0
Coassistente Siham

# Een zee van witte jassen

oktober 24, 2019

‘Vind je het misschien leerzaam om de patiënt zelf straks over te dragen?’ vraagt de arts-assistent wanneer we samen de laatste woorden in de status hebben getypt. ‘Zeker,’ stem ik in. Het was ontzettend rustig op de afdeling vanochtend, daarom mocht ik met de tussendienst op de SEH-patiënten zien. Alleen deze SEH is anders. Dit is een SEH in een oncologisch centrum speciaal bestemd voor oncologiepatiënten uit de omgeving met spoedeisende klachten.

Nog half hijgend van de trappen die ik naar boven ben gesjeesd, trek ik de deur van de overdrachtsruimte open. Ik ben als eerste zodat ik nog even rustig mijn overdrachtspapiertje kan doorlezen. In gedachten zie ik de patiënt weer voor me op de spoed, hoe zij niet kon stoppen met overgeven en er eigenlijk versuft bij lag. Met mijn markeerstift ga ik elke bulletpoint onder het kopje ‘beleid’ af. Nee, dit komt goed, wuif ik het nare gevoel dat bij me opkomt weg. Niet om de zenuwen voor het overdragen, maar het onbehagelijke gevoel dat bij me naar boven komt als ik weer terugdenk aan deze patiënt. Dan komt even later de oudste oncoloog van de afdeling de kamer binnengelopen. ‘Dit is niet goed,’ hoor ik hem zachtjes mompelen. Ik bemerk dat vage gevoel weer bij me opstijgen, dat typische medisch-intuïtieve gevoel, ook wel ‘niet-pluis’ genoemd.

Wanneer de zaal gevuld is met een zee aan witte jassen, zet de oncoloog het grote scherm in de zaal aan. Een hersenscan vol met akelige witte bolletjes valt genadeloos op onze netvlies, een scan die ik na bijna 2 jaar nog haarscherp in gedachten kan terughalen. De oncoloog steekt een hand in zijn broekzak en trekt daarmee de linker flap van zijn witte jas een stuk naar achteren. Ik bedenk hoe hij diezelfde houding aannam toen hij van de week een vrouw vertelde dat ze niet meer dan een paar maanden nog te leven had. Als ik wat dichterbij het scherm sta, herken ik pas de achternaam: dit was de patiënt die ik zojuist op de spoed had gezien.

‘Diffuus grootcellig B-cel lymfoom (DLBCL)’ had de arts-assistent in dikgedrukte letters bovenaan de status getypt, oftewel een agressieve vorm van kanker in het bloed- en lymfestelsel. Een vorm die – indien onbehandeld gelaten – relatief snel verspreid door het lichaam en zo ook kan uitzaaien in het centraal zenuwstelsel. Diezelfde nacht nog stierf de patiënt.

—————————————————
Siham is coassistent. Elke twee weken blogt ze voor Dokter Do om ons een kijkje te geven in het leven van een arts in spe. Siham is ook te lezen op www.artsinspe.nl en is op Instagram te volgen: @sihemschrijft

Meer blogs lezen? Bezoek de website: www.dokterdo.nl

Ook leuk om te lezen

Geen reacties

Laat een reactie achter