0
Dokter Do

#Rillingen

november 21, 2019

Hij is nog maar 52 jaar oud, en glimlacht vriendelijk van onder zijn dekens naar mij. Ik zit naast het bed op een kruk, in mijn blauwe OK-pakje. Op de holding wacht ik samen met hem, tot hij naar de operatiekamer kan. Hij krijgt vandaag een permanente stoma geplaatst. Tijdens mijn bijbaantje in het verpleegtehuis en in het ziekenhuis heb ik meerdere malen een stoma gezien en verschoond. En poedersuiker erover heen gestrooid als er sprake was van een prolaps (uitstulping van de darm uit de stoma). Ik kan nooit meer pannenkoeken met poedersuiker eten zonder daaraan te denken. 

Een koud briesje zorgt dat ik een rilling over mijn rug voel en een rare schrikbeweging maak. Onbedoeld trek ik zijn aandacht ermee en hij kijkt me aan alsof ik bezeten ben. Beschaamd grinnik ik dat ik het koud heb. Mijn oma vertelde me altijd dat er een geest door je heenvliegt als je zo’n rilling over je lichaam voelt. In het ziekenhuis had ik die rillingen vaker. Ik vraag me af of hier echt geesten huizen.
‘Heeft u het koud? Ik kan om een extra deken voor u vragen,’ zeg ik. Zijn mondhoeken krullen tot een glimlach. Hij zegt niets, en schudt met zijn hoofd. 

Meneer heeft uitgezaaide darmkanker. Drie weken geleden is hij bij de huisarts geweest voor vage buikpijn klachten. Hij had nooit kunnen bedenken dat hij erna te horen zou krijgen dat hij nog maar enkele maanden te leven had. Zijn wereld stond op zijn kop. 

Ik zou woedend zijn op de dood als het zo plots zou komen. En ik wil weten of hij dat ook is. Maar ik vraag hem niets, daar ben ik veel te laf voor. In plaats daarvan kijk ik ongemakkelijk om mij heen en begin vervolgens te staren naar de dominant aanwezige klok die tegenover ons aan de muur hangt. De seconden lijken extra langzaam weg te tikken, maar voor hem tikken ze als snel vallende regendruppels bij een gemene storm. 

Wat een zonde van zijn kostbare korte leven wat hij nog over heeft, om hier zolang op te moeten wachten. Ik doe mijn best om iets zinnigs uit mijn mond te krijgen en probeer van alles te bedenken om hem nog een leuk gesprek te gunnen. Of misschien gun ik het eigenlijk vooral mezelf. Hij doet me heel erg aan mijn grootvader denken. Ook hij stierf op jonge leeftijd aan de gevolgen van kanker. Ik heb nooit de kans gehad om afscheid van hem te nemen, eigenlijk nooit de kans gehad om hem te leren kennen. Dit voelde als een kans, hoewel deze man, behalve zijn leeftijd en deze rotziekte, verder niets gemeen had met mijn grootvader. 

Maar hij lijkt niet zoveel zin te hebben in een gesprek. Ik kan niet goed peilen of het de vermoeidheid is, of spanning. Misschien een combinatie van beide. ‘U zal zo wel aan de beurt zijn, ik denk dat de vorige operatie een beetje uitgelopen is,’ probeer ik de stilte te doorbreken. Hij haalt zijn schouders op. Hmm, misschien kan het hem toch niets schelen. Hij doet zijn ogen dicht en zegt dat ik hem wakker moet maken als het zover is. Ik knik, maar dat ziet hij niet.

———————————
Na lange tijd, ben ik eindelijk weer terug met nieuwe blogs voor jullie. 

Meer blogs zijn te lezen in mijn blogbundels, die kun je hier bestellen: www.dokterdo.nl/boekenwinkel

Instagram: dokterdo

Ook leuk om te lezen

1 Reactie

  • Reply Georgina Lifestyle november 23, 2019 at 1:03 am

    Wat een leuke blog! Natuurlijk niet dat die meneer een rotziekte heeft. Maar vind het interessant te lezen wat je zoal meemaakt.

  • Laat een reactie achter