#StinkSokken

‘Vertel eens wat over je vrienden,’ vroeg ik. Ze zat tegenover mij, met haar armen over elkaar heen en zat met haar rechterhand zenuwachtig aan haar linker bovenarm te plukken aan een oud korstje. ‘Ik heb niet echt vrienden,’ antwoordde ze zacht. ‘Ook geen mensen in je klas waar je graag huiswerk mee maakt?’ Ze schudde haar hoofd. ‘Nee, mijn klasgenoten zijn allemaal kinderachtig. Ze vinden school niet zo belangrijk als ik dat vind. Ze begrijpen mij niet.’ Ik humde. ‘Merk je vaker dat mensen je niet begrijpen of heb je dat alleen met je klasgenoten?’

Ze keek mij bedenkend aan. ‘Eigenlijk vaker inderdaad. Alleen met mijn moeder kan ik het goed vinden. Niet met leeftijdsgenoten in ieder geval.’ Ik knikte begripvol. ‘Vind je het vervelend dat je geen vrienden hebt?’ Ze haalde haar schouders op. Ik liet een stilte vallen en bleef op haar antwoord wachten. Ze keek naar de grond, daarna naar het plafond, toen weer naar mij. Waarschijnlijk vond ze de stilte te ongemakkelijk en besloot toch te antwoorden: ‘Ik heb geen vrienden nodig.’

‘Zou je ze wel willen, ondanks dat je ze niet nodig hebt?’ Ze schudde weer haar hoofd. ‘Ik denk het niet. Het is toch alleen maar drama. Vooral met de tieners tegenwoordig. Iedereen roddelt over elkaar, pakken elkaars vriendjes af, zijn teveel bezig met hun looks.’ Ik moest erom lachen en kon haar geen ongelijk geven. Als je de verkeerde ‘vrienden’ tegenkomt, lijken het net schoenen die te strak om je voeten heen zitten. Een beklemmend gevoel, maar je doet ze niet uit want op de een of andere manier ben je trots op die nieuwe schoenen. Totdat je niet meer kunt lopen van de pijn, ze uiteindelijk uit doet en je beseft hoe heerlijk het leven was zonder ze.

‘Hoor ik het dan goed dat je uiterlijk niet belangrijk vind?’ vroeg ik. ‘Jawel. Gewoon dat je er schoon uitziet. Maar die kilo’s make-up hoeft van mij niet hoor.’ Ze zwaaide haar haren naar achteren en deed weer haar armen over elkaar. ‘Wanneer kocht u voor het eerst make-up?’ vroeg ze mij. Die vraag zag ik niet aankomen. Ik grinnikte. Ik herinnerde het mij nog heel goed, dat ik samen met mijn moeder in de Douglas stond en al mijn moed verzamelde, naar een fles foundation wees en piepend zei: ‘Mama, ik wil dit een keer proberen.’

‘Ik was een jaar of 19, misschien 20.’ antwoordde ik. ‘Ziet u! Tegenwoordig dragen ze al make-up vanaf 10 jaar!’ zei ze gefrustreerd. Ze klonk wel erg wijs voor een 14-jarig meisje. En ergens begreep ik haar ook wel. Het is nogal frustrerend als mensen je niet snappen of als mensen heel anders zijn dan jij.

Kijk maar naar Trump, die gooit gewoon zijn grenzen dicht voor mensen die anders zijn. We kunnen muren om onszelf heen bouwen, nog meer van elkaar gaan verschillen, nog meer elkaar niet begrijpen en grotere afstanden creëren. Terwijl wij eigenlijk beter onszelf kunnen afvragen of onze vrienden ons wel nodig hebben, in plaats van wij hun. Of wij niet zelf een beklemmende schoen zijn.

Je hoort het steeds vaker. Ik ben er zelf ook schuldig aan. Dat we mensen ‘verwijderen’ uit ons leven, omdat ze niet goed zijn voor ons. Zonder af te vragen of we zelf wel goed waren voor die personen. Uiteindelijk alleen en eenzaam over blijven. En dat is niet erg, eenzaamheid is niet zo eng en lelijk als dat het lijkt. Maar je komt jezelf wel tegen. Dus voor je grenzen dicht gaat gooien, voor je hele hoge ijzeren muren gaat bouwen, vraag jezelf eerst af of je er klaar voor bent om jezelf tegen te komen. Het kan er namelijk erg lelijk aan toe gaan, als je die schoenen uittrekt. En vervolgens onder je stink sokken al je lelijke blaren ontdekt.

En ook de wereld komt gauw genoeg zichzelf tegen. De vraag is alleen, of we elkaar echt kwijt zullen raken.

2 antwoorden
  1. saskia heukelom
    saskia heukelom zegt:

    Wat een mooi bericht weer! Dat had ik even nodig . Je schrijft elke keer weer zulke leuke verhalen en anekdotes , ga er mee door wijze DOKTER DO!!

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie