#WieNietHorenWil

Het nadeel van werken in de zorg, ofja eigenlijk al het soort werk met mensen, is dat je jezelf emotioneel moet onderdrukken. Of je nou advocaat, politieagent of conducteur bent, werken met en voor mensen neemt altijd een zware lading met zich mee.

Zo kwam ik na mijn eerste college dag Geneeskunde erachter dat ik toch niet zo stoer ben als mijn petje, bandana of muts mensen deed denken. Ik kan het mij als de dag van gisteren nog herinneren hoe ik stoer de collegezaal in liep, met Tupac in mijn oortjes, en op de derde rij plaatsnam op een half afgebroken collegestoel. Ik bestudeerde aandachtig elk student die de zaal binnen liep en vroeg mezelf af wie van hen mijn mattie zou worden.

Maar een jongetje viel mij het meest op. Een klein blond jongetje van een jaar of acht zat helemaal vooraan op de eerste rij, tussen een jonge vrouw met roodbruine krullen en een wat oudere grijze man in.

Toen de zaal langzamerhand vol raakte en de klok half 9 sloeg, stond de grijze man op. Het werd nu duidelijk dat hij een witte doktersjas aanhad. En terwijl de laatste paar studenten nog binnenstormden, richtte hij zich naar de zaal en begon zijn introductie met: ‘Welkom jong collega’s.’ Ik kreeg er spontaan kippenvel van. ‘Wauw, ik hoor er echt bij nu,’ hoor ik mezelf nog steeds denken.

Een half uur later stelde hij het kleine mannetje voor. Niet als zijn zoon of een ambitieus jongetje die een dagje mee wou kijken. Nee. Hij stelde hem voor als zijn patiënt. En terwijl ik in strijd was met mijn tranen binnen te houden en mijn kippenvelhuidje voor het blonde meisje dat naast mij was komen zitten te verbergen, luisterde ik aandachtig hoe het kleine jongetje, dapper en sterk dat hij was, aan 400 nieuwsgierige studenten vertelde hoe hij kanker had verslagen.

Die dag, heb ik in de trein onderweg naar huis gehuild tot mijn ogen rood aansloegen. Het kleine schattige jongetje, had de stoere meid in mij hard verslagen. Als arts in spe leer je vanaf dag 1 dat je afstand moet nemen van patiënten. Op emotioneel niveau dan. Het is nogal lastig om iemands bloeddruk te meten op vijf meter afstand. Ze leren ons ‘hard’ te zijn. Even vergeten dat je mens bent. Ik nam het altijd met een korreltje zout en dacht: ‘Dat overkomt mij toch niet!’ Het tegendeel is echter waar. I had to learn, the hard way.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie