#Rollercoaster

‘Hoe word ik zo mooi als jij?’ fluisterde ik in haar oor. Ze duwde mijn hoofd, met haar kleine handje, van haar oor weg, haalde haar schouders op en staarde verder naar de televisie. ‘Ik meen het hoor.’ ‘Wil je het echt weten?’ vroeg ze glimlachend. Ik knikte. ‘Oke,’ grinnikte ze en stond op. Ze greep mijn gezicht met beide handen vast en kneep in mijn wangen. ‘Eerst moeten die puistjes weg.’ ‘En hoe doe ik dat dan?’ Ze keek met haar grote zwarte ogen omhoog en bewoog haar wijsvinger naar haar lippen. Dat deed ze altijd als ze nadacht. Ik probeerde mijn lach in te houden en wachtte rustig af tot ze mij haar geheimen zou onthullen. ‘Kijk, je moet elke dag vroeg gaan slapen. Gelijk als de zon onder gaat,’ legde ze uit. ‘En krijg ik dan z’n mooie huid als die van jouw?’ Ze schudde haar hoofd heen en weer. ‘Nee, je moet ook elk dag vroeg opstaan.’ Ik keek haar aan alsof ik erg verbaasd en aandachtig aan het luisteren was. ‘En je mag niet meer snoepen!’ ‘Dus jij snoept niet meer?’ zei ik argwanend. Ze hield haar beide handen voor haar mond en giechelde.’Oke, en wat moet ik nog meer doen om zo mooi te worden als jij?’ Ze keek mij observerend aan en zei heel serieus: ‘Je moet vaker je haar los doen en nette kleren dragen. Dus geen gat in je broek.’ Ik moest zo hard om die opmerking lachen dat ze mij geschokt aankeek, vervolgens haar armen over elkaar heen sloeg en boos wegkeek. ‘Je moet het wel serieus nemen, Doa,’ mopperde ze.

Mijn nichtje is vijf jaar oud. Ze is gek op telefoons en Ipads, maar vooral op make-up. Vanmorgen toen ik terugkwam van mijn reisje Engeland, kwam ze niet zoals gewoonlijk springend op mij af. Ze kwam rustig naast mij zitten, keek mij aan en zei fluisterend: ‘Je hebt make-up op!’ Ik lachte en antwoordde: ‘Valt wel mee toch.’ ‘Je lippen zijn helemaal paars,’ schreeuwde ze fronsend. Wat ze eigenlijk bedoelde was: ‘Ik wil ook lippenstift op.’ Maar het is dat haar vader erbij zat en zijn dochtertje scherp aankeek. Ze veegde met haar wijsvinger een beetje lippenstift van mijn mond weg, keek vanuit haar ooghoeken of haar vader toevallig meekeek en smeerde het stiekem op haar lippen toen hij even niet oplette. ‘Dat is vies, niet meer doen’ zei ik streng.

Wat mijn nichtje niet weet, is dat ik enorm veel leer van haar. Vaak onbewust, maar soms ook heel bewust. Zoals een tijdje terug toen ik haar meenam naar de kermis en ze perse in een attractie wilde, waar ze eigenlijk te klein en te dun voor was. ‘Dit keer zal ik sterk zijn,’ zei ze overtuigend, terwijl ze de stalen heupbeugel krampachtig vastgreep alsof ons leven ervan afhing. Ik glimlachte en moest denken aan hoe ze de vorige rit haar longen eruit had staan krijsen. ‘Laat me eruit,’ had ze huilend geschreeuwd.

Misschien klopt die vergelijking wat ze maken wel: ”Life is like a rollercoaster.” Je hebt de pieken en de dalen, de vlinders in je buik en af en toe even moeten overgeven. Opnieuw de stukken bij elkaar oprapen en alles weer vanaf het begin opbouwen, leek opeens niet meer zo een slecht idee.Het werd tijd om een voorbeeld te nemen aan haar en op het leven (en de liefde) een tweede kans te wagen.

Maar dit keer zal ik sterk zijn…

1 antwoord

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie