0
Coassistente Sultan

#Schuld

september 18, 2019

“Het zou mijn schuld zijn”, zegt de arts-assistent waarmee ik een avonddienst meeloop zachtjes tegen me. “Ik gaf haar die extra dosis.” Van zijn vrolijke zelf is nog weinig terug te zien. Hij ziet er verschrikt uit. En moe, want hij is al ruim 13 uur aan het werk. We zijn net terug van een patiënt die een epileptische aanval kreeg op de afdeling. Netjes volgens protocol gaf de verpleegkundige, op voorschrift van de arts-assistent (en een verbijsterde co – ik – op de achtergrond) neusspray met een dosis benzodiazepine aan de patiënte. Het leek goed te helpen, de schokken werden minder frequent en sterk; toch was ze nog niet helemaal uit de aanval. Een deel van haar lichaam was nog een beetje aan het schokken.

De arts-assistent keek twijfelend. Protocol zegt: nog een dosis neusspray als er nog symptomen zijn. En die waren er, maar niet veel. De zuster keek hem ongeduldig aan, hij moest de knoop doorhakken.
“Doe nog een dosis neusspray”. De schokken begonnen te stoppen, maar langzaam ook het ademen. Op de piepende monitor zagen we de zuurstofpercentage in haar bloed zakken.
Alarm.

Het voordeel van al op de afdeling zijn is dat het spoedteam er razendsnel bij kan zijn. Met al hun apparatuur kwamen ze binnen een minuut aanrennen, trokken gauw alle gordijnen dicht en werkten, ondanks de nood, in harmonie samen om de patiënt uit de ademdepressie te krijgen. Dat lukte hen gelukkig ook en een half uur later was de patiënt op de medium care afdeling; wakker en in paniek.

“Je hebt gewoon het protocol gevolgd”, antwoord ik geruststellend. “Het komt niet vaak voor dat bij twee doses er een ademdepressie volgt.” Mijn woorden lijken niet erg door te dringen. “Ik stond er ook zo onzeker bij he? Viel dat erg op?” Terwijl ik mijn hoofd schud en vertel dat het meeviel (al moet ik zeggen dat het me wel opviel), besef ik me dat mijn idee van ‘arts zijn’ niet klopt.

De beschermde status van het ‘co-zijn’ valt als arts weg, je bent nu zelf verantwoordelijk voor wat er met de patiënt gebeurt. Je leven, carrière en baan staan op de lijn en het nodige zelfvertrouwen komt niet gratis bij de diploma en BIG-registratie. Mijn fantasie als levensreddende (en geldverdienende) superheld valt in duigen; met de verantwoordelijkheden zal de stress alleen maar toenemen. Misschien toch wat meer gaan genieten van het veilige leven als coassistent.

—————————————————————————————————
Volg Sultan ook op Instagram: @ikheetgeenco

Ook leuk om te lezen

Geen reacties

Laat een reactie achter