#RoodVanBinnen

‘Ik ga hem echt niet behandelen hoor,’ riep ze gefrustreerd en zwaaide met haar armen alsof ze daarmee nog duidelijker haar standpunt wilde maken. ‘Waarom zou ik hem behandelen als hij mij geen hand wil geven, omdat ik een vrouw ben?’ Met haar schouders en handen maakte ze het internationale gebaar van ‘wtf’. Ze had het over een oude Marokkaanse man die voor zijn suikerziekte kwam. Gewoon een simpele controleafspraak. Hij wilde deze rosblondige jongedame in haar witte jas geen hand geven, wat ze behoorlijk beledigend opvatte.

‘Je moet het niet zien als een belediging,’ zei ik kalmpjes. ‘Geen belediging!? Wat is het dan wel?,’ antwoordde ze schruw. ‘Luister eens do, wat hij thuis allemaal doet en zegt tegen zijn vrouw en kinderen moet hij zelf weten, maar hier in Nederland worden wij vrouwen niet onderdrukt,’ vervolgde ze zonder adem te halen en gaf met haar hand een klap op de tafel. Zo zeg, die Marokkaanse man is klaarblijkelijk zwaar op haar tenen gaan staan.

‘Ik bedoel meer dat jij de boodschap er achter niet begrepen hebt,’ zei ik en gaf haar een aai over haar schouder. Ik had ergens met haar te doen, ze begreep er niets van. ‘Hij geeft je geen hand uit respect. Niet omdat hij denkt dat jij vanmorgen aan je kont hebt zitten krabben en je handen niet hebt gewassen. En al helemaal niet omdat hij vind dat vrouwen lager zijn of onderdrukt moeten worden,’ legde ik uit. Ze keek mij verbaasd aan. ‘Uit respect?’ herhaalde ze vragend. Ik glimlachte en zei: ‘Ja, hij dacht waarschijnlijk, deze mooie jonge dame wilt vast niet dat een lelijk oud mannetje aan haar zit. Laat ik mijn handen maar bij me houden.’ ‘Ha,’ zei ze treuzelend en kneep haar ogen dicht, zoals ze altijd deed als ze nadacht. ‘Als je het hem vraagt, zal hij waarschijnlijk het zelfde zeggen,’ beaamde ik. Ze stond op en liep naar de kamer waar de oude Marokkaanse man buiten stond te wachten. Na een paar woorden met elkaar gewisseld te hebben, hield ze op een gegeven moment haar hand op haar hart, wat aangaf dat ze zich verontschuldigde. Vervolgens liepen ze samen het kamertje in, alsof er niets aan de hand was.

Een van de vier principes die elk arts geleerd krijgt is ‘behandel iedereen rechtvaardig.’ Toch kom ik soms collega’s tegen, waarvan ik denk: ‘Jij hebt het niet helemaal begrepen.’ Niet dat ze slecht zijn in hun vak hoor, integendeel zelfs. Maar sommigen hebben een heel scheef beeld over bepaalde bevolkingsgroepen. Zou je niet zeggen hé, van al die intellectuelen.

Al helemaal gek in een stad als Rotterdam, waar letterlijk geen enkel mens hetzelfde eruit ziet. We kunnen zoveel van elkaars culturen en talen leren. Elk mens die je tegenkomt, draagt kennis met zich mee. Bovendien heb ik in de operatiekamer al meerdere malen gezien, dat het gezegde ”We zijn allemaal rood van binnen’, helemaal waar is.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie