd wordt of ik ook op andere afdelingen diensten wil draaien. Morgen is het zo ver en mag ik mijn eerste twee diensten in het ziekenhuis op de spoedeisende hulp werken. Iets te nerveus vraag ik de oren van het hoofd van mijn collega, die is er immers al geweest. ‘Het is goed te doen,’ zegt ze. ‘Doe gewoon wat je kan, je zult met open armen ontvangen worden.’ Ik vraag me af of ze het meent of mij enkel gerust wil stellen.

‘Hoelang moet ik het ‘pak’ aan en heb je verder nog tips voor me?’ vraag ik haar als laatst. ‘Draag lenzen in plaats van een bril, draag een shirt onder je uniform zodat je je uniform uit kan trekken als je de beschermende kleding aan moet trekken, en je moet ongeveer 2.5 uur erin. Daarna mag je letterlijke adempauze nemen.’

Vastberaden fluister in mezelf moed in dat ik dit kan! Aan het eind van de avond, na mijn dienst, voel ik me ontzettend moe. Ik ben ruim een week verkouden en besluit vroeg naar bed te gaan. Wellicht helpt het tegen de spierpijn. Het zullen vast de zenuwen zijn voor mijn dienst op de spoedeisende hulp morgen.

De volgende ochtend voel ik mij koortsig, ik besluit mijn kop niet langer in het zand te steken en meet mijn temperatuur op: ‘Heh bah, 38 graden.’ Ik voel het aan alles in mijn lijf, want koorts heb ik nooit. Ik baal als een stekker en bel mijn leidinggevende. Stiekem hoop ik dat ze mij toch laat werken, maar helaas is haar kortdate antwoord: ‘Blijf jij maar voorlopig thuis.’

‘Maar zo ziek voel ik me niet,’ probeer ik. Ik weet dat het geen zin heeft. ‘Je zou vandaag op de spoedeisende hulp staan he? Ik meld je af,’ hoor ik haar zeggen. Ik kan wel huilen van de teleurstelling.

‘Het zal vast geen corona zijn, want zo ziek voel ik mij niet.’ ‘We kunnen het niet zeker weten. Helaas mogen we niet testen, maar als je 24 uur klachtenvrij bent, kun je weer komen werken. Beterschap,’ zegt mijn leidinggevende resoluut. ‘Bel me van de week om te vertellen hoe het met je gaat.’

Teleurgesteld en verdrietig hang ik op. Ik wilde zo graag mezelf nuttig inzetten. Juist nu. Want het is nog lang niet voorbij.

We maken een vreemde, rare en bijzondere tijd mee. De meeste zorgverleners staan momenteel aan de frontlinie, maar hoe maken ze het werkelijk mee? Elk aflevering vertel ik het verhaal die mijn collega’s mij op de Frontlinie vertellen. Heb je zelf ook een verhaal dat je graag wil delen? Schroom niet om het in te sturen. Dat mag via DM, PM of info@dokterdo.nl. Je hoeft geen schrijf ster te zijn, ik herschrijf/schrijf de blogs zelf.

Ook leuk om te lezen

Geen reacties

Laat een reactie achter