0
Dokterassistente Eveline

#Kindermishandeling

september 27, 2019

Het is maandagochtend, nog voor 8 uur. Ik ben bezig de huisartsenpostberichten van het afgelopen weekend te verwerken. Ik heb al een stuk of 15 berichten verwerkt als ik bij het bericht van Sarah kom. Sarah is vijf jaar en is van de trap gevallen. Ze is ongelukkig op haar arm terecht gekomen. Op de huisartsenpost bleek al snel dat haar arm waarschijnlijk gebroken is, en Sarah is doorverwezen naar de spoedeisende hulp in het naastliggende ziekenhuis. Ik kijk direct of er al verslag is van de SEH, maar dat is er helaas nog niet.

Ik maak een episode aan in haar dossier waaruit blijkt dat ze een ongeluk heeft gehad, en dat er het vermoeden bestaat van een breuk. Ik kan nog niet de episode ‘fractuur’ aanmaken, want dat is nog niet bevestigd. 

 Als ik de episode op wil slaan zegt het computersysteem dat er al een vergelijkbare episode is, en of ik deze samen wil voegen. Ik kijk terug in het systeem, want dit had ik nog niet gezien. Ik klik aan dat ik alle episodes wil zien, ook degene die niet meer actief zijn. En dan schrik ik. Want wat heeft Sarah al veel ongelukken gehad! Dat was ons nog niet opgevallen, ze is hier ook nog niet zo heel lang in de praktijk, de gegevens die ik nu inzie zijn van haar vorige huisarts.

Veel ongelukken bij zo’n jong meisje, dat activeert toch een zeurend stemmetje in mijn achterhoofd: “Zijn het wel ongelukken?”
 Ik besluit mijn twijfel te delen met de huisarts van Sarah. Zij bekijkt ook het dossier van het broertje van Sarah. Ook hij blijkt al met meerdere wonden, kneuzingen en breuken gezien te zijn.

De huisarts besluit de moeder van Sarah te bellen. Ze vraagt wat er bij de spoedeisende hulp gedaan is. Sarahs arm blijkt inderdaad gebroken te zijn. Ze nodigt Sarahs moeder uit op het spreekuur. Ze zegt eerlijk zich zorgen te maken over de vele bezoekjes aan de praktijk en huisartsenposten. Ik had het niet verwacht, maar de volgende dag komt ze al langs.

Ons vermoeden blijkt juist. Sarahs moeder is een alleenstaande moeder, de vader heeft na de geboorte van Sarahs broertje de benen genomen en is helemaal uit beeld. Ze hebben weinig familie en nog minder vrienden. Sarahs moeder is vroeger zelf ernstig mishandeld door haar vader, en nu doet ze hetzelfde bij haar kinderen. 

De huisarts belt met Veilig Thuis, in overleg met de moeder. Zij gaan gelijk met het gezin aan de slag. Wij als huisartsenpraktijk zijn er ook voor moeder, en voor de kinderen uiteraard. 

We zijn nu een aantal jaar verder. Sarah en haar broertje zijn een poosje uit huis geweest, hun moeder is toen opgenomen geweest in verband met haar psychische problematiek. Ze wonen nu weer thuis, met goede begeleiding. Sarah heeft onlangs weer een arm gebroken, dit gebeurde tijdens het skaten met vriendinnen. Op zulke momenten zijn we wel extra alert, maar de vriendinnen en een moeder van één van de vriendinnen bevestigde dit verhaal. Gelukkig. 

Kindermishandeling/ huiselijk geweld is vaak moeilijk te herkennen, en moeilijk bespreekbaar te maken. Ik ben heel trots op “mijn” huisarts die dit op zo’n goede manier heeft kunnen doen, zodat de moeder zich veilig voelde haar verhaal te doen en hulp te accepteren. 
 Ik ben ook ontzettend blij om te zien dat het dus kan, dat als mensen hulp accepteren dat het goed kan komen. Ik weet en besef ook heel goed dat het heel vaak minder goed gaat. Maar het kan. En dat geeft me vertrouwen.

Ook leuk om te lezen

Geen reacties

Laat een reactie achter