#Mamma

Met mijn Gray’s Anatomy boek opengeklapt en het Sabotta anatomie boek ernaast, zat ik gefocust de vrouwelijke anatomie van de mamma, met andere woorden ‘borst’, na te tekenen in mijn notitie boekje. Ik wilde de dag erna een operatie meekijken waarbij ze een mamma-amputatie zouden uitvoeren bij een vrouw met borstkanker. De vorige keer dat ik had meegekeken, stond ik voor paal omdat ik de anatomie niet goed uit mijn hoofd kende. Dat wilde ik dit keer voorkomen.

‘Zou het woord ‘mama’ afgeleid zijn van het Latijnse woord ‘mamma’ voor borst?’ vroeg ik aan de coassistente die naast mij stevig zat door te tikken op de computer. Ze had geloof ik een presentatie en zag er flink gestrest uit. ‘Weet ik veel. Nooit bij stilgestaan,’ zei ze kortaf. ‘Hmm.’ Ik haalde mijn schouders op en tekende verder. Het leek wel logisch. Omdat moeders kinderen borstvoeding geven, zeg maar. Ik heb het geprobeerd te googelen, maar kon er niets over vinden.

De volgende dag was ik best zenuwachtig voor de operatie. Niet zo zeer om de vragen die de chirurg mij hoogstwaarschijnlijk zou gaan stellen, maar vooral het feit dat er een borst geamputeerd werd. Ik kon mij er niets bij voorstellen. Voor de patiënte door de anesthesiemedewerkers werd opgehaald en in slaap gebracht, heb ik even met haar gebabbeld. Ze was nog best een jonge vrouw. Net in de 40, geloof ik. Ze vertelde mij over haar dochtertje, dat ze bijna naar de middelbare ging en hoe trots ze op haar was. Over haar ziekte vertelde ze niets. En ik durfde er zelf ook niet over te vragen. Soms spreken ziekenhuisbedden eigenlijk al voor zich.

Tijdens de operatie mocht ik niet aan tafel. ‘Je kan beter achter mij gaan staan, dan zie je het beter,’ zei de chirurg. Dus ik ging achter hem staan en keek toe hoe hij haar borst, zonder enige moeite, verwijderde. Ik vond het maar gek. Een tumor in haar borst, wat haar leven binnen no time had kunnen beëindigen. En nou een operatie en een flinke hechting op de plek waar een uur geleden haar borst nog was, redde haar leven. Nou kon ze haar kind hoogstwaarschijnlijk zien afstuderen en oma worden. Tja, ergens zijn die chirurgen best wel helden.

Later op de afdeling, voelde ze zich moe maar erg opgelucht. Nu de tumor uit haar lijf was, durfde ik ook meer aan haar te vragen. ‘Waarom heeft u eigenlijk gekozen voor een borstamputatie en niet een borstsparende behandeling?’ vroeg ik haar. Ze had namelijk een kleine tumor, die de chirurgen prima borstsparend hadden kunnen verwijderen. Dat wil zeggen, dat ze alleen de tumor verwijderen en het weefsel erom heen. De borst laten ze verder met rust. ‘Omdat ik mama ben,’ antwoordde ze en knipoogde stoer naar mij. Ze wilde al die therapie die erna zou volgen en de angst dat de tumor niet helemaal verwijderd zou zijn voorkomen.

‘Weet je wat gek is,’ zei ze twijfelend. Ik luisterde aandachtig. ‘Vroeger was ik nooit tevreden over mijn borsten. Ik heb zelfs plastisch chirurgie overwogen. Maar voor nu, ben ik blij dat het weg is.’ Ik glimlachte voorzichtig. Ik was blij voor haar dat ze er zo positief in stond, maar ik weet dat voor heel veel vrouwen zo een operatie erg ingrijpend en beschadigend is. ‘Het is maar een vet bobbel toch. Wat zegt dat nou over mijn vrouwelijkheid,’ grapte ze. Geen idee. Misschien zegt het inderdaad wel helemaal niets en probeert de media ons gekke dingen wijs te maken.

Ik denk nu dat het woord ‘mamma’ wat borst betekent in het Latijns, afgeleid is van het woord mama. Wat in bijna elk taal staat voor ‘moeder.’ En dat was deze patiënte zeker. Met of zonder mamma’s. Dat kon deze verschrikkelijke horror ziekte niet van haar afpakken.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie