#MountainHigh

‘Psst,’ hoorde ik iemand in een verscholen hoekje in de bieb zeggen. Ik keek achterom om te kijken wie het was en herkende deze dokter aan zijn halflange oranjebruine haren meteen. Ik glimlachte naar hem en vroeg hem hoe het ging. Hij wees grijnzend naar de berg papieren die voor hem op tafel lag en zei grinnikend: ‘Wat denk je zelf.’ ‘Tja, the life we chose,’ dacht ik.

Want dit is hoe het werkt in de Geneeskunde. Je bent nooit uitgeleerd, ook al heb je die diploma straks op zak en mag je eindelijk jezelf dokter noemen. You still got a very long way to go. Je kunt het vergelijken met een hoge berg. Het lijkt dichtbij, maar als je eenmaal die berg probeert te benaderen besef je wat voor pokke-end het eigenlijk is. Om maar niet te spreken over al die obstakels op te weg, de verkeerde afslagen die je hebt genomen en af en toe moeten omrijden om achteraf jezelf een facepalm te geven omdat je zo akelig dom bent geweest en de route beter had moeten uitstippelen. You learn along the way.

It’s perfectly normal. Want vroeg of laat, bereik je die berg wel. En die berg is opeens groter en hoger dan je van een afstand had verwacht. Ook lijkt opeens die mooie uitzicht die je van een verte had, verdwenen te zijn. Je ziet namelijk door de bomen het bos niet meer, of in dit geval door die ‘oh zo mooie’ berg. Maar skitt, je bent er! En nu ga je dat ding beklimmen ook. Ik heb mij laten vertellen dat hoe hoger je klimt, hoe beter je uitzicht wordt. Dus het komt allemaal goed. I guess.

Na alle obstakels, omwegen, blessures, schrammen en eventuele botbreuken bereik je na jaren trainen de top van de berg. En damn, wat een heerlijk uitzicht zul je daar hebben.

‘Wat doe jij nog zo laat in de bieb dan?’ vroeg hij mij fronsend. ‘Leren voor mijn MAK-toets,’ zei ik en liet mijn schouders hangen. ‘Ah joh! Makkie, die ga je wel halen. Zet hem op.’ Hij knipoogde, haalde zijn pen van achter zijn oor vandaan en begon verder te studeren. Geinig genoeg motiveren die arts-assistenten ons als coassistenten wel. Sommige hebben een motivatie en wilskracht in hun ogen, waar ik alleen maar U tegen kan zeggen.

Stiekem vraag ik mij af of wij als coassistenten hun ook motiveren. Of ze zichzelf in ons herinneren en denken; ‘Ik was ook ooit daar begonnen. Wat ben ik eigenlijk toch ver gekomen tot nu toe.’

Ain’t no mountain high enough…

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie