#Pottenkijkers

Het was rustig op de SEH. Er lag maar een patiënte en toch leek het in mijn hoofd te krioelen van de gedachten. Mijn patiënte van heel de avond, was een jong meisje van vier. Met een snoezig lief gezichtje, lichtblonde haren en bruine ogen. Ze hield haar grijze muis-achtige knuffel stevig vast en keek huiverig om zich heen.

Wanneer het angstige, maar dappere meisje en haar ouders mij toestemming hebben gegeven om haar te onderzoeken, doet ze haar trui omhoog. Ik schrok van haar buikomvang en probeerde mijn schrik te camoufleren door nonchalant een grapje te maken over dat de stethoscoop koud aan zal voelen. Ik begon bij het beluisteren van haar hart. Geen idee, waarom ik niet bij de buik begon. Ik denk dat ik er zo van schrok dat ik het onbewust probeerde te negeren, zodat ik niet haar of haar ouders bezorgd zou maken.

Ik vroeg haar of ze met haar mond open diep in en uit wilde zuchten, dit deed ze netjes. ‘Vesiculair ademgeruis over alle longvelden en geen bijgeluiden,’ mompelde ik richting de arts-assistent. Medisch taalgebruik voor ‘de longen zijn schoon.’ En nu kon ik er niet meer omheen. Ik moest de buik gaan onderzoeken. Ik wierp nog even een blik naar de arts-assistent. Hij knikte begripvol en ik merkte dat hij begreep dat er een lampje bij mij is gaan branden en ik niet hardop, waar het kindje bij zit, het woord kanker hoef te roepen. Waarschijnlijk wist ze er toch al meer over dan ik. Maar toch.

Als je er zo een eerste blik op werpt, lijkt er niet veel aan de hand. Een vier jarig meisje met koorts, haar ouders liefelijk bezorgd naast haar bed in hartje winter. Had zomaar een griepje kunnen zijn. Totdat je de buik gaat onderzoeken natuurlijk. Ik mocht van tevoren niet in haar dossier kijken van de arts-assistent, anders zou ik namelijk hebben geweten dat ze pas chemotherapie heeft gehad.

Dit meisje was niet op de SEH, omdat ze verkouden of een buikgriepje had. Ze was hier, omdat haar ouders de instructies van haar arts goed hadden opgevolgd. Dit meisje had namelijk kanker, Wilms-tumor genaamd. Een vorm van nierkanker wat alleen voorkomt bij jonge kinderen. En bij koorts, moesten ze direct naar de SEH komen. Een van de instructies die ze meegeven na chemotherapie.

De tumor was zo groot, dat er een enorme zwelling over haar gehele buik zichtbaar was. Ik weet niet zo goed hoe ik het moet beschrijven, maar je kon er niet omheen. Ik merkte aan het meisje dat ze genoeg had van al die pottenkijkers. Ik deed haar trui weer omlaag en dekte haar toe. We zeiden niet veel. De arts-assistent gaf nog aan de ouders mee dat we contact gaan opnemen met de behandelende arts. Veel konden wij nu toch niet doen, behalve wat bloedprikken, lichamelijk onderzoek en vragen naar de naam van haar knuffel.

Op de gang zei de arts-assistent: ‘Zo Do, nu heb je ook een Wilms-tumor in het echt gezien.’ Ik knikte. Of ik er blij mee was, wist ik niet zo goed. Wilms tumor heeft een hoge genezingskans, maar toch. Het blijft kanker.

En dan nog te bedenken, dat sommige mensen dat woord gebruiken om ‘stoer’ te praten…

1 antwoord

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie