#Snijzaal

‘Krijgen jullie ook anatomie lessen?’ vroeg ik aan de neuropsychologie stagiaire. Ze knikte, drukte haar bril verder op de brug van haar neus en tikte verder op haar computer, terwijl ze mij aankeek: ‘Ja, maar alleen van de hersenen. De hersengebieden, de 12 hersenzenuwen enzovoort.’ ‘Gaaf!’ reageerde ik enthousiast. Ze vertelde daarna verder dat ze ook in de hersenen mocht snijden. Echte mensenhersenen. ‘Ik dacht alleen dat geneeskunde zulke gekke dingen bevatte,’ giechelde ik.

‘Ja, want jullie moeten al in het eerste jaar de snijzaal in toch?’ vroeg een andere neuropsychologie stagiaire. Ik draaide met mijn stoel haar kant op en zei: ‘Klopt. Eigenlijk al in de eerste week.’

Ik kan het mij herinneren alsof het gisteren was. Het was Ramadan en ik was aan het vasten. De dag ervoor hadden ze ons geadviseerd erg goed te ontbijten of te lunchen voor je de snijzaal ingaat. Dus ik had die ochtend, voor de zon weer op kwam, mij flink zitten volproppen met brood.

De grote witte labjassen die wij aangereikt kregen in de snijzaal, zwom ik bijna in weg en de geur van de lijken is nog vers in mijn neus gegrift. Ik kan het nu nog ruiken als ik er aan denk. Veel medische studenten gingen in die eerste week al van hun stokkie. Ze trokken blauw weg, kregen onwijs grote pupillen en voor je het wist hoorde je iets op de grond neerploffen. Vervolgens werden ze dan door de professor of een van de studenten wakker geschud en probeerde de rest van de groep zijn lach in te houden.

‘Heb je weleens de hele hersenen in je handen vastgehouden?’ vroeg ik aan de stagiaire neuropsychologie. ‘Ja, best zwaar die dingen.’ Zwaar zijn ze zeker. Daar kwam ik achter, tijdens het themablok Neurologie.

‘Pas op dat je het niet laat vallen, want het ziet er zo wel stevig uit, maar als het valt spettert het alle kanten op,’ had de professor ons nog even gewaarschuwd voor de les begon. Ik kon er niets aan doen, dan mij dat beeld voor te stellen en heb toen die hersenen vastgehouden alsof mijn eigen leven ervan afhing. Daarna heb ik de halve stad enthousiast, met armgebaren en al, lopen vertellen dat ik mensenhersenen vast heb gehouden, niet beseffend dat ze mij aankeken alsof ik een of andere gek was. Het is gewoon heel bijzonder om het van zo dichtbij te mogen zien en vasthouden.

Tijdens mijn minor, kreeg ik zelfs mijn eigen hoofd. Een echte lijkenhoofd. Dat was wel even slikken. Toch anders dan een heel lichaam met het hoofd bedekt. Alleen een hoofd, was minder aangenaam om naar te kijken. Dan vraag je jezelf sterk af, wie die personen waren. Wat ze deden in het leven. En wat voor helden het eigenlijk zijn, dat ze hun lichaam ter beschikking stellen voor de wetenschap.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie