#IkKAPERMEE

‘Ik ben er helemaal klaar mee,’ app ik Sem. Sem leest mijn bericht en geeft mij de blauwe vinkjes. Ik staar een beetje naar het plafond en hou mijn telefoon in de gaten. Een half uur later appt ze terug met: ‘Ik ook.’ ‘Tazz, ga je niet vragen waar ik klaar mee ben?’ Ik hoef Sem vaak niet al te veel te zeggen. Het ging waarschijnlijk toch weer over school of het leven in het algemeen.

Ik ben wel altijd positief over dingen en vind mijn opleiding ontzettend leuk. Maar soms kom je dingen tegen, waar je gewoon niet vrolijk van wordt. En dan ga ik mezelf afvragen of het allemaal de moeite waard is. Al die opofferingen die je gemaakt hebt, al die jaren dat je gezwoegd hebt om die coschappen te bereiken en dan word je alsnog afgekat door je collega’s. Voor de buitenwereld ben je een held, maar in het ziekenhuis ben je de coassistent. En geloof het of niet, echt super weird, maar dat is geen goede positie. Je staat onderaan de ladder. Alsof mensen haast vergeten dat je voor dokter aan het studeren bent en daar even voor de lol bent om in de weg te staan. Bizar hoor!

Ach, het hoort er gewoon bij. ‘Morgen denk je er weer anders over en praat je over hoe geweldig je coschap was Do, dus kap met zeiken,’ appt Sem. Ik stuur haar een drol smiley, typ in hoofdletters dat ik ermee zal kappen en gooi mijn telefoon aan de kant. Ze heeft gelijk. ‘Je bent al zo ver gekomen. Nog even en je bent klaar,’ fluister ik mezelf moed in.

Ik zou wel gek zijn om nu ermee te kappen. Soms denk ik er even aan en lach dan vervolgens mezelf keihard uit, omdat ik geen flauw idee heb wat ik anders zou moeten doen met mijn leven.

Ergens vind ik het wel dapper als coassistenten, artsen of verpleegkundigen ermee kappen en iets anders gaan doen. Dan heb je echt lef. Bovendien lijkt het soms, sowieso in mijn cultuur, haast alsof je een moord hebt gepleegd als je met Geneeskunde stopt. Ik hoor het mensen al roepen. ‘Ben je gek!! Duizenden mensen zouden willen ruilen met je en jij stopt. EGOÏST.’ Over andere studies zijn ze vaak wat milder: ‘Ah boeiend, genoeg andere studies. Volg je hart, doe waar je gelukkig van wordt’ en zulk soort dingen hoor je ze dan zeggen.

Dus om de vraag van een paar lezers te beantwoorden of ik ooit eraan heb gedacht te stoppen met Geneeskunde en hoe ik mezelf blijf motiveren, is het volgende mijn antwoord: Ja. Dat heb ik zeker. Dat heeft elk geneeskundestudent wel eens een keer. Maar ik heb mezelf ooit een plan B aangepraat. Mijn plan B is plan A voltooien. En dat is dokter worden.

Ik raap mezelf op van mijn kamer vloer, neem een bonbon uit de doos die ik voor de rest van de familie in mijn kamer verstopt heb en haal diep adem. Tijd om te gaan studeren, Do.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie