0
Dokter Do

Tranen

februari 24, 2019

Ze barste opeens in tranen uit. Ik begreep het niet. Het was toch goed nieuws wat we vertelden? Had ik het verkeerd overgebracht, denkt ze nu door mij dat ze doodgaat? Haar man sloeg zijn arm over haar schouder heen en de gynaecoloog die heel het gesprek roerloos naast mij zat, schoof nu het doosje tissues naar voren. Ze trok er een doekje uit en snoof haar neus ermee. ‘Neem mij niet kwalijk,’ zei ze snikkend. ‘Het is gewoon zo een opluchting.’ Mijn blik gleed van haar naar haar man; hij slikte moeizaam de brok in zijn keel weg. Zij slaakte een diepe zucht. ‘Het is begrijpelijk, u hoeft zich niet te verontschuldigen,’ klonk er uit de gynaecoloog. Het waren geen tranen van verdriet, maar van geluk. Die heb ik niet zo heel vaak gezien tijdens mijn coschappen. Ze had mij goed begrepen toen ik haar vertelde dat het uitstrijkje negatief was. Oftewel, niet kwaadaardig. Met andere woorden, heel goed dus.

Haar man vertelde dat ze weken niet had geslapen door de spanning. Is het wel of geen kanker? Hoe lang heeft ze dan nog te leven en hoe vertellen we het de kinderen? Daar hoefden ze nu niet meer over na te denken. ‘Ik hoef u voorlopig niet meer te zien,’ grapte de gynaecoloog. Hij probeerde het ijs te breken. De vrouw knikte instemmend. Bij de deur drukte ze stevig haar hand in de mijne en zei: ‘Bedankt.’ Ik wist niet waar ze mij voor bedankte. Ik had niets gedaan, enkel haar het nieuws gedeeld op verzoek van de arts. Als leerproces; het zijn niet altijd slecht nieuws gesprekken.

De volgende koppel die binnenkwam was boven de vijftig. De vrouw had een zijden sjaaltje over haar schouders heen gewikkeld en een kort grijs kapsel alsof ze net vers van de kapper kwam. Ze zag er verzorgd uit, haar man ook. Je zou niet verwachten dat ze slaaptekort hadden vanwege een nieuwe baby, maar de maxicosi die de man bij zich droeg, loog er niet om. Daar lag ze dan. Als een ware roze wolk, gewikkeld in zachte lakentjes heerlijk te slapen. Hij legde de maxicosi neer op de grond, haalde de baby eruit en liet haar tevreden op zijn schouder verder slapen, terwijl hij naast zijn vrouw tegenover ons plaatsnam. Al snel werd duidelijk dat meneer en mevrouw een laatkomertje hadden gekregen. Heel erg laat, buiten verwachting maar ongelooflijk welkom. Ik bleef verliefd naar het baby’tje staren, terwijl de gynaecoloog nog wat vragen stelde aan de koppel. Na afloop vroeg de vader of ik haar even wilde vasthouden. Ik keek schuldbewust. Ja, dat wilde ik heel graag. Dus ik mocht haar even vasthouden, ze sliep door alles heen en rook zo lekker.

De volgende vrouw die op het spreekuur gepland stond, had een minder vrolijk verhaal. Ruim twee jaar probeerde ze zwanger te raken en nu was het moment aangebroken dat ze voor de eerste echo kwam. Ik mocht de echo bij mevrouw uitvoeren. Het zag er goed uit, maar mevrouw zelf leek niet op het scherm te durven kijken. ‘Ziet u dat klepje open en dichtslaan?’ vroeg ik en wees naar het kleine hartje, wat ooit zou uitgroeien tot een groot mensenhart en een hoop te verduren zou krijgen. Ze keek nu voorzichtig naar het scherm en volgde mijn vinger. ‘Ja, ik zie het.’ Haar stem klonk kalm, maar de trilling erin verklapte haar spanning. Ik zette het geluid van de echo aan en zei: ‘Dat is het hartje.’ Bij het horen van het hartje van haar ongeboren kindje, leek haar gezicht te ontspannen. Haar ogen werden vochtig, maar op haar gezicht verscheen ook een glimlach. Het waren weer die zeldzame tranen van geluk. Ze was eindelijk écht zwanger.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply