0
De frontlinie Uncategorized

#Aflevering 1

mei 15, 2020

Aflevering1: “De eerste van vele die gaan volgen.”

Het is een doodgewone donderdagochtend, maar niet voor lang. Zoals overal is Corona het hoofdonderwerp van de dag. We weten allemaal niet wat we met onszelf of elkaar aan moeten. Tijdens de dagstart wordt aangegeven dat er twee sluiskamers geïnstalleerd zijn voor de Corona patiënten. Iedereen gaat zoals gewoonlijk aan het werk, het is een rustige dag. Wat ontzettend fijn is, omdat we merken dat we meer tijd hebben voor de patiënten en er behoeften is aan het beantwoorden van vragen en extra aandacht. Het bezoekuur is ingekort, waardoor de eenzaamheid hier heerst.

De oudste van dienst krijgt regelmatig telefoontjes. Telkens als de telefoon gaat, zijn er zeker acht ogen op haar gericht. En ja hoor daar is het dan; de eerste corona patiënt. Ik merk dat iedereen begint te ijsberen. Alle collega’s lopen weg op het moment dat de patiënt gehaald mag worden. Het is 13:45, mijn collega komt naar mij toe en vraagt of ik mee wil lopen: ‘Tuurlijk,’ antwoord ik met enige twijfel, want dat doe je voor je collega’s. Toch heb ik onderweg een vreemd gevoel, alsof ik iets aan het doen ben wat mijn moeder mij strikt verboden heeft. Alsof ik een crimineel ga bezoeken.

Ik schrik van die gevoelens en probeer ze van mij af te slaan. Eens moet de eerste keer zijn. Ik ben niet alleen. Dit is waarschijnlijk de eerste van vele die nog gaan volgen. We komen aan op de afdeling. We worden overgedragen door de collega’s op de afdeling en eigenlijk lijkt het relaxter dan ooit. Tot we aanstalten maken om naar de sluis te lopen. De zenuwen gieren door mijn lijf, want ik ga zo een Corona patiënt ontmoeten. Waarom ben ik ooit aan deze opleiding begonnen? Ben ik gek geworden?

Die gedachte verdwijnt al snel, nadat ik door het raampje van de sluis kijk en de patiënte zie. Ze ziet mij ook. Ik zwaai naar haar en ze zwaait terug. Alsof ze mij terug de realiteit in verwelkomt. Het ijs is gebroken. Deze vrouw is gewoon net als ik. Ze heeft deze rotvirus opgelopen waar ze absoluut niet om heeft gevraagd. Bezoek mag ze niet ontvangen, en ook haar naasten zitten in thuisisolatie. Haar telefoon is leeg en een oplader heeft ze niet bij zich.

Compleet geïsoleerd dus, maar ondanks alle ellende en eenzaamheid die ze doormaakt, begroet ze mij met een grote glimlach. Sterk! Ik verstop mijn tranen en geef haar ondertussen mijn blijk van bewondering. Ik instrueer de mevrouw over hoe de transfer zo gaat verlopen. Terwijl we over de gangen lopen, merk ik dat mijn collega’s naar ons kijken op de manier hoe ik keek toen ik onderweg was naar de sluis. En nu loop ik voorop. Trots en verliefd op mijn vak. Trots op wat ik doe, want stiekem word ik er weer aan herinnerd waarom ik deze studie begonnen was. Dit is precies de reden waarom.

Het is heftig. En vreemd om aan gevoelens van angst toe te geven. Zorgverlener zijn is zwaar, maar ik zou niets liever willen.

We maken een vreemde, rare en bijzondere tijd mee. De meeste zorgverleners staan momenteel aan de frontlinie, maar hoe maken ze het werkelijk mee? Elk aflevering vertel ik het verhaal die mijn collega’s mij op de Frontlinie vertellen. Heb je zelf ook een verhaal dat je graag wil delen? Schroom niet om het in te sturen. Dat mag via DM, PM of info@dokterdo.nl. Je hoeft geen schrijf ster te zijn, ik herschrijf/schrijf de blogs zelf.

Ook leuk om te lezen

Geen reacties

Laat een reactie achter