0
De frontlinie

#Aflevering 4

mei 15, 2020

‘Een mysterieus virus.’

Ik heb iets te bekennen. Ook ik dacht dat Corona ver weg was, dat ze wat overdreven over “dat griepje” en dat de media er een sensatieverhaal van wilde maken. Alleen dit keer hadden ze tot mijn spijt gelijk. Het is geen gewone griep.

Binnen twee weken tijd is mijn afdeling getransformeerd tot een heuse corona afdeling. Ik kan het nog steeds niet bevatten, maar elke keer als een patiënt mijn hand vastpakt en vraagt of hij gaat sterven, komt deze nachtmerrie meer tot werkelijkheid. Het is mentaal een omschakeling voor mij. Bij alles denk ik tien keer na. Heb ik mijn handen wel goed ontsmet? En bij elk kuchje vraag ik me af of ik besmet ben.

Het begon rustig, de eerste positieve uitslagen druppelden binnen. Maar de rust was allesbehalve prettig. Het maakte mij en mijn collega’s onrustig vanbinnen, omdat we wisten dat het ergste nog moest komen. De piek die ons rustig aan het opwachten was, maakte nu langzaamaan aanstalten. De storm is inmiddels deze week in al zijn hevigheid begonnen. Ik wil schelden, maar op wie?

Het zijn ook niet enkel oude mensen die ik zie. Ook veel mensen met een voorgeschiedenis en jongere mensen. Ik word nerveus ervan, maar ik blijf rustig voor mijn patiënten. We kunnen er maar niet de vinger erop leggen, zo mysterieus is dit virus voor ons. Binnen tien minuten kan een patiënt die stabiel lijkt, opeens koorts ontwikkelen tot 39 graden. In de ochtend lijkt er niets aan de hand en in de middag liggen ze opeens op de intensive care.

Waar ik me niet op had voorbereid waren de patiënten die smeken om hun te laten sterven. De familieleden die thuis bezorgd zitten en elke keer weer bellen om te vragen of hun familielid nog leeft. Het is moeilijk, soms kan ik niet met een zinnig antwoord komen.

We hebben geleerd om te observeren om ziekteprocessen voor te kunnen zijn, maar corona haalt ons in alle aspecten in. Onze observaties lijken niks te voorspellen.De dank en respect van mensen voor de zorgverleners houdt ons nog even op de been. Ik hoop dat we volhouden.

Ik hoop het echt.Blijf veilig. Blijf thuis.

We maken een vreemde, rare en bijzondere tijd mee. De meeste zorgverleners staan momenteel aan de frontlinie, maar hoe maken ze het werkelijk mee? Elk aflevering vertel ik het verhaal die mijn collega’s mij op de Frontlinie vertellen. Heb je zelf ook een verhaal dat je graag wil delen? Schroom niet om het in te sturen. Dat mag via DM, PM of info@dokterdo.nl. Je hoeft geen schrijf ster te zijn, ik herschrijf/schrijf de blogs zelf.

Ook leuk om te lezen

Geen reacties

Laat een reactie achter