#HellToTheNO

‘Ik heb een keer een coassistent vier weken lang genegeerd omdat hij zich niet netjes had voorgesteld,’ zei een verpleegkundige trots tegen mij. ‘Arme coassistent,’ mompelde ik zacht. ‘Helemaal niet, hij had gewoon een kapsones van hier tot Tokio.’ Ik haalde mijn schouders op. Misschien was hij gewoon moe, of dacht hij dat hij haar al een hand gegeven had. Of misschien zat zij in haar neus te peuteren en dacht die co: ‘Hell to the nahh.’ I don’t know maar wat ik wel weet, is dat het behoorlijk benauwend is voor een co-assistent om zich elke keer weer voor te stellen. Bovendien ook vermoeiend. Want het zijn er niet 1 of 2, maar gerust 20 tot 30 op een dag.

En ik heb mij laten vertellen dat ze in België elkaar niet eens de hand schudden, dus waar doen we moeilijk over? Veel hygiënischer trouwens. Handjes schudden van al die verschillende mensen op een dag is een feest voor al die bacteriën en virussen. Ik zie het al helemaal voor mij hoe die vunzige bacteriën elkaar de high five geven en luidkeels het nieuwe liedje van Beyoncé zingen: ‘Sorry, I ain’t sorry.’

Elke keer als ik voor de zoveelste keer op een nieuwe afdeling sta, heb ik de neiging om keihard door de ruimte te roepen: ‘Goedemorgen mensen van het goede leven, ik ben de nieuwe co hier de komende twee weken.’ Dan heb je gelijk iedereen gehad en hoef je die neuspeuterende collega’s ook geen hand te schudden…

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie