0
Zuster Merel

#Hartfalen

september 30, 2019

Mijn dag begint zoals alle andere dagen. Ik log in op mijn computer van de hartbewaking. Snel scan ik de namen en huiverig kijk ik of er vannacht bekende patiënten van mij zijn opgenomen. Meneer X ligt weer opgenomen. Hij was toch net ontslagen? Ik klik zijn klinische dossier open om te lezen wat er aan de hand is. ‘Verdenking decompensatio cordis’, lees ik, oftewel hartfalen. Wel een laag NT-proBNP dit keer, dat is een waarde in het bloed wat verhoogd kan zijn als er sprake is van hartfalen. Op zijn X-thorax is er duidelijk overvulling te zien.

De vorige keer is hij in het weekend door de spoedeisende hulp naar huis gestuurd. Ik weet als geen ander dat hij en zijn vrouw precies weten wanneer het foute boel is. Hij leeft inmiddels al zo lang met hartfalen. Zijn eerste hartinfarct is 15 jaar geleden, die heeft het wonderbaarlijk na reanimatie goed overleefd en is er goed uitgekomen.

Zodra het kan, ren ik naar de hartbewaking. Hij ligt op kamer 12 en ik ga bij hem naar binnen. Zijn vrouw is er niet, die is even naar huis. Ze had er alweer een paar helse nachten op zitten. Meneer X wilde per se de kerstdagen thuisblijven maar nu hield hij het niet langer. Hij ligt nog steeds flink te hijgen in zijn bed. Het praten met mij kost hem ontzettend veel energie, dat zie ik aan hem. Toch zit hij er heel trots bij en vertelt mij dat hij net opa is geworden. ‘Ik heb het toch op tijd gered,’ lacht hij. Ik ben erg blij dat te horen, want tijdens zijn vorige opname hebben de cardioloog en ik hem uitgebreid gesproken over de behandelopties. Die zijn er namelijk niet. Moedeloos heeft hij toen de cardioloog aangekeken en gesmeekt: ‘Maar dokter, ik word binnenkort opa. Dat wil ik zo graag mee maken.’

Zo goed en zo kwaad als het ging hebben we hem opgelapt, maar dit keer was het écht anders. Nu is het moment daar, dat we echt niks meer voor hem gaan en kunnen doen. Ik besluit later bij hem terug te komen en zijn vrouw te bellen om te vragen of ze ‘s middags kan komen, zodat ik het onvermijdelijke gesprek met ze kan aan gaan.

Om 15:00 uur meldt zijn vrouw zich, haar zoon is ook meegekomen. Ik val meteen met de deur in huis als we allemaal rustig in het kamertje zitten en leg het reanimatie beleid weer op tafel. ‘Het is niet reëel, in uw situatie, een volledig reanimatie beleid te hebben. We moeten samen nadenken wat u nog wil met de tijd die u nog rest. Wilt u naar huis of in het ziekenhuis blijven?’

Het zijn zoveel vragen, maar gelukkig lijken zijn vrouw en zoon het te snappen en vinden een volledig reanimatie beleid ook niet de juiste keuze. Ze vragen om een prognose. Dat kan ik ze helaas niet met zekerheid geven.

Een uur later, verlaat ik de kamer. Ik heb met hen afgesproken dat er morgen iemand met ze komt praten die nog meer verstand heeft van de laatste fase in het leven. Het palliatief team heeft gelukkig tijd om bij meneer langs te gaan.

Als ik na mijn vrije dagen weer terug ben, hoor ik dat meneer het helaas niet heeft gered. Hij heeft het nieuwe jaar niet gehaald.

————————————–
Merel is verpleegkundige specialist in de cardiologie en schrijft twee-wekelijks een blog voor Dokter Do. Ze is tevens ook te volgen op Instagram: merel_in_de_cardiologie

Ook leuk om te lezen

Geen reacties

Laat een reactie achter