#TentamenSuicide

‘Er komt zo een jongedame van 16 jaar, ze heeft volgens moeder 60 paracetamol en 30 ibuprofen ingenomen. Tentamen suïcide,’ wordt er door een van de SEH-verpleegkundigen geroepen. Tentamen Suïcide heeft trouwens niets te maken met tentamens. Don’t let the name fool you. Het betekent letterlijk ‘zelfmoordpoging.’ Ik kijk de arts-assistent, die naast mij achter de computer aandachtig zit te tikken, vragend aan en hoop dat hij zegt dat ik er heen mag gaan. Hij blijft doortikken. ‘Hey, zou ik die patiënte mogen zien?’ besluit ik brutaal te vragen. Zonder van zijn scherm op te kijken antwoordt hij: ‘Nee, het lijkt mij beter als je dat niet doet. Dit is een lastige patiënte. We kennen haar en zien haar nu voor de derde keer in 2 maanden tijd voor hetzelfde,’ legt hij uit. Als hij mij aankijkt en mijn teleurgestelde uitdrukking op mijn gezicht ziet, zegt hij: “Niet persoonlijk bedoelt, maar het is beter voor haar dat er een ervaren dokter heen gaat.’ ‘Ik begrijp het,’ antwoord ik zachtjes.

‘Ze heeft dit keer een afscheidsbrief achtergelaten,’ zegt de SEH-verpleegkundige. Een afscheidsbrief is een alarmsignaal voor artsen. Menens dit keer dus. “Het is uit met haar vriendje en daar is ze helemaal kapot van,” vertelt ze. Terwijl de SEH-verpleegkundige doorvertelt, horen we op de gang het geschreeuw van een jonge meid. Ze was gearriveerd. Ondanks het onaangename lawaai wat ze maakte, waren we ergens toch opgelucht dat ze in ieder geval nog alert was.

Later bleek dat het meisje helemaal niets had ingenomen dit keer. En het een schreeuw om aandacht, of eigenlijk meer om hulp was. Het meisje wilde zelfs perse in het ziekenhuis blijven en dreigde wel echt de pillen in te nemen als we haar naar huis zouden sturen. Ik begreep er niet zo heel veel van. Maar had met haar te doen.

Ze was een mooie meid, maar je kunt niet mensen dwingen van je te houden. Soms werkt het gewoon niet. Maar is dat een reden om je leven kapot te maken?

Hoe halen we het soms in ons hoofd, dat het hen iets zou doen, als we onszelf pijn doen. Is het niet gewoon beter om, hoe cliché en makkelijk dit ook klinkt, verder te gaan met je leven. Laten zien dat je het beter hebt zonder hen in je leven. En vaak is het zelfs ook echt zo.

Ik heb met de jaren heen geleerd dat je beter niets van mensen kunt verwachten. En soms vergeet ik die wijze les en raak ik toch gekwetst, maar ja..als je jezelf de tijd geeft, haal je die “verloren tijd” zo weer in.

Om teleurstelling te voorkomen, kun je beter niets terug verwachten. Zelfs niet een simpele ‘dankjewel.’ Want de meeste mensen zijn al ondankbaar tegenover hun eigen Schepper, dus waarom zouden ze jou, een simpele ziel, dankbaar moeten zijn?

Niemand, is het waard om je leven voor diegene kapot te maken. Of zelfs te beëindigen. En nogmaals, klinkt cliché maar voor alle problemen is er een oplossing. Maar voor de dood niet. Want als je eenmaal weg bent, ben je echt voorgoed weg. Geen enkele dokter die iemand uit de dood kan genezen.

Gun jezelf een tweede kans, net als je al die andere mensen die je ooit kwaad hebben gedaan een tweede kans hebt gegund. And keep your head up!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie