0
Zuster Esmée

# Lieve Lies

september 23, 2019

Ze ligt in bed, in foetushouding. Ze heeft Alzheimer dementie in een vergevorderd stadium. Ze is veel afgevallen, haar gezondheidstoestand is achteruitgegaan evenals haar cognitie.

Een aantal jaar werk ik op de afdeling en ken iedere cliënt. Ik weet wie hun familie is, ik weet wat ze graag eten en drinken, ik weet wat hun lievelingskleding is en ik weet de technieken om de cliënten tot rust te brengen. Allen één cliënt in het specifiek, bij haar werken mijn technieken niet. De gemoedstoestand waarin zij wakker wordt, bepaald voor het grootste gedeelte haar toestand voor die dag. Soms wordt zij rustig wakker, alsof ze een boeddha is die de rust zelve is, maar vaker wordt ze angstig wakker.

Waar die angst specifiek door wordt getriggerd, dat weten we niet. Wat we wel weten, is dat deze angst duidelijk en zichtbaar aanwezig is. Ik neem jullie mee naar zo’n ochtend:

Meestal verzorg ik haar als één van de eersten. Ze is een popje zoals ze in haar bed ligt; klein, opgerold in bed, met alleen haar hoofd boven de deken. Ze verdwijnt haast in de dikke ballendeken die over haar heen ligt. Langzaam loop ik de kamer in en ga naast haar bed staan. Ik kniel neer, zodat ik op gelijke hoogte zit met mijn gezicht. Langzaam wrijf ik over haar schouder en zeg op een zachte toon: ‘Goeiemorgen lieve Lies, het is alweer ochtend.’. Ze opent haar ogen en kijkt me aan, beter gezegd, kijkt door me heen alsof ik niet aanwezig ben in de kamer. Nogmaals herhaal ik mijn zin: ‘Goeiemorgen lieve Lies, de vogeltjes fluiten buiten, het is alweer ochtend.’.

Ik laat haar wakker worden en verzamel de spulletjes om haar te verzorgen. Het verzorgen doe ik op bed, op een andere manier is haast onmogelijk vanwege de foetushouding waarin zij zit. Terwijl ik de spulletjes pak, zie ik hoe ze zoekend naar het plafond kijkt en met één arm iets uit de lucht probeert te grijpen. Ik ga naast haar zitten en begin een luchtig praatje. Ze blijft grissen in de lucht en begint uiteindelijk te huilen. Ze zit in haar jeugdjaren, iets wat de laatste tijd met regelmaat gebeurd. Ze heeft de oorlog meegemaakt als klein meisje toen ze nog in de schoolbanken zat. Een periode waarin ze terug is gezogen.

Vreselijk om te zien en haast onmogelijk om haar in die mentale toestand tot rust te stellen. Het begint met mompelen, grijpen naar dingen in de lucht, waarna ze huilt en schreeuwt om haar moeder. De enige die haar nog tot rust zou kunnen krijgen, de vrouw waar ze van op aankon, de vrouw die haar heeft grootgebracht en haar tot volwaardig vrouw heeft omgetoverd. De vrouw waarvan we wensten dat ze er nu nog was om haar gerust te stellen.

Het zijn kreten die door merg en been gaan. Ze huilt alsof ze zojuist een dierbare heeft verloren. Ze schreeuwt alsof ze wordt mishandeld. Mensonterend is het om te zien. In alle rust zit ik naast haar bed en houd haar hand vast, aai soms over haar prachtige, maar verkrampte gezicht, tot het over is. Soms duurt het een paar minuten, soms een halfuur, soms een hele dag.

Het enige wat ik kan doen is niet van haar zijde verdwijnen en haar in dat verschrikkelijk zwarte gat alleen laten. Aandacht, veel liefde en mijn aanwezigheid, een veilige haven proberen creëren. Dat is waar we allemaal ons uiterste best voor doen.

—————————————————————————-
Zuster Esmée is wijkverpleegkundige en blogs twee-wekelijks op dokterdo.nl.
Ze is ook te volgen op Instagram onder ‘zuster-esmee’ en neem ook eens een kijke op haar website: www.zuster-esmee.nl

Ook leuk om te lezen

Geen reacties

Laat een reactie achter