0
Dokter Do

#De Bloggende Co

augustus 19, 2019

‘Do, zou je zo snel mogelijk naar de afdeling kunnen bellen,’ ontving ik als bericht van de arts-assistent chirurgie. Het was zaterdag, weekend dus en ik was gewoon thuis. Even begon ik te twijfelen aan mezelf, of ik niet een weekenddienst was vergeten. Dat was echter niet mogelijk, ik had mijn weekenddienst al achter de rug. ‘Er is een klacht over je binnengekomen, dit is geen grap Do. Bel ons snel.’

Ik begreep er niets van. Een klacht? Over mij? Waar ging dit over? Ik belde de afdeling en kreeg de dienstdoende chirurg aan de lijn. Hij was niet geamuseerd. ‘Wat heb je nou uit lopen spoken?’ vroeg hij verwijtend. Met bevende stem vroeg ik hem mij uit te leggen wat er aan de hand was. ‘Een mevrouw beweert dat jij een operatieverslag van haar moeder op je blog hebt gezet,’ vertelde hij verder. ‘Heh? Maar dat is helemaal niet waar,’ schoot ik gelijk in de verdediging. ‘Ja, en toch krijgen we net die klacht binnen. Je snapt dat je nu naar je opleiding kan fluiten, toch? Er wordt straks contact met je opgenomen vanuit HR en er zal in het elektronisch patiënt dossier gekeken worden in welk dossier je allemaal hebt gekeken.’
‘Dat mag,’ stemde ik toe. ‘Ik heb namelijk niet zoiets gedaan. Ik zou zoiets nooit doen en naar mijn opleiding fluiten? Hoezo? Ik heb toch zeker ook rechten, dit kan niet zomaar en zeker niet als ik niets heb gedaan.’ Ik probeerde mijn boosheid te verbergen, maar ik kon elk moment in tranen uitbarsten. ‘Sowieso is het helemaal niet eens interessant om een operatieverslag te delen op mijn blog of website. Dit is vast iemand die kwade bedoelingen heeft en mij zwart wil maken.’ Hij luisterde aandachtig en ik merkte aan zijn toon dat hij wat rustiger werd. ‘We houden contact, probeer nog van je weekend te genieten,’ zei hij en hing op.

Ik heb een half uur op het randje van mijn bed gezeten, starend naar een lege muur op mijn kamer. Rampscenario’s begonnen te huizen in mijn hoofd en ik probeerde te begrijpen wat er gebeurde, maar ik begreep er niets van. Enkele minuten later ging mijn telefoon weer af. Mijn hart klopte als een gek in mijn keel en huiverend nam ik op: ‘Met Do.’ ‘Hoi Do,’ het was de arts-assistent. ‘Maak je geen zorgen, ja. We hebben hier het gesprek meegeluisterd wat je had gevoerd met de chirurg en hij is gewoon zo. Trek het niet persoonlijk aan, je blogs zijn hartstikke leuk om te lezen en we zien niets raars op je pagina staan.’ Hij probeerde me gerust te stellen en het was een van de liefste dingen die iemand voor mij had gedaan. Ik bedankte hem, hing op en pakte mijn laptop erbij in de hoop iets te vinden over wat er aan de hand was of welk haatdragend persoon zoiets zou doen.

Al snel kwam ik erachter wie het was. Het was gewoon een ‘volger’. Eentje die helemaal niets met de zorg heeft, gewoon een vrouw rond de 35 die om een of andere reden had besloten mij niet te mogen. Op haar vrije zaterdag naar het ziekenhuis was gegaan, omdat ze had gezien vanuit een laatste post waar ik coschappen liep, ze herkende het aan mijn witte jas, ondanks dat het logo verborgen was. Mijn bloed kookte van woede, en ik besloot haar een bericht te sturen in de hoop dat ze mij zou kunnen uitleggen waarom ze leugens verkondigde. Ik had haar, noch haar moeder, gezien. Niet als patiënt en niet eens als voorbijgangers. Ze legde mij uit dat haar moeder ernstig ziek was, en alle stress en spanning die daarbij kwamen ervoor hadden gezorgd dat ze een hekel had gekregen aan ziekenhuizen en artsen. Ik deed alsof ik er begrip voor had, maar diep vanbinnen wilde ik haar in alle talen die ik goed en/of gebrekkig sprak uitschelden. Dat deed ik echter niet. Ik wenste haar sterkte, en maakte overal screenshots van als bewijs van mijn gelijk.

Het weekend was inmiddels voorbij en ik keek er tegenop om naar mijn coschap te gaan. Heel het ziekenhuis had het over het incident. Tijdens het visiterondje werd ik zelf door een van de chirurgen weggeroepen. Hij wilde mij alleen spreken. Gelukkig was hij begripvol, steunend en verzekerde mij dat het goed zou komen. Hij gaf mij zelfs tips om mijn blogs nog anoniemer te maken. Ik moest wel mijn telefoon goed in de gaten houden, omdat ik gebeld zou worden door iemand van HR.

Ook deze meneer, die gespecialiseerd was in media rondom het imago van het ziekenhuis, begreep er niets van. Hij had heel het weekend mijn blogs en website bekeken en vond het geweldig om te lezen. Ook in het elektronisch dossier was hij geen bijzondere dingen tegengekomen. Ik had enkel de patiënten bekeken die op de afdeling lagen waarin ik was ingedeeld. ‘Ga vooral door, je gaat nog heel groot worden. En deze vreemde haatdragende acties horen bij succes. Bescherm jezelf goed door altijd zo anoniem mogelijk te blijven,’ adviseerde hij mij. NOG anoniemer.

Ondanks dat de specialisten, operatieassistenten en arts-assistenten ontzettend lief waren, continu vroegen hoe het met mij ging, kon ik ze niet de waarheid vertellen over wat voor gevoel het heeft achtergelaten bij mij. Ik heb er maanden slapeloze nachten van gehad.

Betreffende dame heeft haar excuses aangeboden. Eigenlijk enkel omdat ik dreigde haar aan te geven voor smaad. Ik had niet het idee dat ze echt begreep wat ze had gedaan en wat voor consequenties er aan vast hadden kunnen hangen. Los daarvan, de impact die het heeft gehad op mij als beginnende coassistent. Die in een erg kwetsbare positie zit, en ontzettend afhankelijk is van de specialisten en arts-assistenten om dokter te mogen worden. Geen zin en geen tijd voor zulk ongein. Daar kiest niemand voor.

Nu drie jaar later, kijk ik erop terug en heb ik er veel van geleerd. Zoiets kan ons allemaal overkomen. Naast leugenachtige volgers die mij ondanks het harde werken geen succes gunnen, heb ik sinds ‘Dokter Do’ ook veel stalkers erbij. Ik heb momenten gehad dat ik mij onveilig voelde erdoor. Gelukkig heb ik mijn manieren gevonden om mijzelf beter tegen zulke grappenmakers te beschermen.

Ik heb het haar echter niet kunnen vergeven, maar ik doe mijn best dat wel te doen. Haar actie had er namelijk bijna voor gezorgd dat ik met alles wilde stoppen. Dankzij de oprechte steun van arts-assistenten en mede-coassistenten heb ik het niet gedaan. Daar zal ik ze eeuwig dankbaar voor zijn.

Inmiddels is Dokter Do in de medische wereld steeds meer een begrip aan het worden. Mensen weten dat ik respectvol schrijf en nooit de privacy van patiënten noch collega’s zou schenden.
Door alle ‘successen’ die het bloggen lijkt te brengen, vergeet ik soms dat dit gebeurd is. Maar dit gebeurt vaker, ook bij andere bloggers. Het is de lelijke waarheid, de zwarte kant van het bloggen en social media.
——————-
Wil je meer lezen, of mijn blogs cadeau geven aan iemand, bestel dan mijn boeken. Je kunt de kortingscode ‘DDY2911’ gebruiken.
Ik ben ook op instagram te vinden: dokterdo

Ook leuk om te lezen