#PerfectReality

‘Do,’ hoorde ik iemand achter mij mijn naam roepen. Ik keek om en zag een oud collega. ‘Hey,’ mompelde ik, half verstopt onder mijn dikke sjaal. ‘Dat is lang geleden.’ Ze knikte. ‘Klopt! Hoe gaat het? Je hebt het echt voor elkaar hé!’ zei ze. Ik keek haar onbegrepen aan en trok mijn wenkbrauw vragend op. ‘Je blog! Ik herinner mij van vroeger dat je altijd wilde schrijven. Doe je goed hoor. Ik zou dat echt niet kunnen naast mijn studie. Geneeskunde, deed je toch?’ Ik forceerde een glimlach, die ze toch niet onder mijn sjaal kon zien en knikte.

Ik vond het erg lief van haar, die complimenten, maar er was natuurlijk niets van waar. Ik heb het nog lang niet gemaakt en heb helemaal niets voor elkaar. Het kan achteraf allemaal beter, laat ik het zo zeggen.

Voor de buitenwereld lijkt het soms of bepaalde mensen, vooral op social media, het leven makkelijk aan kunnen. Misschien is dat ook wel zo. Ik kan alleen vanuit mezelf spreken en ik weet, dat ik vaak tegen harde muren aan bots, mijn schedel bijna breek over beslissingen die ik niet helemaal overtuigd kan maken, maar het voor andere mensen lijkt alsof het mij allemaal simpel afgaat.

That’s not true. Ik heb de nodige vertraging opgelopen tijdens mijn studie, ik heb het schrijven jaren laten liggen en heb eigenlijk nooit het idee gehad dat ik ‘slecht’ bezig was. Maar de laatste tijd, denk ik er opeens heel veel aan. Achteraf is alles makkelijker praten natuurlijk. Misschien moet ik maar gewoon niet zo zeuren en denken dat alles met een reden gebeurd en alles gaat zoals het moet gaan. We hebben niet alles zelf in de hand.

Hoewel ik soms mezelf gangster voel, omdat ik denk mijn leven de baas te kunnen zijn. Totdat iemand uit een of ander vergeten hoek komt kruipen en mij vraagt: ‘Hey Do, enne weet je al wat voor dokter je wilt worden!?’ Het liefst trap ik dan diegene ‘per ongeluk’ keihard op zijn tenen en ren weg, terwijl ik nog een ongemeend ”sorry” naroep. Waarschuw mij even, voor je confronterende vragen stelt.

Wat ik probeer te zeggen is, denk alsjeblieft niet dat je een mislukkeling bent omdat mensen je dat akelige gevoel geven. Het ligt dan vaak eerder aan hen. Zit er alsjeblieft niet mee dat het nu even niet gaat met school, of dat je de verkeerde keuzes hebt gemaakt. Kom van die ellendige bank af, stop met scrollen over de tijdlijn van anderen en hun zogenaamde ‘perfecte’ leventje en dan zul je zien dat het beter zal gaan. Want de waarheid is, dat NIEMAND het compleet voor elkaar heeft. Dat zelfs de grootste professoren, presidenten, beroemdheden en noem maar op hun onzekerheden hebben.

We zijn desnoods allemaal mens..

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie