#VoorHetEerstSteriel

‘Kom je mee een blinde darm verwijderen,’ vraagt de chirurg mij die net de OK binnen komt om mij eruit te vissen. Waarschijnlijk was het hem opgevallen hoe ik half slapend op een krukje in de hoek van de operatie kamer zat mee te loeren. Ondanks dat die operaties super spannend en interessant zijn, heeft de ruimte iets slaapverwekkend. In het donker zitten, op zo een wiebelig krukje, in een koude ruimte..Jup, je voelt de slaap al.

‘Tuurlijk,’ zeg ik vrolijk en spring uit mijn kruk om vervolgens huppelend achter hem aan te lopen. ‘Heb je eerder steriel gestaan?’ vraagt hij. ‘Nee,’ klink ik bijna verlegen. Hij zou eens moeten weten hoe je al, voor je überhaupt je hebt voorgesteld aan de operatieassistenten, op een krukje gezet wordt. Je moet dan wel heel veel lef hebben om te zeggen: ‘Wacht eens even, ik heb evenveel recht om aan tafel te staan als jij.’ Als coassistent, accepteer je die kruk gewoon. Tja, zo erg is het toch niet. Totdat je wakker wordt op een koude OK vloer met een dikke bult op je hoofd, omdat je in slaap bent gevallen. En iedereen maar denken dat je niet tegen bloed kan. Grapjassen.

‘Oh, heb je wel was-instructies gehad?’ vraagt de chirurg, terwijl wij de wasruimte binnen lopen en hij al naar een spons grijpt en zijn handen begint te wassen. ‘Ja, dat zeker. Ze leren ons wel wat op die doktersschool,’ grinnik ik. Hij vond het niet zo grappig. Als ik mijn handen netjes met de spons heb schoon geschrobd, en al het vuil onder mijn kortgeknipte nagels vandaan heb gehaald, stap ik half wrijvend nog in mijn handen, zodat al het alcohol goed die verrekte bacteriën dood kan maken, de OK kamer in.

Twee operatieassistenten en een anesthesiemedewerker kijken mij meteen scheef aan. ‘Houd je handen voor je!’ schreeuwt een operatieassistent naar mij. ‘Niet zo hoog,’ hoor ik de ander weer zeggen. ‘Niet wapperen met je handen,’ klinkt er weer uit de andere hoek. Als ik een jas aangereikt krijg van een operatieassistent, houdt hij hem stevig vast en zegt: ‘Weet je wel hoe je hem aan moet doen?’ Zuchtend antwoord ik dat het goed komt.

Eenmaal mijn jas aangetrokken en aan tafel, merk ik dat ze mij strak in de gaten houden. De chirurg heeft het ook door en moet erom lachen. ‘Houd je handen maar voor je, en laat ze rusten op de patiënt. Zo blijf je steriel,’ legt de chirurg liefelijk uit. Waarschijnlijk herinnerde hij zich zijn eerste keer door dat gestuntel van mij. Als hij mij een klem aanreikt, knipoogt hij naar mij en zegt: ‘Je doet het goed.’

‘Oké Do, en nu niet tegen de vlakte aan gaan…’ hoor ik mezelf denken.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie