#OK

‘Is dit je eerste keer op de OK?’ vroeg de operatieassistente mij. Haar helder groene ogen maakten een vriendelijke buiging, waardoor ik mij gelijk op mijn gemak voelde. Ik knikte. Ze nam mij bij mijn schouder voorzichtig beet en verplaatste mij naar de zijkant van de kamer. Terwijl ik mijn verstrooidheid probeerde te verbergen, probeerde ik gefocust te luisteren naar haar uitleg. Stap voor stap vertelde ze mij wat iedereen aan het doen was. De chirurg was nog bezig met het een en ander na te lezen en in te voeren op de computer, de operatieassistenten zetten alles klaar en dekten de patiënt steriel toe, terwijl de anesthesioloog samen met zijn anesthesiemedewerker nog de laatste metingen doorliep voor de narcose toegediend kon worden. ‘Ik ga even die dames verder helpen,’ zei de operatieassistente met de helder groene ogen en wees naar haar collega’s. ‘Ik geef je zo een kruk waar je op kan zitten.’

‘Heb je iedereen al een hand geschud,’ kwam de arts-assistente mij vragen. ‘Ja,’ antwoordde ik vlug. ‘Oké, ga dan maar gauw je handen wassen.’ Ik liet het mij niet een tweede keer zeggen en gauw liep ik naar de deur die mij naar het washok zou leiden. Maar in plaats van op het pendeltje onderin bij de deur te trappen, drukte ik per ongeluk de lichtknop uit. Typisch Do. Zo lomp als een stekker.

‘Oh, gaan we al beginnen met de operatie,’ grapte de chirurg. ‘Sorry,’ riep ik en deed het licht gauw weer aan. Het schaamrood liep mij tot mijn oren. ‘Wat gaan we doen?’ vroeg een van de operatieassistenten nors. Zij vond het niet zo grappig als de chirurg. ‘Mijn handen wassen,’ piepte ik. ‘Hoezo? Je mag toch helemaal niet aan tafel.’ Ik trok mijn schouders op en keek naar de arts-assistente die het snel voor mij opnam: ‘Ja, maar iedereen moet toch zijn handen gewassen hebben.’ ‘Had ze allang moeten doen. Ga maar op het krukje zitten.’ Nou, over op je plek gezet worden gesproken.

De arts-assistente zei mij dat het niet uitmaakte en dat het kan gebeuren. Terwijl ze nog mij het een en ander uitlegde over de operatie, viel ze halverwege opeens stil en staarde naar de anesthesioloog. Hij ging de verdoving inspuiten. ‘Wat spuit hij in?’ vroeg ik nieuwsgierig. ‘Sssttt,’ werd er naar mij geroepen. Later werd mij uitgelegd dat je niet mag praten, wanneer ze de patiënt in slaap willen brengen. OOOPS.

Nadat ik plaats had genomen op het krukje aan de zijkant, kwam de aardige operatieassistente naast mij staan. ‘’Nou, ik zou zeggen geniet er lekker van. Als je vragen hebt, mag je ze gerust stellen.’ Ik glimlachte en bedankte haar. Ze knipoogde en gaf mij nog een laatste tip om mij van nog meer lompheid te behoeden: ‘Blijf uit de buurt van alles wat met groen bedekt is.’

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie