#NietAanstellen

Hij zat er niet bij alsof hij nu elk moment met spoed geholpen moest worden. Toch was hij hier, op de spoed eisende hulp. Ik stak mijn hand naar hem uit en stelde mijzelf netjes voor. ‘Waar komt u voor?’ vroeg ik hem. Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik moest van de huisarts hierheen komen. Hij denkt dat mijn enkel gebroken is.’ ‘Oh? En dat denkt u zelf niet?’ Ik keek rond in de kamer op zoek naar een rolstoel of krukken, want een man met een gebroken enkel kon in geen enkele mogelijkheid lopend gekomen zijn. ‘Ja, misschien. Hij is nog steeds dik,’ zei hij en rolde zijn broekspijp omhoog. ‘Hoe bent u eigenlijk hierheen gekomen?’ vroeg ik nieuwsgierig. ‘Gewoon lopend,’ zei hij alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Ik keek naar zijn enkel en zag dat het inderdaad in vergelijking met zijn andere enkel wat dikker was. ‘Ja hij is inderdaad wat dikker, wat is er precies gebeurd? Bent u gevallen?’

Hij zuchtte diep en sloeg zijn blik naar het plafond. ‘Het gebeurde een aantal maanden geleden. Ergens in juni geloof ik. Ik was toen aan het fietsen, raakte mijn evenwicht kwijt en viel.’ ‘En wat gebeurde er daarna? Kon u toen gelijk weer opstaan en lopen?’ Hij keek mij bedenkend aan. ‘Ja, het deed wel pijn. Maar ik dacht, stel je niet aan en vooruit met de geit.’ Ik moest erom lachen. ‘Maar wat denk je, is die gebroken?’ vroeg hij en keek naar zijn dikke enkel. ‘Dat kan ik aan de buitenkant niet zien. Ik heb een foto aangevraagd, ze kunnen u elk moment op komen halen om een foto te maken van uw enkel.’ ‘Aha, en gaat dat lang duren? Ik wil graag snel terug naar werk.’ Net op dat moment kwamen twee laboranten aanlopen om hem op te halen voor de foto. ‘Kijk eens, ze zijn er al. Ik zie u weer nadat de foto gemaakt is.’ ‘Heeft meneer ook een rolstoel?’ vroeg een van de laboranten. ‘Ben je mal? Rolstoel? Ik kan gewoon lopen hoor,’ zei hij, stond op en liep volkomen normaal met de twee dames mee.

Een half uur later liep ik weer terug naar de patiënt, samen met de arts met wie ik de foto had bekeken en besproken. ‘Het is wonderbaarlijk hoe u al die tijd op die enkel hebt gelopen met zo’n flinke breuk,’ vertelde de arts. ‘Als u een paar maanden terug gelijk was gekomen, dan hadden we u hoogstwaarschijnlijk geopereerd. De breuk is nu stabiel en een operatie is nu niet nodig.‘Ja, ik heb er ook geen last van. Het is alleen die zwelling. Voor de rest kan ik er alles mee doen, kijk maar,’ hij bewoog zijn enkel even alle kanten op. ‘Ik heb zelfs ermee rondgelopen in de duinen. Niet aanstellen, gewoon doorgaan,’ grinnikte hij.

We hebben deze patiënt ontslagen met een drukverband en hem geadviseerd wat rustiger aan te doen. Toen ik hem zijn hand schudde en hem ‘wel thuis’ wenste, reageerde hij met: ‘Ik ga niet naar huis. Ik ga werken, kind.’

Wat een held!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie