0
Uncategorized

#Isolatie

november 20, 2019


Tijdens coschappen merk ik dat ik soms sociaal geïsoleerd raak; tot vijf-zes uur ’s avonds in het ziekenhuis en daarna eten, nog even wat voorbereiden en vroeg slapen resulteert vaak in weinig tijd die je met familie en vrienden kunt doorbrengen. Als je daar ook nog weekenddiensten aan plakt, is het wel eens eenzaam.

Toch is mijn grootste confrontatie met eenzaamheid tijdens coschappen niet die van mezelf, maar die van patiënten. Het is een kwestie dat niet makkelijk geuit of besproken wordt.

Zo ook deze patiënt, een vriendelijke en verlegen vrouw begin zestig die op de poli ouderengeneeskunde komt voor geheugenproblemen. In de brief die ze thuis kreeg werd haar gevraagd iemand mee te nemen die haar regelmatig ziet, want van jezelf kun je vooral bij geheugenproblemen niet altijd even goed merken of je achteruit gaat.Ondanks de brief verscheen ze helemaal alleen. Voorzichtig vroeg ik of ze het misschien over het hoofd had gezien. “Ik heb mijn buurvrouw gevraagd, zij gaat wel eens mee bij dit soort dingen, maar vandaag kon zij niet.”

Na wat doorvragen bleek dat haar buurvrouw de enige was die ze kon vragen; ze had geen partner, kinderen of vrienden. De enige familieleden in leven waren nog in het land van oorsprong en had ze ook geen contact meer mee. Haar buurvrouw kwam uit datzelfde land, maar hun relatie was ook niet erg nauw; ze hielpen elkaar wel eens, maar waren duidelijk geen hele goede vriendinnen. Ik besefte me dat ze het misschien überhaupt niet had durven te vragen.

Er zijn mensen die de eenzaamheid opzoeken, die dat prettig vinden, maar dit idee kreeg ik niet bij haar. Ze was erg vriendelijk en leuk om mee te praten, ondanks haar verlegenheid en zachte spraak. De arts-assistent naast me besloot toch wat meer op haar eenzaamheid in te gaan, en suggereerde evenementen in de wijk die voor ouderen worden georganiseerd (al is zestig zeker niet erg oud).“Ik ga wel eens naar een etentje voor senioren in de wijk”, vertelde ze. “Maar de meesten zitten samen met mensen die ze kennen. Mensen die alleen zijn, zoals ik, worden bij elkaar geplaatst, maar meer dan een groet en vaarwel wisselen we eigenlijk niet uit.

Haar verhaal zette me aan het denken; achter hoeveel patiënten die ik tot nu toe had gezien schuilde stiekem ook eenzaamheid? De ouderen tijdens huisartsgeneeskunde die alleen wonen en je het liefst een uur aan het woord houden, hebben misschien alleen de huisarts om hun verhaal aan kwijt te kunnen. Patiënten die maanden hebben gewacht met hulp zoeken, hebben misschien niemand gehad die hen stimuleerde dit eerder te doen. Patiënten die in hun eentje naar het ziekenhuis komen voor een operatie, patiënten op de intensive care met zelden bezoek.. Als je er op let, zie je overal tekenen van eenzaamheid, en zeker niet alleen bij ouderen.

De arts-assistent vertelde haar dat het erg fijn zou zijn als haar buurvrouw wel mee kon voor de volgende keer. Ze glimlachte, maar haar ogen bleven somber. Ik verwachtte niet dat ze het ging vragen.


In een onderzoek van de rijksoverheid gaf bijna de helft van volwassenen in Nederland aan eenzaam te zijn; tien procent voelt zich ernstig eenzaam. Maar hoeveel mensen missen we bij het verzamelen van dit soort data, juist omdat we ze nooit zien? Wellicht moeten zij niet meer hulp zoeken, maar wij meer hén opzoeken.
______________________________________________

Meer blogs van Sultan zijn te lezen op www.dokterdo.nl

Sultan is ook te volgen op instagram: @ikheetgeenco

Geen reacties

Laat een reactie achter