0
Dokter Do

#Strijder

september 24, 2019

‘Ik ben drie kilo aangekomen,’ zegt ze, terwijl ze zich in de spiegel bekijkt. Ik knijp haar in haar wangen en zeg: ‘Nou en, je ziet er hartstikke mooi en vooral gezond uit.’ Ze is pas veertien en ik vind het niet fijn dat ze zo bezig is met haar gewicht. ‘Je weet dat je mooi bent, toch?’ vraag ik haar voor de zekerheid. ‘Ja, maar toch. Ik moet natuurlijk wel fit blijven,’ zegt ze en knijpt mij terug in mijn dikke wangen. Dan besef ik me opeens hoeveel ik van haar houd en hoop dat ze écht beseft hoe perfect ze is. Slim, gezond gewicht en een super lief mensje.

Ik kan er niets aan doen dan rampscenario’s in mijn hoofd te bedenken van hoe onzeker social media of überhaupt de samenleving haar kan maken. Hoe iemand, met of zonder bedoelingen, haar dik noemt en haar leven erna moeilijk maakt. Ik maakte het tijdens mijn coschappen eens mee. Een meisje van veertien, maar zo slank, zo broos en kwetsbaar was, dat ze negen jaar oud leek. Ik weet nog dat ik haar vroeg of ze wist hoe het allemaal begonnen was. Hoe de stemmen in haar hoofd opeens gemeen begonnen te spreken over haar uiterlijk. Onzeker had ze mij aangekeken, twijfelend of ze het ging vertellen of niet. Ik vermoedde dat het de Anorexia was die haar niet toeliet te spreken. ‘Iemand in mijn klas noemde mij dik,’ piepte ze na een lange stilte.

Niemand zou iemand dik moeten noemen, en al helemaal niet op een vernederende manier. Ze vond zichzelf ook dik, nog steeds al woog ze amper 40 kg. Aan het eind van het gesprek, was ze doodop en had ze het ijskoud. ‘Laten we teruggaan, dan kan je een trui aantrekken,’ besloot ik. Ik liep met haar mee terug naar de afdeling om de deuren voor haar open te doen. Deze jonge dame die volop in het leven hoorde te staan, naar school hoorde te gaan, vrij hoorde te zijn, zat hier tegen haar wil opgenomen op de gesloten afdeling. Tegen haar wil, maar voor haar bestwil kreeg ze sondevoeding. Gefixeerd. Dat beeld zal ik nooit meer uit mijn hoofd krijgen. Daar hadden ze voor moeten waarschuwen.

Tegen haar wil in vocht ze voor haar leven. Als we bijna bij haar kamer zijn, geef ik haar een compliment. ‘Ik vind het erg dapper dat je zoveel met mij hebt durven delen, dankjewel.’ Ze knikte, meer omdat ze snel van mij af wilde zijn. Dat gevoel kreeg ik in ieder geval. Ze liep haar kamer binnen en trok haar groene legerjasje aan. ‘Leuke jas,’ zei ik gemeend. Ik heb zelf weken rondgezocht voor zo’n jasje. ‘Dank u wel,’ antwoordde ze zachtjes. Ik liet haar verder alleen en liep weer de afdeling af, mezelf afvragend hoeveel oorlogen ze aan het bevechten was, waar ze me nog niet over had verteld.
————————————————————————-
Het voelt goed om weer langzaamaan blogs voor jullie te schrijven. Om dit vaker te doen, ga ik mij weer richten op het schrijven, Geneeskunde en alles wat daarmee te maken heeft. Dit betekent dat ik mijn boekenwinkel (www.dokterdo.nl/boekenwinkel) binnenkort sluit. Tot en met 30 september (tot de voorraad strekt) kun je voor de laatste keer een gesigneerd blogbundel krijgen of cadeau geven. Ik geef mijn blauwe boek voor 8.99,- weg (dit heb ik nooit eerder voor zo weinig weggedaan en het doet een beetje pijn). De e-book blijft wel beschikbaar op mijn website.
Instagram: dokterdo

Ook leuk om te lezen

Geen reacties

Laat een reactie achter