0
Coassistente Siham

#Ik ga op reis en ik neem mee…

oktober 9, 2019

Aan de start van het coschappentraject krijgt ieder van ons niet alleen een witte jas aangereikt, maar ook een lege rugzak. Nu pakt elke coassistent die rugzak anders in. Sommigen slagen erin veel mee te nemen en toch licht te pakken. Alhoewel dan soms achteraf op de plek van bestemming blijkt dat er toch wel wat meer had mogen worden ingepakt. Anderen zijn rasechte verzamelaars die elk moment zodanig koesteren dat ze alles het liefst inpakken. Soms pakken ze daardoor te zwaar in en overschrijden zo het gewichtslimiet, waardoor de voortgang van de reis (tijdelijk) wordt onderbroken. Hoe licht of zwaar we ook inpakken, uiteindelijk staan we allen voor het puzzelstuk hoe we die rugzak het beste kunnen dragen.

Tijdens het coschap interne begon ik mijn rugzak te vullen. Onder andere met tijd, ruimte en duidelijkheid. ‘Het voelt zo vreemd,’ de stethoscoop hing nog half om mijn nek, ‘ik heb zo vaak precies op die plek geluisterd en nu blijft het stil. Maar dan oorverdovend stil.’ Ik stond om het hoekje op de gang met de arts-assistent nadat ik voor het eerst een patiënt had geschouwd. Ook al stonden we meters van de kamer vandaan, het verdriet van de familieleden was nog steeds hoorbaar en bovenal voelbaar. ‘Regelmatig kloppen, gek kloppen en niet kloppen, voor alle drie geluiden zijn we dokter,’ zei de arts-assistent.

Een paar maanden later ontstond er een nieuw vakje in mijn rugzak, genaamd kinderen. ‘Sorry Roos, we zien eruit als gekke blauwe smurfen, maar dat doen we om je te beschermen.’ Met onze blauwe schorten gingen de arts-assistent en ik naast het meisje zitten. ‘Zeg kan jij heel hard kaarsjes uitblazen?” Roos deed haar handjes in haar zij en riep enthousiast: “ja, natuurlijk!” De arts-assistent plaatste de stethoscoop op haar ruggetje. “Wat blaas jij hard, zeg!” De stethoscoop verschoof naar de buik: “Wat hoor ik nou? Heb jij vandaag een boterham met hagelslag gegeten?!” Roos kwam ondertussen niet bij van het lachen. De visite eindigde met een high-five en ik liep met een intens voldaan gevoel de kamer uit. Ik bedacht hoe creativiteit, passie en enthousiasme ook een plekje in mijn rugzak zouden krijgen.

En zo blijft die rugzak zich vullen met nu eens lichte, dan weer eens zware aspecten van het vak. Aan het einde van de studie geneeskunde, zullen we die rugzak erbij halen om het van binnenstebuiten leeg te kieperen en alles voor ons uit te stallen. Dan zullen we ons buigen over de vraag: wat neem IK mee? Wat heb ik nodig en wat zal mijn reis naar de eindbestemming vergemakkelijken? De reis naar correct en accuraat klinisch handelen met een respectvolle, rechtvaardige en empathische blik op de mens achter de patiënt.

—————————————————–
Siham is 6e jaars coassistent en neemt ons twee-wekelijks mee in haar leven als arts in spe. Siham is ook te volgen op Instagram: sihemschrijft.

Ook leuk om te lezen

Geen reacties

Laat een reactie achter