0
De frontlinie

#Aflevering 2

mei 15, 2020

”Vluchteling in eigen huis.

Als ik één euro zou krijgen voor elke keer dat mensen deze foto naar mij sturen, dan had ik al gauw een maandsalaris te pakken. Het is lief bedoeld, maar ik ben geen heldin, verre van. Het frappante is dat ik dit geluid uit meer hoeken van de medische zorg hoor komen. ‘Weet je Do, ik ben al dat gedank zat! Dit werk doe ik letterlijk elke dag,’ zegt Esma, een vriendin en verpleegkundige. Ik begrijp haar frustratie. Ze wilt geen applaus, maar mondkapjes, beter beschermingsmateriaal, échte waardering en meer collega’s.

Ik ben het ook zat. Vooral de constante stroom van gedachten en het gepieker.. Het is erg wat er gebeurd in dit land. Ik maak me zorgen, maar vooral door het rare gedrag dat mensen aan het vertonen zijn, alsof de derde wereldoorlog is uitgebroken. Dit is geen oorlog, maar dit is het leven. En misschien is het zelfs karma. Gaan we nu eindelijk leren om ons beter te gedragen? Ik betwijfel het.

Ik vind het pijnlijk om te zien hoe we abrupt vergeten wat er nog meer speelt en gaande is in de wereld. Hoe we nog geen twee weken geleden chinezen discrimineerden en belachelijk maakten, en nu pas de ernst van de zaak inzien. Het coronavirus haalt het slechte in ons naar boven, terwijl ik in de media en op social media alleen hoor hoe het ons ‘goede’ kant en solidariteit naar boven haalt.

Ben ik blind? Want ik zie het niet. Hoe kunnen dezelfde mensen die zich bekommeren om de kwetsbare en oude populatie in ons bevolking, een hele grote dikke middelvinger opsteken naar tientallen vluchtelingen en migranten die op elkaars lip zitten in kampen op onder andere Lesbos. Zonder enkele bescherming. Met Corona op de loer. Ik zou willen dat ik iets voor ze kon doen, dus het voelt dubbel allemaal. Het maakt mij niet eens meer verdrietig, de tranen zijn allang op.

Het maakt me alleen maar boos. Woedend, razend en vooral sprakeloos. Na stilte, komt altijd een storm. Als Corona mij iets geleerd heeft is het wel dat wij mensen goed in staat zijn te helpen. We willen het gewoon niet.

Ik ben geen heldin, ik ben waardeloos.

We maken een vreemde, rare en bijzondere tijd mee. De meeste zorgverleners staan momenteel aan de frontlinie, maar hoe maken ze het werkelijk mee? Elk aflevering vertel ik het verhaal die mijn collega’s mij op de Frontlinie vertellen. Heb je zelf ook een verhaal dat je graag wil delen? Schroom niet om het in te sturen. Dat mag via DM, PM of info@dokterdo.nl. Je hoeft geen schrijf ster te zijn, ik herschrijf/schrijf de blogs zelf.

Ook leuk om te lezen

Geen reacties

Laat een reactie achter