0
Zuster Merel

#Vertrouwen

november 25, 2019

Het is dinsdagochtend en mijn poli begint om half negen. Gisteren heb ik me ingelezen in de patiënten van vandaag. Hun voorgeschiedenis lees ik uitgebreid door, zodat ik beslagen ten ijs kom. Ik ben perfectionistisch als het om mijn verslag voering gaat. Zo ook voor de nieuwe patiënt die ik vandaag voor het eerst in mijn spreekkamer heb.

‘Goedemorgen mevrouw, ik ben Merel verpleegkundig specialist hartfalen. Hoe gaat het met u?’ Mevrouw beantwoordt de vraag. Het gaat goed met haar. Daarop vraag ik waaraan ze merkt dat het goed gaat. Ze geeft korte antwoorden. Ze lijkt niet gewend te zijn om te praten over de dingen die haar bezig houden. Ze laat zeker niet het achterste van haar tong zien.

Het lukt mij wel gaandeweg het gesprek haar vertrouwen te winnen. Ze voelt zich meer op haar gemak. Ik pols haar kennis over haar ziektebeeld hartfalen. Wat weet ze, wat weet ze nog niet. Ik leg bijvoorbeeld uit waarom haar medicijnen op dit moment zo belangrijk zijn. Ze vindt namelijk dat ze best veel medicijnen moet gebruiken.

Daarna ga ik mijn lijst met vragen af. Ervaart u kortademigheid? Bent u weleens duizelig? Hoe is het met de eetlust? Hoe gaat het met slapen? Alles komt aan bod. Allemaal vragen die mij vertellen hoe het gaat met haar en klachten die ze eventueel kan ervaren van hartfalen.

Vervolgens wil ik graag weten hoe haar sociale situatie is. Mevrouw verteld mij dat ze is getrouwd. Ze heeft twee kinderen; een zoon en een dochter. Haar zoon leeft niet meer. Ik vraag haar waarom. Het blijft even stil. ‘Ja, hoe moet ik dat zeggen. Hij heeft zichzelf van het leven beroofd. Zo maar uit het niks. Hij was de dag ervoor nog bij mij thuis geweest. Hij heeft het niet makkelijk gehad in zijn leven. We hadden een hele goede band hij en ik.’

Ze blijft verder vertellen. ‘Het is inmiddels vijftien jaar geleden. Ik vraag me nog elke dag af waarom. Ik kan het gewoon niet begrijpen. Soms heb ik het gevoel dat ik het had kunnen veranderen. Dat ik er iets aan had kunnen doen.’ Ik bemoedig haar door haar te laten merken dat ik er voor haar wil zijn. Ook al ken ik haar nog maar net 20 minuten. ‘Kunt u er met anderen goed over praten?’ ‘Nee,’ zegt ze. ‘Eigenlijk is dit de eerste keer dat ik er zo uitgebreid over praat. Met mijn man en mijn dochter praat ik er nooit over. Dit is echt de eerste keer.’ Ze kijkt me aan. Ik krijg kippenvel op mijn armen. Deze mevrouw kent mij net. En toch voelt zij de ruimte om dit met mij te delen. Ik ben onder de indruk.

Ook leuk om te lezen

Geen reacties

Laat een reactie achter