0
Zuster Merel

#Alive and kicking

oktober 14, 2019

Het is nacht en ik ben aan het werk. Het is relatief rustig op de hartbewaking. We zijn met drieën en draaien de nachtdienst. Je weet nooit wat je te wachten staat. De arts-assistent is er ook (in opleiding tot cardioloog). Die zit ijverig wat brieven weg te werken van patiënten die zijn ontslagen, wanneer de ambulance telefoon plots afgaat. Mijn college neemt op.

De ambulancebroeder overlegt over een 81-jarige patiënte, bekend bij ons op de cardiologie. Ze is extreem kortademig en heeft pijn op de borst. In mijn oren klinkt het als een typische astma cardiale. Oftewel acute benauwdheid door ophoping van vocht bij de longen, als gevolg van haar hartfalen.

Samen met mijn collega maken we een kamer klaar. Furosemide wordt opgetrokken, het ecg-apparaat staat naast het bed klaar en de monitor staat aan. Als laatste controleren we nog de zuurstof, want waarschijnlijk komt ze binnen met een CPAP-masker. Dat is een speciaal masker waarmee druk gegeven kan worden in de longen om het vocht weg te duwen.

Een kwartier later krijgt de arts-assistent een belletje van de spoedeisende hulp arts. De 81-jarige patiënte is in de ambulance ernstig verslechterd en is gepresenteerd op de trauma kamer op de spoedeisende hulp. Ze vraagt of ik mee ga, om de patiënt mee te beoordelen. Als wij aankomen op de SEH is de patiënte niet meer aanspreekbaar. Ze is zo benauwd dat alle haar kracht gaat naar ademhalen. Alle ademhalingsspieren zijn in gebruik. Het lichaam zet alle zeilen bij, ze is keihard aan het vechten om in leven te blijven.

We maken een ECG, die een linkerbundeltakblok laat zien. We pakken snel een oud ECG erbij om het te vergelijken en zien dat er niet eerder een linkerbundeltakblok is gezien. Dit is dus nieuw. Mevrouw heeft een acuut myocardinfarct. We beginnen meteen met de behandeling. Bloedverdunners. Vaatverwijders. En een overleg met een interventie ziekenhuis volgt (een ziekenhuis waar ze haar eventueel kunnen dotteren). Het lukt ons om haar te stabiliseren. Ze wordt weer opgehaald door de ambulance en gaat naar het interventie centrum.

Drie weken later ben ik aan het werk op de polikliniek hartfalen. Ik zie een naam staan op mijn patiënten lijst die ik herken. Ik klik het dossier open. Het is de patiënte van drie weken geleden van de spoedeisende hulp. Alive and kicking. Stiekem, betrap ik mezelf op een traan.

Ook leuk om te lezen

Geen reacties

Laat een reactie achter