#HORRORINDEOK

 

Zonder twijfel kerfde de chirurg een snee midden op de borst van de patiënt, wat knalroze was aangekleurd door het ontsmettingsmiddel. ‘Alsjeblieft,’ zei de operatie-assistente die naast mij stond en een klemmetje in mijn hand drukte om de snee beter open te kunnen houden. Zo kon de chirurg de snee goed open branden. De geur van het verbrand vlees, vet en bloed deed mij denken aan het weekendbarbecue. Ik probeerde die gedachte snel van mij af te schudden. ‘Djeez Do, wel even menselijk blijven,’ fluisterde ik mezelf in.

Nadat de chirurg bij het borstbeen kwam, toverde hij een zaag tevoorschijn en zei: ‘Oke, en nu aan de kant want dit is gevaarlijk. Ik ben serieus Doa.’ Ik drukte mijn handen angstig tegen mijn bovenbuik aan en keek met grote ogen toe hoe hij de borst van de patiënt open zaagde. ‘Woow, u heeft hem letterlijk open gezaagd,’ riep ik verbijsterd. ‘Kom eens dichterbij. Kijk, dit zijn de longen, en zie je het hart kloppen?’ fluisterde hij. Ik keek opzij naar de operatie-assistente die aan het grimassen was en piepte zacht: ‘Ja, hoe kan ik dat nou missen.’ ‘Voel maar aan de longen,’ zei de chirurg. En terwijl ik gefascineerd naar de longen, die rustig in en uit aan het ademen waren en het kloppende hart zat te staren, kwam de chirurg met een paar grote klemmen, koppelde het vast aan twee palen die naast het bed stonden en schroefde letterlijk de borst van de patiënt nog meer open.

‘Zo. Nou kan ik er goed bij,’ grinnikte de chirurg. ‘Let op Doa, we gaan nu de patiënt koppelen aan de hart-longmachine.’ Ik slikte en keek toe hoe de chirurg grote buizen in het hart van de patiënt plaatste. ‘Deze buizen, nemen nu de functie over van de grote slagaderen van het hart,’ legde hij mij uit. Ik knikte en deed alsof het allemaal super logisch was, maar diep van binnen was ik de stem die continue ‘what the hell’ aan het roepen was, aan het dimmen.

‘Pak eens dat kleine schaaltje op,’ vroeg hij. Ik deed wat hij vroeg en hield het schaaltje vast. Hij haalde een van de buizen weer uit het hart, legde het neer in het schaaltje en schakelde even de machine aan. Een fractie van een milliseconde en het schaaltje had zich bijna helemaal gevuld met bloed.

‘Zie je hoe snel het schaaltje zich vulde. Daarom moeten wij snel te werk gaan zo en geen fouten maken. De patiënt bloed anders dood,’ legde de chirurg uit en koppelde de buis terug het hart in. Het woord ‘dood’ bleef in mijn hoofd door galmen, terwijl ik verbijsterd en waarschijnlijk lijkbleek luisterde naar de chirurg die mij uitlegde hoe de hart-longmachine nou precies werkte. Ik voelde mijn lichaam even koud worden als die van de patiënt. ‘Ik ga nu het hart van de patiënt stilleggen. Jij moet zijn hart vasthouden en goed omhoog houden voor mij. Maar wees wel voorzichtig.’ Ik deed wat hij vroeg. Ik hield het hart vast, als het meest breekbare ding op de wereld. Ik heb nog nooit iets zo voorzichtig vastgehouden en durfde zelfs niet te diep in te ademen. Na de operatie vroeg de chirurg wat ik ervan vond. Ik was zo sprakeloos, dat ik met moeite ‘vet gaaf’ kon zeggen.

We hadden de patiënt eerst dood gemaakt. En toen opnieuw leven gegeven. En ook ik leek opeens opnieuw te leven. Misschien kwam het door de adrenaline, of de koffie die ik voor de operatie achterover had geslagen. Maar het idee, dat ik iemands hart in mijn handen had vastgehouden en heb weten te beschermen gaf mij even het gevoel heel de wereld aan te kunnen.

‘Oke, ik heb honger. Ik ga eten. Sluit jij de wond?’ vroeg de chirurg, terwijl hij de hechtspullen in mijn handen drukte en wegliep. De operatie-assistente ging tegenover mij staan en zei liefelijk: ‘Ik help je wel even…’

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie