#StatusCo

De overdacht is weer als een speer voorbij gegaan en alle specialisten en arts-assistenten staan tegelijkertijd op om aan het werk te gaan. De coassistenten druppelen achter hun arts-assistenten na en ook ik neem snel mijn voeten naar de coassistentenkamer om een telefoon/pieper mee te nemen en hol vervolgens snel naar de vierde verdieping om aan de visite te beginnen. Het dagelijkse rondje, samen met een verpleegkundige en de arts-assistent waarbij alle patiënten nagegaan worden die op de afdeling liggen.

Als ik de afdeling inloop zie ik de arts-assistent en de verpleging al samen, elk achter een eigen computer, op de gang staan. ‘Je bent te laat,’ grinnikt de arts-assistent. Ik kijk hem stomverbaasd aan en werp een blik op de klok: 08:02. ‘Ik zit je maar te fokken,’ zegt hij lachend. Ik forceer een glimlach.

‘En hoe gaat het met meneer X?’ begint de arts-assistent. Terwijl de verpleegkundige kort maar bondig opsomt dat de patiënt goed heeft gegeten en vanochtend nog is wezen plassen, zie ik de arts-assistent snel onder het kopje ‘Decursus’ notities maken van wat de verpleegkundige zegt. Gek. Vier jaar geneeskunde en het woord Decursus is mij nooit uitgelegd. Tijdens de coschappen kom je er allemaal vanzelf achter. Het betekent niets meer of minder dan ‘het beloop van een ziekte.’ Dat weet ik toevallig, omdat ik het net heb gegoogeld.

‘Status quo,’ zie ik hem bij de volgende patiënt typen, met andere woorden ‘er is nog niet zoveel veranderd.’ En ik vraag mij stiekem af of dat ook niet voor mij geldt. Ben ik een status co?

Tussendoor lopen we langs de patiënten om een hand te schudden en weer te vragen hoe het gaat. Even nog de wondjes bekijken en als ik geluk heb vraagt de arts-assistent mij of ik naar de buik, longen en hart wil luisteren van de patiënt. Ik brabbel vervolgens weer dezelfde woorden als die ik geleerd heb tijdens het ‘lichamelijk onderzoek’ onderwijs in het tweede jaar: ‘levendige peristaltiek.’ Ja, wat betekent dat nou eigenlijk?

Hoe langer ik coschappen loop, hoe meer ik mij afvraag wat ik nou werkelijk heb geleerd sinds ik begonnen ben. Ja, ik weet hoe ik in prachtige medische termen weet uit te leggen dat de darmen lekker bezig zijn, ik weet hoe ik een leuk gesprek kan voeren met een patiënt om de nodige informatie eruit te vissen en inmiddels ken ik een paar protocollen uit mijn hoofd. Als ik mijn feedback boekje moet geloven, doe ik het heel goed. Maar als ik heel eerlijk ben, en mezelf zou moeten omschrijven als dokter, zou ik zeggen…Status quo and still a long way to go.

3 antwoorden
  1. Marit
    Marit zegt:

    Al spelende wijs leert men! En Uiteindelijk zal je de kennis die je in voorgaande jaren gekregen hebt nodig hebben om een goede en kundige dokter te worden!

    Beantwoorden
  2. Gerry
    Gerry zegt:

    Haha schitterend verwoord. Zie je haast voor me staan. Zou nog gezellig zijn ook volgens mij ?
    Volgens mij heb je alles onder CO ntrole!
    Elke dag leren we wat bij en groei je als arts en persoon.
    Maar belangrijkste .. blijf wie je bent Co llega

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie