#MijEenZorg

We liepen allemaal het “lichamelijk onderzoek” lokaal voor het eerst binnen. Ik vergeet nooit meer hoe zenuwachtig ik was. Er stond een lange tafel met stoelen in het midden en aan de zijkanten stonden er aan beide zijden van het lokaal een stuk of 5 blauwe onderzoeksbanken. Elk onderzoeksbankje had een gordijntje ernaast hangen. “Fijn, dan kunnen wij de gordijnen dichtdoen,” zei ik terwijl ik Dilan een por in haar zij gaf en naar de gordijntjes wees.

“En gaan de turken weer bij elkaar?” vroeg dokter K lacherig, nadat Dilan en ik een onderzoeksbankje bemachtigd hadden. “Dokter K, Doa is geen turk,” zei Dilan giechelend. “Ach joh, een pot nat.” We lachten er luchtig om. Als je dokter K wat langer kent, weet je dat hij daar niets mee bedoelt.

Nu, na zoveel jaar Geneeskunde, blijft lichamelijk onderzoek doen op elkaar toch nog ergens awkward. “Het is goed dat jullie op elkaar oefenen,” zei dokter K een keer. “Zo leren jullie beseffen hoe ongemakkelijk het is voor de patiënt zelf. Nou hebben jullie je van te voren kunnen voorbereiden, nieuw ondergoed aangetrokken, haartjes weggehaald en gedoucht. Maar voor de meeste patiënten, komt lichamelijk onderzoek onverwachts.”

Hij had gelijk. Zo kan ik mij herinneren dat ik een keer een patiënte had, die absoluut geen lichamelijk onderzoek wilde. “Ik schaam mij voor mijn lichaam,” had ze toen aarzelend gezegd. Ik had het met haar te doen en wilde haar niets verplichten. Dankzij al die awkward momenten bij lichamelijk onderzoek tijdens de lessen, kon ik haar gevoel goed begrijpen.

Na lang gepraat en haar op haar gemak gesteld te hebben, kon ik een compromis met haar sluiten. Ze mocht haar topje aanhouden, als ik maar wel het BH bandje los mocht maken om goed naar haar longen te kunnen luisteren. Haar broek mocht ze aanhouden, want ze had haar benen niet geschoren en voelde zich er ongemakkelijk bij. “Het is mij een zorg hoe glad uw benen zijn. Ik vind het veel belangrijk om u goed te kunnen onderzoeken,” probeerde ik haar gerust te stellen. Maar ze wilde het absoluut niet.

Soms vergeet ik hoe ongemakkelijk het voor de patiënt allemaal is en denk ik: “Wat stel je je nou aan. Op het strand loop je toch ook half naakt rond?” Maar als ik zo een pissig momentje heb, bedenk ik mij weer hoe awkward ik het altijd vond. Laat staan als je onvoorbereid en onverwachts op de spoed eisende hulp belandt. Daar zit niemand op te wachten.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie