0
Dokterassistente Eveline

# Grijsroze wolk

oktober 12, 2019

Ze staat voor de balie. Duidelijk onbeschrijflijk verdrietig. Geen tranen, maar een alles overheersende wolk van verdriet om haar heen.

Een half jaar geleden is ze getrouwd met haar grote liefde, ze hebben de bruiloft gepland direct na hun afstuderen. Vier weken geleden had ik haar aan de telefoon, dolgelukkig, en een beetje zenuwachtig: ze is zwanger! We hebben een gesprek over zwanger zijn, prenatale zorg en over de verschillende verloskundigenpraktijken in de buurt.

Nu ik haar zo intens verdrietig voor de balie zie staan denk ik direct dat er iets mis is met de zwangerschap. Ik vraag voorzichtig wat ik voor haar doen kan.
“Hij is dood”, zegt ze, “zomaar ineens dood, en ik heb het niet eens voelen aankomen. Hij is aangereden door een vrachtwagen, hij is dood.” Dan komen toch de tranen.

Terwijl ik haar even meeneem naar een plek waar niet de hele wachtkamer ons kan zien dringt het tot me door dat het niet over haar zwangerschap gaat. Ik hoorde vanochtend onderweg naar het werk over een ongeval met een vrachtwagen en een auto waarbij iemand was omgekomen. Is het haar man?

Het blijkt inderdaad om haar man te gaan. Ze is nu hier om iets kalmerend te vragen wat ze mag gebruiken tijdens haar zwangerschap. Ze vertelt me dat ze zo opziet tegen de zwangerschap alleen doen, maar dat ze tegelijk zo blij is dat ze door de baby nog iets van haar man bij zich heeft.
Ik plan haar huisarts vrij zodat zij de tijd kan nemen.

Twee weken later haal ik ‘s ochtends de berichten van de huisartsenpost binnen. Er is er ook 1 over haar, bloedverlies in het eerste trimester. “Nee nee nee, dit kan niet”, zeg ik tegen mijn collega, “laat het alsjeblieft geen miskraam zijn…”

De huisarts belt haar op om te vragen hoe het is met het bloedverlies. Gelukkig blijkt dat ze heel kortdurend en heel weinig bloed verloren heeft zonder buikpijn of andere klachten. Dat geeft hoop!

Vorige week stond ze weer bij me voor de balie. Nu met een pracht van een baby in haar armen. Ik mocht hem even vasthouden. Hij is prachtig, en lijkt zo ontzettend veel op zijn vader!

Het grote verdriet is weg uit haar ogen. Als ze naar haar baby kijkt straalt ze zelfs. Ze heeft veel lieve familie en vrienden om haar heen die haar helpen waar ze kunnen.

Het is niet makkelijk voor haar, maar ze komt er wel!
Mijn collega en ik kijken elkaar aan. Zonder het uit te spreken weten we van elkaar dat deze jonge vrouw en haar zoon altijd een speciaal plekje bij ons blijven houden!

——————————————————
Doktersassistente Eveline blogt over haar leven als doktersassistente en POH. Wegens de privacygevoeligheid van het vak en omdat het wereldje als doktersassistente zo klein is, schrijft ze onder een pseudoniem. Om de privacy van collega’s en patiënten te waarborgen. Ze is te volgen op Facebook en Instagram onder de naam ‘doktersassistente Eveline.’

Ook leuk om te lezen

Geen reacties

Laat een reactie achter