0
Coassistente Sultan

#Ik heet geen Co

augustus 28, 2019

“Wat is het doel van een coschap?” vroeg mijn coach mij vandaag. Ik vond het een grappige vraag, want het antwoord is niet zo simpel. “Nou ja, leren”, antwoordde ik, een incompleet antwoord.
“Waarom stress je dan zo veel?”
“Ik moet mezelf ook bewijzen. Telkens opnieuw.”
“Maar je bent er om te leren, dat is de prioriteit.”

En dat klopt ook. Dat is officieel waarom we er zijn: leren hoe we de opgebouwde kennis, die we vorige week nog ellendig met energydrankjes hebben gestampt en getoetst, in de praktijk moeten toepassen. Maar dat is niet de realiteit; het is ook leren om met druk om te gaan.

De eerste dag van elk coschap ben ik nerveus. Kennismaken met weer nieuwe gezichten, hopen dat de zaalarts aardig is en me niet negeert, hopen dat de verpleegkundigen lief zijn en het niet erger maken dan het is, hopen dat niemand stomme grapjes maakt over mijn naam, hopen dat ik gerespecteerd word als persoon en niet gereduceerd, tot ‘co’; want ik heet geen Co (sorry, mensen die Co heten).

Elke volgende dag is iets minder spannend, maar zeker niet makkelijk; telkens jezelf moeten voorstellen aan nieuwe gezichten (die je onmiddellijk weer vergeten), en telkens jezelf moeten bewijzen.
Ja, we zijn er om te leren. Maar we zijn er ook om te tonen dat we hebben geleerd. Dat regelt de opleiding zo, door ons ‘beoordelingen’ te laten halen. Die wordt dan getekend door een arts, en dat betekent opeens dat wij iets kunnen. Ja, ik heb twee keer succesvol een arteriële punctie verricht, maar of je me ’s nachts wakker kan maken met de vraag of ik het kan doen? Niet echt. Maar het staat er toch, ik ‘kan het’. En die beoordelingen halen is ook niet altijd simpel; vaak moet je achter de artsen aan huppelen, herhaaldelijk subtiel vragen, zodat je niet wanhopig overkomt, maar ook assertief want anders wordt het niet gedaan. Uiteindelijk heb je alle beoordelingen, je kent iedereen, je voelt je kundig en… Je moet alweer weg. Volgende afdeling!

Deze achtbaan van beoordeeld worden en kennismaken is het hoofdonderdeel van de coschap. Je bewijzen, je tonen. Je bent er zo druk mee bezig dat je het leer-aspect soms vergeet. Je bent er om te leren, maar vaak is het meeste wat je leert tijdens een coschap waar je ruggengraat ook alweer zat. Hopelijk leer je die tijdens het volgende coschap te gebruiken. Want je heet, voor de laatste keer, geen Co.
—————————————————–
Sultan is coassistente en schrijft twee wekelijks een blogje om ons een kijkje te geven in haar leven als arts in spe. Sultan is ook te volgen op Instagram: @ikheetgeenco

Mijn eigen ervaringen als beginnende coassistent heb ik gebundeld in het blauwe boekje. Te bestellen op de website en leuk om als cadeau te geven: www.dokterdo.nl

Ook leuk om te lezen

Geen reacties

Laat een reactie achter